เมนูต้องห้าม: ไข่มังกร

“เก็บตะหลิวของคุณลงเสียเถอะ คิน... เพราะถ้าคุณยังขยับอีกเพียงนิดเดียว ผมรับรองว่าเส้นเลือดใหญ่ที่คอคุณจะกลายเป็นเพียง 'เครื่องปรุง' รสคาวเลือดบนพื้นกระเบื้องนี้แทน” ชายชราในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบขยับแว่นสายตา สายตาของเขามิใช่สายตาของคนเกษียณ แต่มันคือสายตาของนักล่าที่ผ่านการเชือดเฉือนในดันเจี้ยนระดับ S มานับไม่ถ้วน ประธานสมาคมฮันเตอร์ผู้สาบสูญ—ชายผู้ที่ใครต่างก็เชื่อว่าตายไปแล้วในโศกนาฏกรรมเมื่อสิบปีก่อน—บัดนี้กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าในร้านของผม ลูน่าที่ลอยตัวอยู่ข้างหลังผมสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เธอขยับมาเกาะชายเสื้อผมแน่น แรงสั่นนั้นส่งผ่านมาถึงผมผ่านปลายผ้า “คิน... กลิ่นอายของเขา มันไม่ใช่คนแล้ว... มันเหมือนกับมังกรที่จำแลงกายมา” ผมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ขยับตะหลิวในมือเป็นจังหวะช้าๆ ราวกับกำลังเคาะจังหวะดนตรีแจ๊ส “แหม... ท่านประธานครับ พูดยังกับผมเป็นลูกไก่ในกำมืออย่างนั้นแหละ แต่อย่าลืมสิครับ ที่นี่คือ 'ดันเจี้ยนส่วนตัว' ของผม และในครัวของผม... แม้แต่พระเจ้าก็ต้องถอดรองเท้าก่อนเข้ามานะครับ” บรรยากาศในร้านกดดันจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายสังหารจากชายชราปะทะกับกลิ่นหอมของเนยละลายที่ผมเตรียมไว้สำหรับเมนูไข่มังกร เมนูที่ถูกบันทึกว่าเป็น 'วัตถุดิบต้องห้าม' หากปรุงไม่ถูกวิธี พลังงานมหาศาลภายในไข่จะระเบิดร่างของผู้กินให้กลายเป็นเถ้าถ่านในทันที “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนคำคมกับพ่อค้าหน้าเลือด” ชายชรากล่าวพลางขยับนิ้วมือเบาๆ วงเวทย์สีม่วงเข้มปรากฏขึ้นใต้โต๊ะอาหาร “ผมต้องการ 'หัวใจมังกรคราม' ที่คุณซ่อนไว้หลังร้าน และไข่ใบนั้น... ไข่ที่ต้มด้วยไฟจากนรกนั่นเสียด้วย” ผมเหลือบไปมองลูน่าที่พยักหน้าส่งสัญญาณลับๆ ให้ผม นี่ไม่ใช่การเจรจา แต่มันคือการปล้นกลางวันแสกๆ “ท่านประธานครับ ท่านรู้ไหมว่าทำไมผมถึงเรียกท่านสองคนว่า 'วัตถุดิบหลัก'?” ผมวางตะหลิวลงบนขอบกระทะเหล็ก เสียงกระทบกันของโลหะดังก้องไปทั่วร้าน “เพราะเมนูที่จะทำวันนี้... ต้องการ 'ความแค้น' และ 'ความทะเยอทะยาน' เป็นเครื่องเทศสำคัญ ซึ่งดูเหมือนว่าพวกท่านทั้งสองจะพกมาเต็มกระเป๋าเลยนะครับ” ผมหมุนตัวไปหยิบไข่มังกรขนาดเท่าลูกฟุตบอลที่มีเปลือกสีมุกวาววับออกมาจากช่องแช่แข็งมิติ อุณหภูมิลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามผนังร้าน ลูน่ารีบกางบาเรียป้องกันไอเย็นทันที ชายชราขมวดคิ้วแน่น เขาลุกขึ้นยืน ร่างกายที่เคยดูสูงวัยกลับแผ่ขยายออร่ามหาศาลจนพื้นไม้ใต้เท้าผมปริแตก “คิน! ผมจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ส่งมันมา!” “ลูน่า!” ผมตะโกนขึ้นทันที “ใส่เครื่องเทศที่เตรียมไว้ลงในเตาเร่งความร้อนสูงสุด!” สิ้นคำสั่ง ลูน่าร่ายมนตร์เร่งไฟสีฟ้าเข้มเข้าสู่เตา ผมคว้าขวดโหลที่มีของเหลวสีแดงฉาน—เลือดของราชาปีศาจกอร์กอนที่เคยตกลงกันไว้—ราดลงบนไข่มังกรทันที กลิ่นหอมประหลาดพุ่งกระจายไปทั่วร้าน มันเป็นกลิ่นที่ชวนให้กระหาย รุนแรง และเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตที่กักขังไว้ไม่ได้ ชายชราพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูงจนมองด้วยตาเปล่าไม่ทัน เขาเงื้อดาบพลังงานในมือขวาหมายจะตัดผ่านทุกสิ่งที่ขวางหน้า แต่ผมไม่หลบ ผมกลับเหวี่ยงกระทะเหล็กที่เต็มไปด้วยไข่ที่กำลังสุกได้ที่สวนออกไป “กินสิครับ!” ผมคำราม “นี่คือเมนูที่ท่านตามหามาตลอดชีวิต!” กระทะกระทบกับดาบพลังงานจนเกิดระเบิดคลื่นพลังงานสีทองสว่างวาบไปทั่วร้าน จนผมต้องหลับตาแน่น แต่ในจังหวะที่ทุกอย่างดูเหมือนจะจบลงด้วยความพินาศ ประตูร้านที่ควรจะล็อกแน่นหนากลับถูกใครบางคนผลักเข้ามาด้วยความแรงจนบานพับกระเด็น เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาท่ามกลางแสงสว่างที่ค่อยๆ จางลง ผมหรี่ตามองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง คนผู้นั้นไม่ได้มาคนเดียว เขาสวมชุดเกราะที่คุ้นตา มันคือชุดเกราะของ 'ผู้กล้า' คนแรกที่หายสาบสูญไปเมื่อร้อยปีก่อน และในมือของเขาไม่ได้ถือดาบ... แต่มันคือตำราอาหารเล่มเดียวกับที่ผมถืออยู่ “ท่านประธานครับ...” ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็นเฉียบพลางมองมาที่ผม “ดูเหมือนเราจะมาไม่ทันเวลา... อาหารมื้อนี้ เขากำลังจะทำ 'สัญญา' เสร็จสมบูรณ์แล้ว” ผมชะงัก ตะหลิวในมือสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์ที่หลังคอของชายคนนั้น มันไม่ใช่ตราสมาคมฮันเตอร์ แต่มันคือตราประทับของ 'เจ้าของดันเจี้ยนที่แท้จริง' ที่ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีตัวตนอยู่ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยนคนนี้เสมอมานะครับ!