บุกทะลวงใจกลางดันเจี้ยน

กลิ่นอายความตายไม่ได้หอมหวานนัก แต่มันมีรสชาติของสนิมและดินเปียกชื้นที่คินคุ้นเคยดี "ร้านอาหารของเจ้านี่... รับทำอาหารให้ 'ศพเดินได้' อย่างข้าด้วยไหมล่ะ, พ่อค้า?" เสียงแหบแห้งราวกระดาษทรายถูกลากผ่านแผ่นหินดังขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดของชั้นที่ส.ี่สิบแปด—เขตแดนต้องห้ามที่แม้แต่ฮันเตอร์ระดับแรงค์ S ยังต้องหลั่งเลือดจนหมดตัว เงาร่างสูงโปร่งในชุดเกราะโบราณขึ้นสนิมเขรอะก้าวออกมาจากม่านหมอกสีม่วง ดวงตาสีฟ้าเรืองแสงในเบ้าตากลวงโบ๋จ้องมองมาที่เตาแกะสลักเวทมนตร์พกพาของคินอย่างไม่กะพริบ คินไม่ได้ขยับเขยื้อnหนี เขากำลังใช้ด้ามทัพพีไม้พายเคาะกระทะเหล็กกล้าเบาๆ เป็นจังหวะ หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นผสมความระแวง นี่คือ "แม่ทัพโครงกระดูก บาลทาซาร์" บอสผู้ปกครองชั้นลึกที่ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความปรานี แต่ในสายตาของพ่อค้าอาหารอย่างเขา บาลทาซาร์ไม่ใช่ศัตรู... แต่คือลูกค้ากระเป๋าหนักที่เดินได้ต่างหาก "ยินดีต้อนรับครับ ท่านบาลทาซาร์" คินแย้มยิ้มอย่างเป็นกันเอง พร้อมกับตักข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงด้วยน้ำแร่เวทมนตร์ลงในชามเซรามิก "ร้าน 'ครัวอัคคีทมิฬ' ของเราเปิดต้อนรับสิ่งมีชีวิต... เอ่อ หรือแม้กระทั่ง 'สิ่งไม่มีชีวิต' ทุกท่านที่มีกระเพาะอาหารและทองคำมาแลกเปลี่ยนครับ" บาลทาซาร์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเหมือนก้อนกรวดกลิ้งชนกัน "เจ้าเด็กนี่ปากกล้าดีแท้... ลืมไปแล้วหรือว่า ดันเจี้ยนนี้คือหลุมฝังศพของพวกเจ้า?" "หลุมฝังศพหรือครับ? ผมมองว่าเป็น 'ครัวเปิด' ขนาดใหญ่ต่างหาก" คินตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองคราบพลังงานความมืดที่เกาะตามโครงกระดูกของอีกฝ่าย "ดูจากสภาพกระดูกที่แห้งกร้านและพลังเวทที่รั่วไหล... ท่านคงไม่ได้ลิ้มรสชาติอาหารที่แท้จริงมาสักสามร้อยปีได้แล้วสินะครับ" ลูน่า ภูติดันเจี้ยนตัวน้อยที่เกาะอยู่บนไหล่ของคิน ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ นางกอดอกมองโครงกระดูกสูงสองเมตรด้วยแววตาระแวดระวัง มือเล็กๆ ของนางกำผลึกเวทมนตร์แน่น พร้อมที่จะแปลงร่างเป็นศาสตราวุธได้ทุกเมื่อหากอีกฝ่ายคิดตุกติก "สามร้อยสิบสี่ปี... หากนับตามปฏิทินของอาณาจักรเก่า" บาลทาซาร์ตอบเสียงเรียบ นั่งลงบนแท่นหินอย่างช้าๆ แรงกดดันระดับมหาอำนาจแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "ข้าจำได้เลือนรางว่า รสชาติสุดท้ายที่ลิ้นของข้าเคยสัมผัส คือความเค็มของเลือดและความสิ้นหวัง" "น่าเศร้าจังเลยนะครับ ชีวิตที่ไร้รสชาติ ก็เหมือนดาบที่ขึ้นสนิมจนฟันอะไรไม่เข้า" คินหยิบวัตถุดิบปริศนาออกมาจากแหวนมิติ มันคือ 'เนื้อสะโพกมังกรอัคคีน้ำแข็ง' ที่ถูกหมักด้วยสมุนไพรหายากจนส่งกลิ่นหอมหววนเตะจมูก "วันนี้ ผมจะทำให้ท่านได้รู้ว่า ความตาย... อาจจะมีรสชาติที่อร่อยที่สุดในชีวิตก็ได้นะครับ" เปลวไฟสีฟ้าครามลุกพรึบขึ้นจากเตา คินเริ่มบรรจงผัดข้าวและเนื้อด้วยลวดลายที่รวดเร็วและงดงามราวกับศิลปินกำลังวาดภาพบนผืนผ้าใบ ทุกการสะบัดข้อมือ ทุกจังหวะการโปรยเครื่องเทศ ล้วนสะท้อนถึงประสบการณ์และความหลงใหลในรสชาติ บาลทาซาร์นั่งมองการกระทำนั้นเงียบๆ เบ้าตากลวงโบ๋เริ่มมีประกายไฟสีฟ้าเต้นระริกด้วยความสนใจ กลิ่นหอมของเนยภูเขาและเครื่องเทศสูตรลับฟุ้งกระจายไปทั่วห้องโถงอันมืดมิด ตัดกับบรรยากาศอันน่าสยดสยองของดันเจี้ยนชั้นลึกได้อย่างน่าประหลาด ราชาปีศาจกอร์กอนที่แอบซุ่มดูอยู่มุมห้องถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือมาเช็ดมุมปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว "เสร็จเรียบร้อยแล้วครับ..." คินตักข้าวผัดร้อนๆ ใส่จานทองคำที่สลักลวดลายประณีต ก่อนจะวางลงตรงหน้าโครงกระดูกยักษ์ "เมนูพิเศษ: 'ข้าวผัดวิญญาณเดือด' ขอเชิญลิ้มลองได้เลยครับ" บาลทาซาร์ก้มลงมองจานอาหาร ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมที่ชวนให้วิญญาณสั่นสะท้าน เขายกช้อนเงินขึ้นมาตักข้าวคำเล็กๆ เข้าปาก... ช่วงเวลาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ โครงกระดูกของบาลทาซาร์แข็งค้าง ความร้อนของข้าวและความเผ็ดร้อนของเครื่องเทศกระจายไปทั่วร่างที่ไร้ชีพ พลังงานเวทมนตร์โบราณที่เคยเหือดแห้งกลับไหลเวียนขึ้นมาใหม่อย่างรุนแรง รสชาติอันซับซ้อนทั้งหวาน เค็ม เผ็ด และกลมกล่อม ทำให้เขารู้สึกราวกับได้กลับไปยืนท่ามกลางสนามรบในวัยเยาว์อีกครั้ง "นี่มัน..." บาลทาซาร์พึมพำ เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ "ความรู้สึกนี้... ข้าไม่ได้สัมผืสมันมานานเท่าไหร่แล้วนะ" คินยิ้มรับ "อร่อยใช่ไหมล่ะครับ? อาหารไม่ได้มีไว้แค่ประทังชีวิต แต่มันมีไว้เพื่อเชื่อมโยงจิตวิญญาณต่างหาก" แต่ก่อนที่บรรยากาศจะกลายเป็นความซาบซึ้ง พื้นดินเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมาพยายามจะดันตัวขึ้นมาจากขุมนรกที่ลึกยิ่งกว่า บาลทาซาร์ดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที ดวงตาสีฟ้าเรืองแสงจ้องมองไปยังอุโมงค์มืดมิดเบื้องหน้าด้วยความตื่นตระหนก "แย่แล้ว..." โครงกระดูกยักษ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "เจ้า... เจ้าปลุก 'มัน' ให้ตื่นขึ้นมาด้วยกลิ่นหอมนี้แล้ว..." คินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาหันไปมองตามสายตาของบาลทาซาร์ และในวินาทีนั้นเอง พื้นหินเบื้องหน้าก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างมหึมาของสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจจัดประเภทได้ พุ่งทะยานขึ้นมาตรงหน้าพวกเขา พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนรสชาติความอร่อยในดันเจี้ยนกับผมมาโดยตลอดนะครับ!