มอนสเตอร์ระดับตำนาน

เศษหินและฝุ่นผงคละคลุ้งจนแทบมองไม่เห็นทางเบื้องหน้า กลิ่นอายของความตายและความกดดันระดับภัยพิบัติแผ่ซ่านออกมาราวกับคลื่นใต้น้ำที่พร้อมจะกลืนกินทุกชีวิตให้จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด คินยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบจ้องมองผ่านม่านฝุ่นหนาทึบ รองเท้าผ้าใบสีขาวที่เคยสะอาดสะอ้าน บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าและเศษซากปรักหักพัง ในมือขวาของเขาไม่ได้ถือดาบคาตานะเวทมนตร์หรือคทาโบราณอันทรงพลัง หากแต่เป็นกระทะเหล็กหล่อคู่ใจที่สะท้อนแสงสีเงินยวงยามต้องกับประกายไฟจากเพดานถ้ำที่สั่นคลอน "ให้ตายสิ... กลิ่นแบบนี้มัน..." คินพึมพำเบื้องหลังรอยยิ้มมุมปากที่เจือความเคร่งเครียดไว้ภายใต้หน้ากากความกะล่อน "เนื้อสัมผัสของแรงกดดันระดับนี้... ถ้าไม่ใช่เพราะไขมันแทรกในชั้นกล้ามเนื้อที่อัดแน่นจนเกินพิกัด ก็คงเป็นเพราะเจ้านี่มันโกรธจัดจนต่อมรับรสในอากาศทำงานผิดปกติแน่ๆ ครับ" "คิน! ระวังตัวด้วย!" เสียงหวานใสแต่สั่นเครือเล็กน้อยของลูน่าดังขึ้น ภูติดันเจี้ยนตัวน้อยบินวนอยู่เหนือศีรษะของเขา ใบหน้าจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ "นั่นมัน 'ดราโก-คิเมร่า' มอนสเตอร์ระดับตำนานที่ถูกผนึกไว้ในชั้นลึกสุด! มันไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ธรรมดา แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นจากความสิ้นหวังของนักผจญภัยนับร้อยปีนะ!" "ระดับตำนานงั้นเหรอครับ..." คินหัวเราะในลำคอเบื้องหน้าวิกฤตที่คนธรรมดาคงเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น "ฟังดูน่าอร่อย... เอ๊ย น่ากลัวเป็นบ้าเลยล่ะครับ" ร่างมหัศจรรย์ตรงหน้าก้าวพ้นม่านควันออกมาอย่างช้าๆ แรงสะเทือนจากทุกย่างก้าวทำให้พื้นดันเจี้ยนสั่นไหวราวกับแผ่นดินไหวขนาดย่อม มันคือร่างผสมผสานระหว่างมังกรโบราณเกล็ดสีดำสนิท หัวของราชสีห์สามหัวที่กำลังพ่นควันพิษสีม่วงออกจากจมูก และหางที่เป็นงูพิษยักษ์ส่งเสียงขู่ฟ่อก้องกังวาน ดวงตาทั้งหมดหกดวงจ้องมองมาที่คินด้วยความกระหายเลือด "มนุษย์... เจ้ากล้าดียังไง... มาเหยียบย่าง ณ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการหลับใหลของข้า..." เสียงคำรามก้องกังวานดังสะท้อนในหัวของทุกคน ราวกับเสียงของระฆังแห่งความตายที่ตีประกาศวาระสุดท้าย แต่ท่าทีของคินกลับทำให้แม้แต่ลูน่ายังต้องอ้าปากค้าง เชฟหนุ่มไม่ได้หยิบอาวุธขึ้นมาตั้งรับ แต่เขากลับควักผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดออกจากกระเป๋าคาดเอวอย่างใจเย็น บรรจงผูกปมที่ด้านหลังอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับส่งเสียงจิ๊ปากเบาๆ ด้วยความไม่สบอารมณ์ "เกล็ดหนาเตอะขนาดนั้น แถมยังมีกลิ่นสาบเฉพาะตัวที่รุนแรงเกินไป... แบบนี้ถ้าย่างตรงๆ เนื้อคงจะแข็งกระด้างและแห้งผากเป็นแน่แท้ครับ" คินส่ายหัวเบาๆ ราวกับวิจารณ์วัตถุดิบในตลาดสด "โชคดีที่ผมพกพริกไทยดำคั่วสดกับเกลือภูเขาจากชั้นสามมาด้วย... หวังว่าแกคงจะมีความนุ่มพอที่จะเข้ากันได้กับข้าวผัดไข่สูตรพิเศษของผมนะ เจ้ากิ้งก่าสามหัว" ดราโก-คิเมร่าคำรามลั่นด้วยความเกรี้ยวกราดที่ถูกมนุษย์ตัวจ้อยหยามเกียรติ หัวทั้งสามพ่นลำแสงเพลิงสีฟ้าพุ่งตรงเข้าใส่คินด้วยความเร็วเหนือเสียง ความร้อนรุนแรงแผดเผาอากาศรอบข้างจนบิดเบี้ยว! "หลบไป!" บาลทาซาร์ ฮันเตอร์รุ่นพี่ที่บาดเจ็บสาหัสพยายามตะโกนเตือนสุดเสียง แม้เขาจะรู้ว่ามันสายเกินไป ทว่า คินไม่ได้ขยับเขยื้อนหนีเลยแม้แต่น้อย เขายืนหยัดมั่นคง ปลายเท้าจิกแน่นลงบนพื้นหิน ดวงตาเป็นประกายคมปลาบ สัญชาตญาณเชฟผู้ผ่านสมรภูมิครัวนรกมานับไม่ถ้วนทำงานอย่างเต็มพิกัด *เปรี้ยง!* ลำแสงเพลิงพุ่งปะทะเข้ากับสิ่งกีดขวางเบื้องหน้าอย่างจัง เกิดเป็นกลุ่มควันและประกายไฟระเบิดกระจายไปทั่วบริเวณ แรงอัดมหาศาลทำให้ผนังดันเจี้ยนถล่มลงมาบางส่วน ฝุ่นตลบอบอวลจนมองไม่เห็นร่างของเชฟหนุ่ม "คิน!" ลูน่ากรีดร้องสุดเสียง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตกใจกลัว "ฮ่าๆๆๆ! มนุษย์โง่เขลา บังอาจอาจหาญท้าทายอำนาจของราชันแห่งความมืด จุดจบของเจ้าก็คือเถ้าธุลี!" เสียงคำรามของดราโก-คิเมร่าดังสนั่นด้วยความสะใจ แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีต่อมา เสียงหัวเราะเยาะเย้ยนั้นก็ต้องชะงักงัน ท่ามกลางกลุ่มควันและไอร้อนระอุที่ยังไม่จางหาย กลับมีกลิ่นหอมหวนอันเย้ายวนใจลอยละลิ่วออกมา... มันไม่ใช่กลิ่นคาวเลือด ไม่ใช่กลิ่นดินปืน หรือกลิ่นความตาย แต่มันคือกลิ่นหอมละมุนของเนยแท้ชั้นดีที่กำลังละลายกระทบกับกระทะร้อนๆ ผสมผสานกับกลิ่นหอมของกระเทียมเจียวสีทองกรอบ และข้าวสวยเม็ดเรียงตัวสวยที่คลุกเคล้าด้วยไข่ไก่สดใหม่! "กลิ่นนี่มัน... อะไรกัน?" หัวตรงกลางของดราโก-คิเมร่าหยุดพ่นไฟ มันกะพริบตากว้าง สัญชาตญาณดิบของนักล่าถูกแทนที่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างฉับพลัน กลุ่มควันจางลงเผยให้เห็นร่างของคิน เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม ปราศจากรอยแผลใดๆ รอบตัวของเขาถูกกางด้วยม่านพลังงานสีทองอร่ามที่เกิดจาก 'กระทะเหล็กหล่อเคลือบเวทมนตร์' ในมือของเขา คินยิ้มละไม มือซ้ายถือตะหลิวไม้ไผ่เคาะเบาๆ ที่ขอบกระทะเกิดเป็นจังหวะกังวานใส "บอกตามตรงนะ... ผมไม่ชอบเลยจริงๆ เวลาที่มีใครมาส่งเสียงดังรบกวนเวลาผมกำลังจะเตรียมมื้ออาหารสำคัญ" เชฟหนุ่มกวาดสายตามองมอนสเตอร์ระดับตำนานเบื้องหน้าด้วยแววตาของผู้เชี่ยวชาญที่กำลังประเมินคุณภาพสินค้า "เจ้ากิ้งก่าสามหัว... แกอาจจะคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่มาจากไหนในดันเจี้ยนแห่งนี้ แต่สำหรับเชฟอย่างผมแล้ว แกก็เป็นแค่ 'วัตถุดิบชั้นเลิศ' ที่มาช้ากว่ากำหนดไปสิบนาทีเท่านั้นเองครับ" คินสะบัดข้อมือเบื้องหน้า เมล็ดข้าวสีทองอร่ามลอยเคว้งคว้างกลางอากาศราวกับละอองดาว ท่ามกลางแสงไฟสลัวของดันเจี้ยน กลิ่นหอมของอาหารเตะจมูกจนแม้แต่มอนสเตอร์ที่ดุร้ายที่สุดยังต้องน้ำลายสอ ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด และทุกคนกำลังรอคอยการปะทะครั้งตัดสิน จู่ๆ เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดจากทางเข้าด้านหลังก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและคุ้นเคยอย่างประหลาด "เก่งมาก... เชฟน้อย เจ้าทำให้ข้าประหลาดใจอีกแล้ว" คินชะงัก สีหน้าของเขายามนี้เปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน เมื่อเงาร่างของบุคคลปริศนาผู้ก้าวออกมาจากความมืด ค่อยๆ เผยโฉมภายใต้แสงไฟ... และคนผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่น นอกจากราชาปีศาจกอร์กอน ที่ในมือถือตะหลิวทองคำเล่มเดียวกับที่คินเคยเห็นในนิมิต! — โปรดติดตามตอนต่อไป — --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความอร่อยไปกับผมในทุกๆ ตอนนะครับ พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยนซาบซึ้งใจยิ่งนักครับ!