ปัญหาพนักงานขาดแคลน

"ถ้าพวกมันบุกเข้ามาแบบยกโขยงจริง ร้าน ‘ครัวลับดันเจี้ยน’ ของเราได้กลายเป็นสนามรบจริง ๆ แน่นอนครับคุณลูน่า" คินส่งเสียงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ขณะที่มือข้างหนึ่งกำลังสไลด์แผ่นเนื้อออร์คหนาปานกลางด้วยมีดแล่สเตนเลสสตีลเกรดพรีเมียมที่เคลือบด้วยเวทมนตร์ธาตุไฟ เสียงเฉือนเนื้อดัง *ฉับ ฉับ* เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของกระเทียมเจียวและน้ำมันพืชบริสุทธิ์ที่โชยตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวแรงดันสูง บนหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบเตือนถี่รัว: *[คำเตือน: ตรวจพบกองกำลังผู้กล้าเลเวล 85 ขึ้นไป จำนวน 350 นาย กำลังเคลื่อนพลเข้าสู่เขตชั้นที่ 4 ของดันเจี้ยน]* *[เวลาที่คาดว่ากองกำลังจะมาถึง: อีก 2 ชั่วโมง 14 นาที]* ลูน่า ภูติดันเจี้ยนตัวน้อยในชุดเมดสีดำขลิบทองบินวนเวียนอยู่เหนือศีรษะของชายหนุ่ม ใบหน้าจิ้มลิ้มบึ้งตึงด้วยความเครียด ดวงตากลมโตฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด เธอกอดอกแน่นจนปีกใส ๆ สั่นระริก "นายท่าน! นี่ไม่ใช่เวลามาห่วงเรื่องวัตถุดิบจะหมดคลังหรอกนะคะ—เอ๊ย! ครับ! นายท่านก็รู้ว่ากองกำลังชุดนี้ไม่ใช่พวกมือสมัครเล่นเหมือนกิลด์กระจอกงอกง๋อยที่ผ่านมา พวกเขาคือ ‘หน่วยกวาดล้างอัคคีสวรรค์’ ที่มีไอเทมระดับตำนานครบมือ แถมเป้าหมายหลักของพวกมันคือการจับตัวเชฟผู้ครอบครองสูตรลับข้าวผัดไข่ไปเป็นเครื่องมือสงคราม!" ลูน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรนจนปีกสั่นพับ ๆ คินวางมีดลงบนเขียงไม้หอมอย่างใจเย็น เขายกผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดขึ้นมาเช็ดมือช้า ๆ สายตาคมกริบมองลอดผ่านช่องหน้าต่างกระจกเวทมนตร์ออกไปเบื้องนอก ห้องอาหารหลักของร้านในตอนนี้เงียบสงบ ไม่มีลูกค้าที่เป็นมอนสเตอร์หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่ตนเดียว เนื่องจากเขาเพิ่งประกาศปิดปรับปรุงร้านชั่วคราวเพื่อเตรียมรับมือกับวิกฤตครั้งใหญ่ แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่กองกำลังผู้กล้า 350 นายนั้นเพียงอย่างเดียว... "ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่าพวกเขาจะเก่งกาจแค่ไหนหรอกครับคุณลูน่า..." คินหันกลับมาเอ่ยด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเจ้าเล่ห์ "แต่ปัญหาที่แท้จริงคือ... ร้านของเรา ‘ขาดแคลนพนักงานเสิร์ฟ’ ต่างหาก" ลูน่าชะงักกึก เธอกะพริบตาปริบ ๆ สมองอันน้อยนิดประมวลผลคำพูดของนายหนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแผדเสียงโวยวายลั่นครัว "หา?! นี่นายท่านสติหลุดไปแล้วหรือไงคะ! กองทัพผู้กล้ากำลังจะมาถล่มบ้านเราอยู่รอมร่อ แต่นายท่านกลับมานั่งกลุ้มใจเรื่องไม่มีเด็กเสิร์ฟเนี่ยนะ!" "ฟังให้ดีสيครับ" คินเดินเข้าไปใกล้ภูติดันเจี้ยน ยื่นนิ้วชี้เคาะเบา ๆ ที่หน้าผากมนของเธอทีหนึ่ง "ถ้าเราเปิดศึกปะทะตรง ๆ กับผู้กล้า 350 คน ต่อให้ผมจะมีฝีมือทำอาหารระดับเทพหรือมีทักษะต่อสู้ติดตัวแค่ไหน สุดท้ายร้านนี้ก็พังพินาศอยู่ดี แรงงานคน... ไม่สิ แรงงานมอนสเตอร์ต่างหากคือสิ่งที่เราต้องการในตอนนี้" ระบบโครงสร้างดันเจี้ยนแห่งนี้ถูกออกแบบมาให้มอนสเตอร์และระบบนิเวศน์มีความเชื่อมโยงกันอย่างลึกซึ้ง คินใช้เวลาหลายสัปดาห์ในการศึกษา "ระบบควบคุมจิตใจมอนสเตอร์ผ่านรสชาติอาหาร" หรือที่เขาเรียกว่า *Gastronomy Dominance* อาหารจานเด็ดของเขาไม่เพียงแต่ฟื้นฟู HP หรือเพิ่มบัฟค่าสถานะ แต่มันยังสามารถ "สะกดจิต" และ "ผูกมัดความจงรักภักดี" ของมอนสเตอร์ที่ได้ลิ้มลองได้อีกด้วย และเป้าหมายในวันนี้ของเขา ไม่ใช่การกวาดล้าง... แต่มันคือการ "รีคูท" พนักงานใหม่ "คุณลูน่า ช่วยเปิดประตูมิติไปยังห้องใต้ดินชั้น 3 ให้หน่อยครับ ผมว่าได้เวลาไปเยี่ยมเยียน ‘พนักงานฝึกหัด’ ของเรากันเสียที" --- ณ ห้องฝึกซ้อมมอนสเตอร์ใต้ดิน กลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของข้าวผัดกระเทียมผสมเนยโคบัวภูเขาไฟ เบื้องหน้าของกรงเหล็กกล้าคาร์บอนหนาเตอะ คือร่างของออร์คยักษ์กล้ามโตสามตน และฮาร์ปี้สาวผู้มีปีกสีดำสนิท พวกมันถูกจับกุมตัวมาได้จากการบุกรุกพื้นที่ร้านในสัปดาห์ก่อน แทนที่จะสังหารทิ้งเพื่อเอาวัตถุดิบ คินกลับเลือกที่จะเก็บพวกมันไว้เป็น "ตัวทดลอง" สำหรับโปรเจกต์เปลี่ยนมอนสเตอร์ป่าเถื่อนให้กลายเป็นพนักงานบริการระดับมิชลินสตาร์ *กรดึก... กรดึก...* เสียงกรงเหล็กสั่นสะเทือน ออร์คยักษ์ตนหนึ่งที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านดวงตาซ้ายส่งเสียงคำรามในลำคอด้วยความโกรธเกรี้ยว มันพยายามใช้กำปั้นมหึมาทุบลูกกรงจนเกิดเสียงดังสนั่น แต่มันไม่กล้าเข้าใกล้ขอบกรงด้านหน้า... เพราะที่ตรงนั้น มีถาดกระเบื้องเคลือบสีขาววางอยู่ บนถาดนั้น คือ "ข้าวผัดไข่ทองคำ" ที่เมล็ดข้าวเรียงตัวสวยงามเคลือบด้วยน้ำมันไก่ป่าและไข่แดงของมังกรไฟ ไอความร้อนอ่อน ๆ ลอยกรุ่นขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมที่กระตุ้นต่อมน้ำลายของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดในรัศมีร้อยเมตร "ไงครับ เหล่าสหายร่วมงานอนาคต" คินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสุภาพ นัยน์ตาคู่คมกริบจดจ้องพฤติกรรมของมอนสเตอร์ทั้งสี่ด้วยความสนใจ ออร์คยักษ์หยุดทุบกรง มันสูดดมกลิ่นอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ ดวงตาสีดําขุ่นมัวของมันฉายแววสับสนระหว่างสัญชาตญาณนักล่ากับความหิวโหยที่ถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง ระบบการรับรู้ของมอนสเตอร์บอกพวกมันว่านี่คือ "กับดัก" แต่สัญชาตญาณดิบกลับกรีดร้องว่า ถ้าไม่ได้กินข้าวผัดจานนี้ พวกมันจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต "แก... แกต้องการอะไรจากพวกเรา มนุษย์สารเลว!" ออร์คตนแรกส่งเสียงคำรามแหบพร่า ภาษาของพวกมันได้รับการแปลอัตโนมัติผ่านระบบหน้าต่างโฮโลแกรมของคิน "ผมไม่ได้ต้องการอะไรมากหรอกครับ แค่ต้องการให้พวกคุณ... มาสมัครงาน" คินยิ้มละไม มือซ้ายไขว้หลัง มือขวาถือถาดอาหารขยับเข้าไปใกล้กรงอีกนิด "งานง่าย ๆ แค่รับออร์เดอร์ เสิร์ฟอาหาร ยิ้มแย้มแจ่มใสกับลูกค้า และที่สำคัญที่สุด... ห้ามทำจานแตกเด็ดขาด ถ้าทำแตก ผมจะหักค่าแรง" ฮาร์ปี้สาวส่งเสียงกรี๊ดแหลมสูงด้วยความดูถูก "ให้พวกเรา... ไปเป็นทาสรับใช้พวกมนุษย์เนี่ยนะ! ฝันไปเถอะ! พวกเราคือกองทัพของราชาปีศาจ ยอมตายดีกว่า—" *ท้องของฮาร์ปี้สาวส่งเสียงร้อง ‘โครกคราก’ ดังสนั่นลั่นห้องใต้ดิน* ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ใบหน้าของฮาร์ปี้สาวเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความอับอาย แม้เธอจะพยายามหุบปีกและใช้ขนนقบังใบหน้า แต่กลิ่นหอมเย้ายวนของเนยและข้าวผัดไข่ทองคำนั้นช่างไร้ความปรานีเสียเหลือเกิน คินแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นความผิดปกตินั้น เขากลั้วหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างมีมารยาท "ความตายเป็นทางเลือกที่สะดวกดีครับ แต่ผมเกรงว่าอาหารจานนี้จะอร่อยเกินกว่าจะปล่อยให้เย็นชืดนะสิครับ ถ้าพวกคุณยอมเซ็นสัญญาจ้างงานระยะสั้น (และตราบใดที่ยังปฏิบัติงานตามกฎระเบียบของร้าน) ข้าวผัดไข่ทองคำจานนี้ รวมถึงสวัสดิการอาหารสามมื้อ จะเป็นของพวกคุณทันที" ระบบแจ้งเตือนสีทองปรากฏขึ้นตรงหน้าคิน: *[ท่านได้ทำการเจรจาต่อรองกับมอนสเตอร์ระดับสูง: ออร์คหัวหน้าหน่วย (เลเวล 62) และฮาร์ปี้ลาดตระเวน (เลเวล 58)]* *[เงื่อนไขการสยบ: 78%... 85%... 94%... สำเร็จ! มอนสเตอร์ยอมจำนนต่ออิทธิพลแห่งรสชาติ!]* ออร์คยักษ์ผู้มีแผลเป็นที่ตาซ้ายกลืนน้ำลายลงคอเสียงดัง *เอื๊อก* มันมองหน้าเพื่อนร่วมกรงก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด มันยื่นมือหนาเตอะทะลุกรงเหล็กคว้าถาดอาหารเข้ามาใกล้ตัวอย่างรวดเร็ว "ขะ... ข้าตกลง! แต่ถ้าไม่อร่อยอย่างที่คุยไว้ ข้าจะหักคอเจ้าแน่!" คินเพียงแค่หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายื่นปากกาเวทมนตร์และสัญญาจ้างงานที่ร่างด้วยภาษาออร์คและภาษากลางผ่านซี่กรงให้พวกมันเซ็น "ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัว ‘ครัวลับดันเจี้ยน’ ครับพนักงานใหม่ทุกท่าน หวังว่าพวกคุณจะเรียนรู้มารยาทบนโต๊ะอาหารมาบ้างแล้วนะ เพราะอีกไม่นาน... เราจะมีลูกค้ากลุ่มใหญ่ระดับ ‘วีไอพี’ มาเยือนร้านของเราแล้ว" --- ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเต็ม ภายในห้องอาหารหลักที่ถูกตกแต่งใหม่ด้วยความเร่งรีบ บรรยากาศตึงเครียดเข้าปกคลุมจนแทบหายใจไม่ออก ออร์คยักษ์สวมผ้ากันเปื้อนสีดำตัวใหญ่เกินไซส์ยืนถือถาดสแตนเลสด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ ด้านข้างคือฮาร์ปี้สาวที่เก็บปีกมิดชิด สวมหมวกพ่อครัวกุ๊กกู๋พยายามจัดระเบียบหน้าตาให้ดูเป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หน้าตาของเธอจะดูเหมือนอยากจะจิกหัวใครสักคนมากกว่าเดินเสิร์ฟอาหารก็ตาม คินยืนกอดอกอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว สายตาคมกริบมองผ่านกระจกหน้าร้านออกไป กลุ่มเงาดำจำนวนมากกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เขตประตูดันเจี้ยนชั้นที่ 4 แสงสว่างจากเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์สาดส่องทะลุกำแพงหินเข้ามา เสียงเกราะกระทบพื้นและเสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยคู่ดังสะท้อนก้องกังวานใกล้เข้ามาทุกที กองกำลังผู้กล้า 350 นาย มาถึงหน้าประตูร้าน "ครัวลับดันเจี้ยน" เรียบร้อยแล้ว ปัง! ประตูกระจกเวทมนตร์ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของหัวหน้าหน่วยผู้กล้า ชายหนุ่มในชุดเกราะทองคำอร่าม ตาคมดุจเหยี่ยว มือถือดาบยาวที่มีออร่าสีฟ้าพวยพุ่งออกมา เขาคือ ‘ลี오น’ ผู้กล้าอันดับหนึ่งแห่งอาณาจักรมนุษย์ ลี오นกวาดสายตามองภายในร้านที่ว่างเปล่า มีเพียงกลิ่นอาหารหอม ๆ และชายหนุ่มสวมผ้ากันเปื้อนยืนยิ้มแย้มรออยู่หลังเคาน์เตอร์ พร้อมด้วยออร์คและฮาร์ปี้ในชุดพนักงานเสิร์ฟที่ยืนทำหน้าเลิกลั่ก "แกสินะ... เชฟนอกรีตที่หลบซ่อนตัวอยู่ในดันเจี้ยนแห่งนี้" ลี오นชี้ดาบมาที่คิน น้ำเสียงทรงอำนาจก้องกังวานไปทั่วห้อง "ข้า ‘ลี오น’ ตัวแทนแห่งสภาผู้กล้า ขอสั่งให้แกยอมจำนนและเตรียมตัวเดินทางไปกับพวกเราซะดีๆ มิฉะนั้น—" คินยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทีสุภาพ รอยยิ้มอบอุ่นประดับบนใบหน้าราวกับพนักงานต้อนรับดีเด่น เขาไม่ได้แสดงความหวาดกลัวต่อกองกำลังนับร้อยที่ยืนอยู่ด้านหลังลี오นเลยแม้แต่น้อย "ยินดีต้อนรับสู่ ‘ครัวลับดันเจี้ยน’ ครับคุณผู้กล้า" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ชวนฟัง "ร้านของเรามีนโยบายต้อนรับแขกทุกท่านอย่างเท่าเทียม แต่เนื่องจากโต๊ะอาหารของเราจำกัด... ไม่ทราบว่าทางคณะของคุณลี오น จะรับ ‘ข้าวผัดไข่ทองคำสูตรพิเศษ’ หรือ ‘สเต็กออร์คย่างซอสพิโรธ’ เป็นออร์เดอร์แรกดีครับ?" ลี오นชะงักไปครู่หนึ่ง คิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความงุนงงกับสถานการณ์ที่ไม่เป็นไปตามบทที่วางไว้ ทว่า ในวินาทีนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงเข้มระดับ SSS ก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าของคินอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังสะท้อนก้องในหัวของเขา *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบ ‘ตัวตนปริศนา’ ระดับทวีปกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตดันเจี้ยนชั้นที่ 4 จากรอยแยกมิติเบื้องล่าง]* *[เป้าหมาย: ราชาปีศาจกอร์กอน ได้กลิ่นหอมของข้าวผัดไข่ และกำลังเดินทางมาเพื่อ ‘ทวงสิทธิ์คิวแรก’ ด้วยตนเอง]* *[เวลาปะทะ: 0 นาที (ถึงเป้าหมายทันที)]* พื้นห้องอาหารสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนแก้วน้ำบนโต๊ะล้มคว่ำ รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางร้านอาหารท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่าผู้กล้าทั้ง 350 นาย! --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความหิวโหยในดันเจี้ยนแห่งนี้ด้วยกันนะครับ!