การเสียสละของคิน

“ถอยไป... คิน!” เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของราชาปีศาจกอร์กอนดังสะท้านไปทั่วผนังหินแกรนิตของดันเจี้ยนชั้นที่เจ็ด ร่างมหึมาที่เคยน่าเกรงขามบัดนี้สั่นเทา เลือดสีดำทะกาฬไหลทะลักจากบาดแผลฉกรรจ์บริเวณหัวไหล่ซ้าย รอยดาบสีดำสนิทที่สลักอักขระโบราณกำลังกัดกินเนื้อหนังและแผดเผาพลังชีวิตของเขาอย่างช้าๆ ผม—คิน เชฟหนุ่มผู้ยึดมั่นในอุดมการณ์แห่งกระทะเหล็ก ยืนขวางอยู่เบื้องหน้าร่างยักษ์นั้น ดวงตาคมกริบมองกลุ่มทหารรับจ้างในชุดเกราะเหล็กกล้าที่กำลังย่างสามขุมเข้ามา ความกดดันจากจิตสังหารพุ่งเข้าปะทะจนหน้าชา แต่ในมือของผมไม่ได้ถือดาบเวทมนตร์หรือคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์—ผมถือลังไม้เก่าๆ ที่ข้างในอัดแน่นไปด้วยวัตถุดิบชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่ “ลูกค้าประจำบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้... ในฐานะพ่อค้าและเชฟ ผมปล่อยให้เขาตายระหว่างมื้ออาหารไม่ได้หรอกนะครับ” ผมแย้มยิ้มออกมาช้าๆ แม้เม็ดเหงื่อจะไหลย้อยลงตามกรอบหน้า “เจ้ามนต์ดำสติเฟื่อง! รู้ตัวไหมว่ากำลังขัดขวางหน่วยกวาดล้างของอาณาจักร!” หัวหน้าหน่วยทหารชี้ดาบอาคมมาที่ผม นัยน์ตาของมันฉายแววเหี้ยมเกรียม “เป้าหมายของเราคือการกำจัดราชาปีศาจ ใครที่ขัดขวางจะถูกประหารในข้อหากบฏร่วมกับมัน!” ลูน่า ภูติดันเจี้ยนตัวน้อยบินมาเกาะอยู่ที่ไหล่ของผม ตัวนางสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ เสียงเล็กแหลมเอ่ยกระซิบด้วยความหวาดกลัว “คิน... วัตถุดิบในลังนั้น... นั่นมัน ‘เห็ดทรัฟเฟิลอัคคีทมิฬ’ กับ ‘ข้าววิญญาณร้อยปี’ ที่เราดั้นด้นหามาสามชั้นดันเจี้ยนเลยนะ! ถ้าใช้มันตอนนี้...” “รู้สิครับ ลูน่า” ผมตอบกลับเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากคมดาบตรงหน้า “แต่ถ้าวัตถุดิบพวกนั้นถูกเก็บไว้ในลังจนเน่าเปื่อยโดยที่เราไม่ช่วยใครเลย มันก็ไม่มีค่าอะไรมากกว่าเศษขยะ... อาหารน่ะ มีไว้เพื่อเยียวยาจิตใจ ไม่ใช่มีไว้สะสมให้ฝุ่นเกาะ” สิ้นคำพูด ผมสะบัดมือเปิดลังไม้ออก แสงสีทองสว่างวาบพวยพุ่งขึ้นสู่เพดานดันเจี้ยน กลิ่นหอมกรุ่นของข้าววิญญาณที่หุงด้วยน้ำซุปกระดูกมังกรผสมผสานกับกลิ่นออฟซิเดียนของเห็ดทรัฟเฟิลอัคคีทมิฬแผ่ซ่านไปทั่วบรรยากาศที่ตึงเครียด กลิ่นนี้รุนแรงและเย้ายวนเสียจนพวกทหารรับจ้างถึงกับชะงักฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว “กลิ่นบ้าอะไรวะ...” หนึ่งในทหารพึมพำ กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ราชาปีศาจกอร์กอนเบิกตากว้างมองสิ่งที่อยู่ในมือผม นัยน์ตาสสีแดงฉานสั่นระริก “เจ้า... เจ้าจะใช้ ‘ข้าวผัดไข่แห่งการฟื้นคืน’ เมนูระดับตำนานที่แม้แต่เจ้าเองก็ยังไม่เคยทำสำเร็จมาก่อนกับข้าเนี่ยนะ? ทั้งที่วัตถุดิบพวกนั้นใช้แลกอิสรภาพของเจ้าได้แท้ๆ!” “อย่าเข้าใจผิดนะครับ กอร์กอน” ผมหัวเราะในลำคอ สายตาจริงจังขึ้นหลายส่วน “ผมไม่ได้ทำมันเพื่อช่วยคุณฟรีๆ หรอกนะ... หลังกินเสร็จแล้ว คุณต้องรีบหาย และที่สำคัญที่สุด... คุณต้องรีบไปจ่ายค่าอาหารบิลเก่าที่ติดผมไว้สามเดือนให้หมดด้วย!” รอยยิ้มฝืนๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของราชาปีศาจ ก่อนที่เขาจะหัวเราะลั่นออกมา แม้จะเจ็บปวดจนเลือดทะลัก “ฮ่าๆๆ... เจ้ามนต์ดำหน้าเลือดเอ๋ย ถึงตายข้าก็ไม่ยอมเบี้ยวค่าอาหารของเจ้าหรอก!” “ไอ้พวกสติเฟื่อง! จัดการพวกมัน!” หัวหน้าทหารคำรามลั่น สั่งให้ลูกน้องพุ่งเข้าจู่โจมพร้อมกัน คมดาบอาคมนับสิบเล่มสะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงพุ่งตรงมายังพวกเราด้วยความเร็วสูง ทว่า—ผมไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว ผมคว้ากระทะเหล็กคู่ใจขึ้นมา เปลวเพลิงสีฟ้าลุกพร่ำขึ้นจากการจุดไฟด้วยมานาบริสุทธิ์ ข้าววิญญาณและเห็ดทรัฟเฟิลถูกโยนสลับสับเปลี่ยนกลางอากาศด้วยลีลาที่รวดเร็วและงดงามราวกับร่ายรำ เสียงกระทบกันของตะหลิวและกระทะดังประสานกับเสียงคำรามของศัตรู นี่คือศิลปะการทำอาหารที่เดิมพันด้วยชีวิต “รับไปซะ... เมนูพิเศษจากพ่อค้าคนนี้!” ผมเหวี่ยงกระทะครั้งสุดท้าย ส่งผัดข้าวร้อนฉ่าพูนจานพุ่งตรงไปยังราชาปีศาจ ในขณะเดียวกัน ร่างของผมก็ก้าวออกไปบังหน้าเขา รับคมดาบเล่มแรกที่พุ่งเข้ามาด้วยการเอาลังไม้กระแทกสกัดอย่างแม่นยำ แรงกระแทกทำให้แขนชาดิ่ง แต่ผมกัดฟันกรอด ยันร่างของตัวเองไว้ไม่ให้ล้ม ราชาปีศาจรับจานข้าวผัดไข่ด้วยมือสั่นเทา เขาตักเข้าปากคำโตทันที ไม่สนว่ามันจะร้อนลวกเพียงใด ทันใดนั้นเอง! แสงสว่างเจิดจ้าสีทองอร่ามก็ระเบิดออกมาจากร่างของราชาปีศาจกอร์กอน พลังงานความร้อนอันอบอุ่นแผ่ซ่านเข้าชำระล้างพิษจากดาบสีดำ อักขระต้องห้ามที่กำลังกัดกินเนื้อหนังค่อยๆ จางหายไปและสลายกลายเป็นควันสีดำ พลังชีวิตที่สูญเสียไปถูกเติมเต็มอย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงคำรามกึกก้องไปทั่วชั้นดันเจี้ยน พวกทหารรับจ้างผงถอยหลังด้วยความตกตะลึง “เป็นไปไม่ได้! นั่นคือ ‘ดาบพิฆาตมาร’ นะ! มันทำลายล้างแม้กระทั่งวิญญาณ... แต่นี่มันถูกลบล้างด้วยข้าวผัดจานเดียวเนี่ยนะ?!” ผมยืนหอบหายใจรดต้นคอ เลือดสีแดงสดไหลซึมจากแผลถลอกที่แขนขวาจากการรับคมดาบ แต่ริมฝีปากยังคงประดับด้วยรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจ ทว่าความโล่งใจนั้นอยู่ได้เพียงเสี้ยววินาที... เมื่อเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก้าวเข้ามาจากทางเข้าอุโมงค์มืดเบื้องหลัง พร้อมกับเสียงหัวoเราะเยียบเย็นที่คุ้นเคยดังสะท้อนก้อง “ทำได้ดีมาก... เชફหนุ่มแห่งดันเจี้ยน” ร่างในชุดเกราะทองคำอร่ามก้าวพ้นเงามืดออกมา ใบหน้าคมคายแต่เย็นชาไร้ความรู้สึกของ ‘แม่ทัพหลวงซิกmund’ ปรากฏต่อสายตา ในมือของเขาไม่ได้ถือดาบธรรมดา แต่เป็นคทาแห่งราชสำนักที่สลักตราประทับสูงสุด และที่น่าตกใจที่สุดคือ—ปลายคทาของเขากำลังจ่ออยู่ที่คอหอยของลูน่า ภูติดันเจี้ยนที่ถูกจับตัวไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางและรสชาติชีวิตของพ่อค้าคนนี้ด้วยนะครับ!