กับดักของกิลด์มืด

"ไอ้รอยสักนั่น... มันไม่มีทางเป็นแค่ความบังเอิญหรอกนะคิน" ลูน่ากระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือผิดปกติ ร่างโปร่งแสงของภูติดันเจี้ยนหดตัวลงจนเกือบจะหายไปในเงาของเคาน์เตอร์ไม้โอ๊คเก่าๆ ภายในร้านอาหารของผม ดวงตากลมโตของเธอจดจ้องไปยังภาพโฮโลแกรมที่ค้างอยู่กลางอากาศ—ภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดที่จับจ้องไปยังแผ่นหลังของชายแปลกหน้าคนนั้นได้ชัดเจน รอยตราสัญลักษณ์รูป 'กุญแจไขว้บนหัวกะโหลก' ที่หลังคอของเขามันเรืองแสงสีม่วงหม่น ราวกับกำลังสูบกลืนความมืดมิดรอบข้างเข้าไป ผมวางตะหลิวเหล็กกล้าลงบนขอบกระทะเหล็กหล่อ เสียง 'กริ๊ก' ของมันดังกังวานผิดปกติในความเงียบสงัดของยามวิกาล ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วขึ้นสู่กระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของฮันเตอร์กระจอกที่มาหาเรื่องร้านอาหารของผม แต่มันคือการประกาศสงครามจากอำนาจที่อยู่เหนือการควบคุมของสมาคมใดๆ ทั้งสิ้น "ถ้ากิลด์มืดเป็นแค่สุนัขรับใช้ แล้วใครกันล่ะที่ถือสายจูงพวกมันอยู่?" ผมพึมพำกับตัวเอง มือหยิบผ้ากันเปื้อนขึ้นมาเช็ดคราบน้ำมันที่เปรอะเปื้อนออกช้าๆ พยายามควบคุมจังหวะการหายใจให้เป็นปกติ ยังไม่ทันที่ลูน่าจะได้ตอบคำถาม เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็แผดดังขึ้น—ทั้งที่ผมพลิกป้ายเป็น 'ปิดร้าน' ไปนานแล้ว ชายร่างยักษ์ในชุดคลุมสีเทาเข้มก้าวเข้ามา กลิ่นอายของเขาไม่ใช่กลิ่นของมนุษย์ แต่มันคือกลิ่นของ 'สนิมเหล็กผสมกับเลือดเก่าๆ' เขาไม่ได้มองมาที่ผม แต่มองตรงไปที่หม้อน้ำซุปที่กำลังเคี่ยวไฟอ่อนอยู่บนเตา แววตาของเขาไร้ซึ่งความหิวโหย มีเพียงความเย็นชาที่พร้อมจะแช่แข็งทุกสรรพสิ่ง "เจ้าของร้าน... ซุปมังกรเพลิงรสเผ็ดจัดจ้านชามหนึ่ง ไม่ใส่พริกนะ" เขาเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าเหมือนเสียงกระดาษทรายขัดบนหิน ผมหรี่ตาลง สัญชาตญาณเชฟบอกให้ผมหยิบมีดเชฟเล่มโปรดมาถือไว้แทนตะหลิว "ที่นี่ปิดแล้วครับ แล้วอีกอย่าง... ใครเขามาสั่งซุปมังกรโดยไม่ใส่พริกกัน มันก็เหมือนการสั่งข้าวผัดไข่โดยไม่ใส่ไข่นั่นแหละครับ คุณลูกค้า" ชายร่างยักษ์หัวเราะ หึ... มันเป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการเสียดสี ผมสังเกตเห็นนิ้วมือของเขาขยับเป็นจังหวะที่แปลกประหลาด ราวกับกำลังร่ายเวทมนตร์ลับบางอย่างใต้เคาน์เตอร์ อาหารทุกจานที่วางอยู่บนชั้นลอยเริ่มสั่นไหว ขวดเครื่องเทศล้มระเนระนาดโดยไม่มีแรงลม "เจ้าไม่เข้าใจหรอกคิน" เขาเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นดวงตาที่ไม่มีตาดำ มีเพียงสีขาวขุ่นมัว "คนตายไม่ต้องการรสชาติ แต่ข้าต้องการ 'แก่น' ของมัน... แก่นที่ข้าจะใช้หลอมรวมดันเจี้ยนนี้เข้ากับนรกขุมที่ลึกที่สุด" ทันใดนั้น บรรยากาศในร้านเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง กำแพงไม้ของร้านอาหารที่ผมภูมิใจนักหนาเริ่มมีรอยร้าวสีม่วงปรากฏขึ้น เหมือนกับว่าตัวดันเจี้ยนกำลังถูกกัดกินจากภายใน ลูน่ากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เธอทรุดตัวลงกับพื้น ร่างของเธอเริ่มบิดเบี้ยวตามรอยร้าวของกำแพง "ลูน่า!" ผมพุ่งตัวออกไปหมายจะคว้าเธอไว้ แต่ชายชุดคลุมกลับตวัดมือเพียงครั้งเดียว พลังงานสีม่วงพุ่งเข้าปะทะหน้าอกผมจนร่างกระเด็นอัดกำแพงไม้ เสียงไม้แตกกระจายดังก้องไปทั่วร้าน "อย่าขัดขืนให้เสียเวลาเลย พ่อค้า" เขาเดินเข้ามาใกล้ ผมเห็นตราสัญลักษณ์กุญแจไขว้บนคอของเขาเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ ตามความมืดที่แผ่ขยาย "กิลด์มืดไม่ได้มาเพื่อทำลายร้านนี้ แต่พวกมันมาเพื่อใช้ที่นี่เป็น 'ประตู'... และวันนี้ เมนูพิเศษที่แกต้องเสิร์ฟ คือชีวิตของแกเอง" ผมยันตัวขึ้นจากเศษไม้ ความเจ็บปวดแล่นผ่านซี่โครง แต่ความโกรธแค้นในฐานะเชฟที่รักสถานที่แห่งนี้ยิ่งกว่าชีวิตกลับพุ่งพล่าน ผมเอื้อมมือไปคว้า 'ตะหลิวเทพเจ้า' ที่วางอยู่ใกล้ตัวโดยสัญชาตญาณ ตะหลิวนี้ไม่ใช่แค่เครื่องครัว แต่มันคือสิ่งเดียวที่ราชาปีศาจกอร์กอนเคยกำชับไว้ว่า 'ให้ใช้มันในยามที่เจ้าต้องตัดสินใจเลือกทางเดินสุดท้าย' "ถ้าคุณอยากได้ซุปมังกรนักล่ะก็..." ผมกระตุกยิ้ม แม้เลือดจะไหลซึมจากมุมปาก "งั้นลองชิมรสชาติของ 'ความตาย' ที่ผมปรุงสดๆ ดูหน่อยเป็นไง!" ผมเหวี่ยงตะหลิวไปที่เตา กระทะเหล็กหล่อส่งเสียงดังสนั่น พลังงานจากตะหลิวดูดกลืนเปลวไฟสีฟ้าจากเตาหลอมจนกลายเป็นพายุเพลิงพุ่งเข้าหาชายชุดคลุม ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นต่อมากลับทำให้ผมต้องชะงักงัน ชายชุดคลุมไม่ได้หลบ แต่มือของเขาคว้าพายุเพลิงนั้นไว้ด้วยมือเปล่า ก่อนจะบีบมันจนดับมอดลงเหมือนเป่าเทียน เขาไม่ได้เป็นเพียงศัตรูที่มองเห็น แต่เขาคือ 'ผู้คุมกฎ' ของที่นี่อย่างที่เขากล่าวอ้างจริงๆ "น่าเสียดายนะคิน" เสียงของเขาเปลี่ยนไป กลายเป็นเสียงที่คุ้นหูอย่างน่าประหลาด... เสียงของผมเอง! "ข้าไม่ได้มาเพื่อฆ่าเจ้า แต่ข้ามาเพื่อ 'แทนที่' เจ้าในฐานะเจ้าของร้านอาหารแห่งดันเจี้ยนนี้" ใบหน้าของชายชุดคลุมเริ่มละลายลง และสิ่งที่จะปรากฏขึ้นภายใต้หน้ากากนั้น คือสิ่งที่ทำให้หัวใจของผมหยุดเต้นไปชั่วขณะ มันไม่ใช่ใบหน้าของปีศาจหรือฮันเตอร์จากกิลด์มืด แต่เป็นใบหน้าของ 'กอร์กอน' ในร่างที่ยังไม่ถูกสาป... และเขากำลังถือเมนูอาหารที่ผมเป็นคนคิดค้นขึ้นมาในอนาคต ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในดันเจี้ยนอันตรายแห่งนี้ หวังว่ารสชาติของเรื่องราวในตอนถัดไปจะถูกใจทุกท่านนะครับ