สงครามกลางเมืองดันเจี้ยน

"ถ้าเจ้ายังไม่เอาเกลือออกมาจากถุงนั้น อีกสามนาทีหัวของเจ้าจะกลายเป็นเครื่องเคียงข้างจานข้าวผัดไข่นี่แทน!" เสียงทุ้มต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงผนังหินของดันเจี้ยนชั้นที่ 34 ไม่ใช่เสียงของลูกค้าขาประจำที่หิวกระหาย แต่เป็นเสียงของแม่ทัพปีศาจ 'วาร์กัส' ที่กำลังเอาดาบยักษ์พาดคอผมอยู่ คิน—เชฟที่ชีวิตนี้ไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าการเห็นลูกค้ากินอาหารจนเกลี้ยงจาน—ถอนหายใจออกมาเบาๆ พร้อมกับขยับกะทะในมือหลบคมดาบที่เฉียดจมูกไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร "ใจเย็นก่อนครับคุณแม่ทัพ" ผมยิ้มกว้าง ทั้งที่เหงื่อเม็ดเป้งไหลซึมผ่านไรผม "สงครามกลางเมืองดันเจี้ยนที่พวกท่านกำลังก่อ มันส่งผลกระทบถึงสต็อกวัตถุดิบของผม เกลือที่เหลืออยู่น่ะ... ผมต้องเก็บไว้หมักเนื้อวากิวอสูรให้องค์กอร์กอนท่านเสวยนะครับ ถ้าผมให้ท่านไปหมด แล้วท่านจะเอาอะไรกินล่ะครับ?" ลูน่าที่ลอยตัวอยู่ข้างๆ ผม เริ่มทำหน้าบึ้งตึง เธอคว้าถุงเครื่องปรุงที่เหลืออยู่น้อยนิดไว้แน่น "คนเถื่อน! พวกท่านรบกันจนเส้นทางขนส่งวัตถุดิบตัดขาด ร้านเรากำลังจะพังเพราะการแย่งชิงบัลลังก์งี่เง่าของพวกท่านนะ!" วาร์กัสหัวเราะหึในลำคอ ดวงตาสีโลหิตของเขาวาวโรจน์ "บัลลังก์คือเป้าหมาย ส่วนข้าวผัดของเจ้าน่ะหรือ? มันก็แค่เชื้อเพลิงให้กองทัพของข้าเดินหน้าต่อไปได้ก็เท่านั้น... คิน เจ้าควรเลือกข้างได้แล้ว เพราะถ้ากอร์กอนรู้ว่าเจ้ากักตุนทรัพยากรไว้เพื่อกองทัพของข้า เจ้าคิดว่าเขาจะปรานีเจ้าอย่างที่เคยทำหรือ?" บรรยากาศในร้านเงียบกริบจนได้ยินเสียงฟืนปะทุในเตาอบ กลิ่นหอมของข้าวผัดไข่ที่ผมเพิ่งคั่วเสร็จกำลังโชยเตะจมูก แต่มันกลับไม่ช่วยลดความตึงเครียดลงเลยแม้แต่น้อย ผมมองสลับไปมาระหว่างแม่ทัพที่กำลังบ้าคลั่งกับจดหมายที่ซ่อนอยู่ในผ้ากันเปื้อน จดหมายฉบับนั้นระบุชัดเจนว่า 'การขาดแคลนเกลือ' ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือแผนการตัดกำลังที่กอร์กอนเองก็มีส่วนรู้เห็น เพื่อล่อให้แม่ทัพฝั่งกบฏเผยตัวออกมาในพื้นที่จำกัดอย่างร้านอาหารของผม ผมหยิบเกลือเม็ดสุดท้ายขึ้นมา มองมันในฝ่ามือ... เกลือสีขาวบริสุทธิ์ที่มีค่ามากกว่าทองคำในยามนี้ "ผมเป็นแค่พ่อค้าครับ" ผมเอ่ยเสียงเรียบพลางโปรยเกลือลงในกะทะที่ไฟกำลังลุกโชน "และพ่อค้าที่ดี จะไม่เลือกข้าง... จนกว่าลูกค้าคนสุดท้ายจะจ่ายเงินครบ" "โอหัง!" วาร์กัสตวาดพร้อมเงื้อดาบ แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงคำรามก้องที่ทำให้พื้นดันเจี้ยนสั่นสะเทือนจนจานชามบนชั้นวางตกลงมาแตกกระจายก็ดังขึ้นมาจากหน้าร้าน ไม่ใช่กอร์กอน... ไม่ใช่ทหารกบฏ... เงาร่างมหึมาที่แผ่ไอสังหารเข้มข้นจนผมแทบหายใจไม่ออกก้าวข้ามผ่านธรณีประตูเข้ามา ร่างนั้นสวมชุดเกราะที่คุ้นตาแต่มันกลับบิดเบี้ยวไปด้วยรอยแผลเป็นแห่งสงครามที่ไม่ควรจะมีอยู่จริงในประวัติศาสตร์ดันเจี้ยน ลูน่าหน้าถอดสี มือที่ถือตะหลิวสั่นระริก "คิน... นั่นมัน..." ลูน่าเสียงสั่น "นั่นไม่ใช่ราชาปีศาจกอร์กอนที่เรารู้จัก... นั่นมัน 'กอร์กอนในอีกไทม์ไลน์หนึ่ง' ที่ตายไปแล้ว!" ร่างนั้นก้าวเข้ามาใกล้ แสงจากไฟในเตาอบสะท้อนกับหน้ากากเหล็กที่ปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง มันโยนจดหมายฉบับเก่าคร่ำคร่าลงบนโต๊ะไม้โอ๊คหน้าเคาน์เตอร์ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกจนหยดน้ำในกะทะกลายเป็นน้ำแข็ง "ข้าวผัดไข่ที่ไร้เกลือ... คือบทลงโทษของคนที่พยายามฝืนโชคชะตา" มันชี้ดาบตรงมาที่หัวใจของผม พร้อมกับรอยยิ้มใต้หน้ากากที่ทำให้ผมรู้ตัวในวินาทีนั้นเองว่า สงครามครั้งนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อแย่งชิงอาณาจักร แต่มันมีไว้เพื่อ 'กำจัดคนทำอาหาร' ที่รู้ความลับของเวลามากเกินไป ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยนคนนี้นะครับ!