พลังของระบบร้านอาหารสูงสุด

"เจ้าจะทำอะไรน่ะ คิน? ข้าบอกไว้ก่อนนะว่าหากเมนูนี้ไม่อร่อยถึงขั้นทำให้จิตวิญญาณข้าสั่นสะท้าน ข้าจะส่งเจ้าไปเป็นปุ๋ยในสวนดอกไม้พิษของข้าเสียเดี๋ยวนี้!" ราชาปีศาจกอร์กอนคำรามเสียงต่ำ นัยน์ตาสีโลหิตจ้องเขม็งมายังร่างชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าเตาหลอมเวทมนตร์ กลิ่นอายความกดดันระดับมหาเวทแผ่ซ่านจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว ทว่าคินกลับเพียงแค่คลี่ยิ้มกว้าง ปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมด้วยหลังมือข้างหนึ่ง ในขณะที่มืออีกข้างกำลังสะบัดตะหลิวเหล็กกล้าด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ "ใจเย็นก่อนสิครับท่านกอร์กอน อาหารน่ะ... มันต้องใช้เวลา และที่สำคัญที่สุดคือ 'หัวใจ' ที่ใส่ลงไปครับ" คินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ท่ามกลางเสียงฉ่าของน้ำมันที่กระทบกับวัตถุดิบปริศนาที่ส่งกลิ่นหอมหวนจนแทบคลุ้มคลั่ง "หัวใจงั้นรึ? สำหรับข้า มันมีค่าแค่เศษเสี้ยวของพลังงานเท่านั้น!" กอร์กอนขยับกายลุกขึ้นจากบัลลังก์กระดูก เกราะสีนิลของเขาส่งเสียงกระทบกันดั่งลางร้าย ลูน่าที่ยืนอยู่ข้างกายคินในร่างภูตตัวจิ๋ว กำลังพยายามกระพือปีกถอยห่างด้วยความลนลาน "คิน! ระบบแจ้งเตือนระดับวิกฤตแล้วนะ! พลังงานในร้านกำลังถูกดูดไปที่เตาจนหมด ขืนปล่อยไว้แบบนี้ ร้านเราได้กลายเป็นกองขยะแน่ๆ!" คินไม่ตอบ เขากลับหลับตาลง วางมือลงบนด้ามกระทะที่กำลังเรืองแสงสีทองอร่าม ในหัวของเขาหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมา—นั่นคือระบบที่เขาฝ่าฟันมาตลอด 50 ตอน [แจ้งเตือน: ตรวจพบสภาวะเร่งเร้าถึงขีดสุด!] [เงื่อนไขครบถ้วน: ยกระดับสู่ 'โหมดทำอาหารแห่งโชคชะตา' (Cooking of Destiny)] [คำเตือน: กระบวนการนี้จะผลาญแต้มประสบการณ์ทั้งหมดของท่าน และอาจนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ไม่คาดฝัน] "โชคชะตางั้นเหรอ..." คินพึมพำ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย "ถ้างั้นก็ฝากด้วยนะ ระบบ" เขากดปุ่มยืนยันทันที! ทันใดนั้น แรงระเบิดของกลิ่นหอมที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในโลกดันเจี้ยนแห่งนี้ก็พุ่งทะลุเพดานร้านออกไป รัศมีสีทองกระจายตัวออกราวกับคลื่นสึนามิ มันไม่ได้ทำลายล้าง แต่มันคือการ "หลอมรวม" กลิ่นของเครื่องเทศชั้นเลิศเข้ากับไอวิญญาณของมอนสเตอร์ระดับตำนานที่เขาเคยพิชิตมา กอร์กอนที่กำลังเตรียมจะลงดาบชะงักค้าง แววตาสีโลหิตของปีศาจผู้ยิ่งใหญ่สั่นไหวอย่างรุนแรง กลิ่นหอมนั้นมันไม่ใช่แค่กลิ่นอาหาร แต่มันคือภาพจำของอดีตที่เขาเคยลืมเลือน เป็นความอบอุ่นที่เขาไม่เคยสัมผัสมานานนับพันปี "นี่มัน... กลิ่นนี้..." ราชาปีศาจพึมพำ ร่างกายที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแรงลงโดยพลัน "เสร็จแล้วครับ" คินวางจานหินที่บรรจุข้าวผัดไข่จานหนึ่งลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเก่าๆ มันดูเรียบง่าย ไม่มีแสงออร่าหวือหวา แต่มันกลับดู "สมบูรณ์แบบ" จนแม้แต่กอร์กอนยังไม่กล้าหายใจแรง คินมองดูจานอาหารด้วยสายตาจริงจัง "ท่านกอร์กอน นี่คือ 'ข้าวผัดไข่แห่งโชคชะตา' หากท่านกินมันเข้าไป... ความลับของดันเจี้ยนชั้นที่ 100 ที่ท่านปกปิดไว้ จะถูกปลดล็อกออกมาด้วยรสชาตินี้เอง" กอร์กอนจ้องมองจานอาหารสลับกับใบหน้าของชายหนุ่ม เขาค่อยๆ เอื้อมมือที่สวมเกราะเหล็กหนักอึ้งลงมาหมายจะหยิบช้อนเงินที่วางอยู่ข้างจาน แต่ทว่า... ครืนนนนน! พื้นดินของดันเจี้ยนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ประตูร้านที่ปิดล็อกไว้ถูกกระแทกจนพังกระจุย! ร่างเงาสายหนึ่งพุ่งเข้ามาท่ามกลางฝุ่นควัน พร้อมด้วยเสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นหูอย่างน่าขนลุก "คิน... ในที่สุดข้าก็หาเจ้าเจอ! ไอ้คนขายข้าวผัดที่บังอาจขโมย 'เมล็ดพันธุ์แห่งมิติกาลเวลา' ของสมาคมนักล่าไป!" ชายในชุดคลุมสีเงินยาวเหยียดก้าวออกมาจากกลุ่มควัน นัยน์ตาสีทองของเขามีสัญลักษณ์บางอย่างที่บ่งบอกถึงพลังอำนาจที่เหนือกว่าราชาปีศาจกอร์กอนหลายเท่าตัว และที่แย่ไปกว่านั้น... ในมือของชายคนนั้น คืออาวุธที่คินจำได้แม่นยำ—มันคือตะหลิวสีดำที่สลักชื่อพ่อของเขาไว้ กอร์กอนชักดาบออกโดยสัญชาตญาณ คินหน้าถอดสี ลูน่าถึงกับค้างไปกลางอากาศ "พ่อค้าอาหาร... เจ้าบอกข้ามาเดี๋ยวนี้" ชายชุดคลุมเอ่ยเสียงเย็น "ไอ้ของในจานนั่นน่ะ... เจ้าไปขโมยสูตรมาจาก 'ห้องครัวแห่งพระเจ้า' ได้ยังไงกัน!" ความเงียบเข้าปกคลุมร้านอาหารที่เคยเฮฮา บรรยากาศบีบคั้นจนแทบขาดใจ ศึกครั้งนี้ไม่ได้เป็นแค่เรื่องของปากท้องอีกต่อไป แต่มันคือจุดเริ่มต้นของสงครามข้ามมิติที่คินไม่เคยเตรียมใจรับมือ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความอร่อยไปกับผมในทุกๆ ตอนนะครับ พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยนซาบซึ้งใจยิ่งนักครับ!