คู่แข่งหัวใจปรากฏตัว

“กาแฟแก้วนี้ รินคงต้องขอตัวนะครับ พอดีผมมีธุระต้องเคลียร์ต่อกับคุณเมฆา” น้ำเสียงเรียบนิ่งที่เจือกระแสความหงุดหงิดจางๆ ดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศร้านกาแฟสไตล์มินิมอลใจกลางย่านธุรกิจ ธันวา ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปเนี๊ยบกริบ ยืนค้ำโต๊ะด้วยท่าทางคุกคามโดยธรรมชาติ ดวงตาคมกริบมองตรงไปยังร่างบางของรินสลับกับชายหนุ่มอีกคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างถือสิทธิ์ รินชะงักมือที่กำลังจะหยิบหลอดดูดเครื่องดื่ม ดวงตากลมโตตวัดมองคนมาใหม่ด้วยความหมั่นไส้ระคนประหลาดใจ “อ้าว... นึกว่าใคร ท่านประธานธันวาผู้ งานยุ่งจนเดือนดับตะวันหาย โผล่มาแถאןนี้ได้ยังไงครับเนี่ย หรือว่า... แอบติดจีพีเอสสะกดรอยตามผมมากันแน่” “ผมไม่มีเวลาว่างพอจะมาเดินเล่นตามสโตร์สินค้าลดราคาหรอกนะครับ” ธันวาตอบกลับทันควัน สันจโด่งเชิดขึ้นเล็กน้อยตามฟอร์มคนปากแข็ง ทั้งที่ดวงตาคู่คมกลับกวาดมองรอยยิ้มที่เมฆากำลังมอบให้รินด้วยความร้อนรุ่มในอก “บังเอิญผ่านมาทำธุระแถวนี้ แล้วก็... บังเอิญเกินไปหน่อยที่เห็นพนักงาน... เอ่อ คนที่ควรจะตั้งใจทำงาน กลับมานั่งจิบลาเต้เย็นเจี๊ยบเคล้าเสียงหัวเราะกับคู่แข่งทางธุรกิจของผม” “นี่คุณธันวา! พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะครับ ผมไม่ได้โดดงาน นี่มันเวลาพักเที่ยงตามกฎหมายแรงงาน แล้วอีกอย่าง...” รินวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเสียงดังพอกลุ่มเสียงรอบข้างหันมามอง เจ้าตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากับคนตัวสูงกว่าอย่างไม่เกรงกลัว “ผมจะนั่งกับใคร จะดื่มอะไร มันก็เป็นสิทธิส่วนบุคคลของผม ไม่ได้ไปทำผิดสัญญาจ้างข้อไหนสักหน่อย” บรรยากาศรอบโต๊ะอุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น เคมีปะทะระหว่างคนทั้งคู่พุ่งพล่านจนคนรอบข้างสัมผัสได้ ทว่าท่ามกลางสงครามประสาทขนาดย่อมนั้น เมฆา คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจของธันวากลับส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบบริหารเสน่ห์ ก่อนจะเงยหน้าสบตากับซีอีโอหนุ่มผู้กำลังเลือดขึ้นหน้า “อย่าไปดุเด็กเขาเลยครับคุณธันวา รินเขาแค่มาช่วยผมดูเอกสารโปรเจกต์ใหม่ก็เท่านั้นเอง จริงไหมครับริน” เมฆาจงใจใช้น้ำเสียงนุ่มนวลและสรรพนามสนิทสนมเกินควร พร้อมกับเอื้อมมือไปหมายจะแตะเบาๆ ที่หลังมือของรินบนโต๊ะ ธันวาไวเสียยิ่งกว่าแสง มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเมฆาเอาไว้กลางอากาศ แรงบีบไม่ได้มากจนถึงขั้นทำร้ายร่างกาย แต่แรงกดดันจากสายตาที่ส่งไปนั้นคมกริบราวมีดโกน “มือไม้มีที่วางก็วางไว้ดีๆ นะครับคุณเมฆา ของบางอย่าง... ต่อให้พยายามไขว่คว้าแค่ไหน ถ้าไม่ใช่เจ้าของ ตัวตนและสิทธิ์ขาดมันก็ไม่มีวันเป็นของคุณอยู่ดี” รินกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน หัวใจเต้นระรัวด้วยความตกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของธันวา แม้ปากจะบอกว่าเกลียดความเอาแต่ใจของอีกฝ่าย แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า สันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นกับเส้นเลือดที่ปูดขึ้นเบาๆ ตรงขมับของคนตรงหน้า กำลังทำให้รंकรู้สึก... ร้อนผ่าวที่ใบหน้าอย่างประหลาด “หึ คุณธันวานี่หวงก้างเก่งเสียจริงนะครับ” เมฆายิ้มหยัน ดึงมือตัวเองกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน “ในเมื่อรินเขาเป็นแค่อดีตเด็กฝึกงานในความดูแลของคุณ จะไปห้ามไม่ให้เขาเปิดโอกาสให้คนอื่นมาร่วมงานด้วย มันก็ดูจะใจแคบไปหน่อยกระมังครับ... หรือว่ากลัวว่าผมจะมองเห็นศักยภาพที่แท้จริงของริน แล้วดึงตัวเขามาอยู่ฝ่ายผมเสียล่ะ” คำพูดของเมฆาเปรียบเสมือนการราดน้ำมันลงบนกองเพลิง ธันวากรามกระตุกวาบ รังสีความหึงหวงแผ่ซ่านออกมาจนคนรอบข้างต้องถอยห่าง เขาก้าวเข้าไปประชิดรินมากขึ้น จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นไอความเย็นของเครื่องปรับอากาศโชยเข้าจมูก ร่างบางเผลอถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับขอบกระจกใสของร้านเสียแล้ว “ผมไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้นครับคุณเมฆา...” ธันวาหันไปตอบเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะเบนสายตากลับมามองคนที่ยืนชิดแผ่นหลังติดกระจก ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มใสจนรินต้องหลบสายตา “ส่วนเธอ... กลับบริษัทกับผมเดี๋ยวนี้ อย่าทำให้ผมต้องหมดความอดทนแล้วอุ้มเธอลากออกจากร้านต่อหน้าคนเป็นร้อยนะ... ริน” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอמהชื่อเขาตอนท้าย เต็มไปด้วยความคาดคั้นและแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง รินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นส่ำ ความโกรธที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความสั่นไหวแปลกประหลาดจากระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินงามนี้ ทว่า ในวินาทีที่รินกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อรักษาฟอร์ม เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธันวาก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียด ธันวากัดฟันกรอดอย่างหัวเสีย เขาละสายตาจากใบหน้าหวานที่ขึ้นสีเรื่ออย่างไม่สบอารมณ์ ควักโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอเพียงแวบเดียว ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนเคร่งเครียด “ว่าไงนะ...” ธันวากรอกเสียงลงไปในสายด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน “คุณพ่อ... เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่สำนักงานใหญ่!” รินและเมฆาต่างชะงักไปพร้อมกันเมื่อได้ยินคำว่า "คุณพ่อ" ของธันวา สีหน้าของซีอีโอหนุ่มที่เคยเย่อหยิ่งและมั่นอกมั่นใจในทุกสถานการณ์ กลับซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดในชั่วพริบตา เขานิ่งฟังปลายสายอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ ลดโทรศัพท์ลงช้าๆ ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง “มีอะไรเหรอครับ...” รินเผลอเอ่ยถามด้วยความลืมตัว ความหงุดหงิดเมื่อครู่วันหายไปหมดสิ้นเมื่อเห็นแววตาหวั่นไหวที่ธันวาไม่เคยแสดงให้ใครเห็นมาก่อน ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตาริน ชั่วขณะนั้น ความเย็นชาทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยความเปราะบางที่น่าใจหาย มือหนาที่เคยบีบข้อมือเมฆาเมื่อครู่ ยื่นออกคว้ามือบางของรินไว้แน่นโดยไม่มีทีท่าจะปล่อยราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไปต่อหน้าต่อตา “ริน... ผมต้องไปเดี๋ยวนี้” ธันวาพูดเสียงแหบพร่า ดวงตาสีเข้มมองตรงมาที่เขาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “บอร์ดบริหารกำลังลงมติ... ถอดถอนผมออกจากตำแหน่งประธานบริษัท ในวินาทีนี้” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้อ่านกันอย่างต่อเนื่องนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!