รอยจูบที่ทิ้งไว้

กลิ่นอายความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศภายในห้องโดยสารยังคงหลงเหลืออยู่ พร้อมๆ กับสัมผัสอุ่นวาบที่ฝังตรึงอยู่บนริมฝีปาก รินกะพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่ความพร่ามัวในครรลองสายตา ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนหน้าฉายซ้ำราวกับภาพยนตร์แผ่นสะดุด รอยยิ้มเยาะกวนประสาทของเมฆาที่พิงกรอบประตูรถ คำพูดจิกกัดที่จงใจตีความไปในทางเสื่อมเสีย และที่สำคัญที่สุด... ปลายนิ้วเรียวแกร่งของท่านประธานหนุ่มที่แตะแต้มเกลี่ยไล้กรอบหน้าเขาอย่างทะนุถนอมเกินกว่าเจ้านายจะพึงกระทำต่อลูกน้อง บนเพดานห้องนอนสีขาวสะอาดตาในคอนโดมิเนียมส่วนตัว รินผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว อาการปวดมึนศีรษะเล็กน้อยจากการนอนหลับไม่สนิทแล่นปราดเข้ามา แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความปั่นป่วนในอก เขายกมือขึ้นสัมผัสริมฝีปากของตัวเองโดยไม่รู้ตัว... มันบวมเป่งเล็กน้อย หรือเขาคิดไปเอง? "ตื่นแล้วหรือครับ เจ้าหน้าที่ตัวแสบ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังขึ้นจากมุมห้อง รินสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองตามต้นเสียงทันที ภาพของธันวานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาปลายเตียงในชุดสูททำงานที่ไร้เนกไท กระดุมเม็ดบนปลดออกอย่างลวกๆ เผยให้เห็นลำคอแกร่งและผิวเนื้อนวลเนียน ชายหนุ่มกำลังถือแก้วกาแฟดำ ส่งสายตาดุดันคมกริบมาที่เขา หัวใจของรินกระตุกวูบ เขาจำได้รางๆ ว่าหลังจากเมฆาเดินจากไปด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย ธันวาไม่ได้ตอบโต้อะไรนอกจากขับรถพุ่งทะยานออกไปเงียบๆ จนกระทั่งมาส่งเขาถึงหน้าคอนโด แล้วทำไม... ท่านประธานถึงมาโผล่อยู่ในห้องนอนของเขาได้ตอนเช้าตรู่เช่นนี้? "ท่านประธาน! คุณ... เข้ามาในห้องผมได้ยังไง แล้วเสื้อผ้าผม..." รินกวาดสายตาสำรวจตัวเองอย่างตื่นตระหนก เมื่อพบว่าเสื้อผ้าชุดเมื่อวานถูกเปลี่ยนเป็นชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มเรียบร้อยแล้ว ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่นจนรินต้องสะดุ้ง ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดเตียงนอนด้วยความเร็วที่ทำให้อีกฝ่ายถอยร่นจนแผ่นหลังติดหัวเตียง "คิดว่าผมทำอะไรคุณล่ะครับ?" ธันวาโน้มตัวลงมา ใช้มือข้างหนึ่งค้ำยันฟูกเตียงไว้ กักขังร่างเพรียวบางให้อยู่ในอาณัติ รัศมีกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวผู้บริหารหนุ่มจนบรรยากาศในห้องร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น "สภาพคุณเมื่อคืนเมาจนพับคาเบาะ ถ้านิ่งดูด่ายปล่อยให้นอนเน่าคา 370Z ของผม มีหวังเบาะหนังแท้ราคาแพงคงเหม็นกลิ่นเหล้าไปสามวัน" "ผมไม่ได้เมาขนาดนั้นสักหน่อย..." รินเถียงเสียงอ้อมแอ้ม ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขาลดลงจนแทบจะแนบชิด "แล้วคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาเปลี่ยนชุดให้ผมนะ!" "ทำไมจะไม่มีครับ" ธันวาเลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่ง แววตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาตร FAKE นิ่งขรึม "ในเมื่อคุณ... เป็นฝ่ายดึงคอเสื้อผมไว้เองตอนอยู่บนรถ แถมยังบอกว่า... *'อย่าเพิ่งไปไหนนะธันวา'*... จำไม่ได้หรือครับ หืม?" รินเบิกตากว้าง เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาจนใบแดงก่ำถึงใบหู คำพูดพวกนั้น... เขาพูดออกไปจริงๆ หรือ? ภาพความทรงจำสีเทาเริ่มปะติดปะต่อ รินจำได้ว่าเขารู้สึกเคว้งคว้างและอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูกในอ้อมแขนของความเหนื่อยล้า และไออุ่นจากตัวธันวาก็คือสิ่งเดียวที่เขาโหยหาในตอนนั้น "ผม... ผมไม่ได้พูดสักหน่อย อย่ามาใส่ร้ายกันนะ!" รินปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งที่ดวงตาหลบวับไม่กล้าสบตาคมกริบคู่นั้น "เด็กโกหก" ธันวาเอ่ยเสียงนุ่ม ลากเสียงยาวอย่างจงใจกลั่นแกล้ง นิ้วเรียวยื่นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอารินตัวแข็งทื่อ ลืมหายใจไปชั่วขณะ "ปากเก่ง ทันคน ยอมหักไม่ยอมงอ แต่เวลาเมาแล้ว... น่ารักกว่าที่คิดเยอะนะครับ" คำชมที่หลุดออกมาจากปากของประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาและปากร้าย ทำเอารินสมองตื้อตันไปหมด เขาไม่ใช่คนใจง่าย และธันวาก็ไม่ใช่ผู้ชายที่เขาควรจะปล่อยใจให้เข้าไปใกล้ชิด แต่ทว่า... จังหวะหัวใจที่เต้นรัวรากับกลองชุดในอกตอนนี้ มันปฏิเสธความจริงไม่ได้เลยว่า เขากำลังหวั่นไหว "ถอยไปเลยนะท่านประธาน เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า..." "ใครจะมาเห็น? ห้องคุณ ประตูผมก็ล็อกเรียบร้อย หรือว่า..." ธันวาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่แก้มเนียน "คุณกลัวว่าตัวเองจะอดใจไม่ไหว... มากกว่ากลัวคนอื่นเห็นกันแน่ครับ?" รินเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางหลุดพ้นจากสถานการณ์อันตรายนี้ มือเรียวออกแรงดันอกแกร่งเบาๆ แต่ธันวากลับไม่มีท่าทีจะขยับเขยื้อน แถมยังกระชับวงแขนเข้าใกล้มากกว่าเดิม "เลוףเล่นเป็นเด็กๆ ไปได้แล้วครับ ผมต้องรีบไปอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงาน" รินเปลี่ยนเรื่อง ดันอกอีกฝ่ายสุดแรง "ทำงาน?" ธันวาแค่นเสียงเบาๆ "วันนี้คุณพักผ่อน ผมให้ลา" "ผมไม่ได้ขอลา!" "ผมเป็นเจ้าของบริษัท ผมอนุมัติให้คุณหยุดได้โดยไม่ต้องเซ็นใบลาครับ" ธันวาผละตัวออกอย่างเสียดาย ยืดตัวยืนตรงเต็มความสูง ปรับสีหน้ากลับมาเป็นมาดผู้บริหารมา 200 เปอร์เซ็นต์ดังเดิม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่หายวับไปกับตา ราวกับเป็นภาพลวงตา "ลุกขึ้นมาทานข้าวต้มร้อนๆ ที่ผมสั่งมาวางไว้บนโต๊ะซะ ถ้าผมกลับมาแล้วเห็นคุณยังนอนอืดอยู่บนเตียง... ผมจะหักเงินเดือนคุณครึ่งหนึ่งข้อหาขัดคำสั่งผู้บริหาร" พูดจบ ธันวา2ก็หมุนตัวเดินสาวเท้าก้าวออกจากห้องนอนไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้รินนั่งเค่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่บนเตียงคนเดียวด้วยความหมั่นไส้ระคนโล่งอก รินทิ้งตัวลงนอนหงายอีกครั้ง ยกหมอนขึ้นมาปิดหน้าแล้วกรีดร้องระบายความอับอายใส่ความนุ่มฟูของมัน ทำไมเขาต้องพ่ายแพ้ให้กับความใส่ใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีปากร้ายของผู้ชายคนนั้นทุกทีสินะ! ผ่านไปเกือบชั่วโมง หลังจากจัดการอาบน้ำแต่งตัวและทานข้าวต้มร้อนๆ ตามคำสั่ง (ขู่) ของท่านประธาน รินก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อเช็กงานในตารางของวันนี้ นิ้วเรียวกดเปิดแอปพลิเคชันแชทของบริษัทเพื่อดูความคืบหน้าของโครงการใหญ่ที่กำลังแย่งชิงกับบริษัทของเมฆา แต่ทว่า... หน้าจอแจ้งเตือนกลับเด้งข้อความด่วนจากกลุ่มแผนกการตลาดขึ้นมารัวๆ จนเครื่องสั่นสะเทือน *[ด่วนที่สุด! ท่านประธานประกาศควบรวมโปรเจกต์กับกลุ่มทุนต่างชาติ และแต่งตั้งให้คุณเมฆาจาก 'โครโนส กรุ๊ป' เข้ามาเป็นที่ปรึกษาร่วมในโครงการนี้อย่างเป็นทางการ มีผลทันทีตั้งแต่เช้าวันนี้!]*** รินชะงักค้าง โทรศัพท์ในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น เมฆา... เข้ามามีเอี่ยวในโปรเจกต์นี้ได้อย่างไร? ทั้งที่ก่อนหน้านี้ธันวาประกาศกร้าวมาตลอดว่าจะไม่มีวันร่วมงานกับคู่แข่งทางการค้ารายนี้เด็ดขาด! เสียงกริ่งหน้าห้องพักดังขึ้นขัดจังหวะความคิด รินขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ในเมื่อธันวาเพิ่งออกไปเมื่อไม่นานนี้ แล้วใครกันที่มาเคาะประตูห้องเขาในยามวิกาล... เอ๊ย ยามเช้าแบบนี้? ร่างโปร่งก้าวเดินไปที่ประตูด้วยความระแวง มือเล็กบิดลูกบิดแล้วดึงประตูเปิดออกช้าๆ ทว่า... ภาพของบุคคลที่ยืนยิ้มแย้มถือแฟ้มเอกสารอยู่หน้าห้อง กลับทำให้เลือดในกายของรินเย็นเฉียบลงฉับพลัน "อรุณสวัสดิ์ครับน้องริน..." เมฆายกยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์เกินบรรยาย "พอดีท่านประธานธันวา... ส่งผมมารับคุณไปประชุมด่วนที่สำนักงานใหญ่ด้วยกัน... ในฐานะ 'คู่หูคนสำคัญ' ของโปรเจกต์นี้ครับ" รินยืนแข็งทื่อ สมองประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างรวดเร็วดั่งพายุหมุน นี่มันเกมอะไรกันแน่ที่ธันวากำลังเล่นอยู่? --- (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาส่งกำลังใจให้ท่านประธานสายซึนกับน้องรินคนสู้ชีวิตนะครับ! รักทุกคนมากๆ เลยครับ!