ความหึงที่ไร้ขีดจำกัด

แก้วคริスタルทรงสูงในมือของธันวาร้าวเกือบจะคามือ แรงบีบจากปลายนิ้วแกร่งสะท้อนโทสะที่กำลังแผดเผาอยู่ภายในจนแทบไม่ต้องเดา ร่างสูงสง่าในสูทสั่งตัดเข้ารูปยืนนิ่งสนิทอยู่ริมเสาหินอ่อนของห้องจัดเลี้ยงหรูหรา แต่วัยวุฒิและอำนาจที่แผ่ออกมากลับทำให้บริเวณรอบตัวเขารัศมีลดทอนลงเหลือเพียงความเย็นยะเยือก ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นไม่ได้มองบรรยากาศรอบกายที่มีแต่เสียงดนตรีคลาสสิกคลอเบาๆ เลยแม้แต่น้อย สายตาของเขาถูกตรึงไว้ที่จุดเดียว... จุดที่ร่างโปร่งในชุดสูทสีควันบุหรี่กำลังยืนยิ้มรับเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานเคียงข้างชายหนุ่มอีกคน "ผมคิดว่าคุณรินเหมาะกับโปรเจกต์นี้จริงๆ ครับ คุณธันวาคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับ ถ้าผมจะขอตัวเขาร่วมงานดินเนอร์เป็นการส่วนตัวหลังจากนี้" เสียงทุ้มต่ำที่จงใจลากเสียงให้กวนประสาทดังขึ้นข้างกาย ธันวาปรายตามองเมฆา คู่แข่งทางธุรกิจที่ก้าวเข้ามาราวกับจงใจเหยียบลงบนกองเพลิงที่เขากำลังพยายามสะกดกลั้นเอาไว้ รอยยิ้มมุมปากของเมฆาราวกับประกาศสงครามกลายๆ ขณะที่สายตาเจ้าเล่ห์มองเลยไปยังร่างของรินที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ "ถ้าคิดว่าตัวเองมีปัญญาแบกรับผลที่จะตามไหว ก็เชิญ" ธันวาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบจนคนฟังถึงกับสันหลังวาบ "อ้าว คุยอะไรกันอยู่เหรอครับ หน้าเครียดกันเชียว" รินเอ่ยทักขึ้นด้วยรอยยิ้มสดใสตามประสาคนอัธยาศัยดี โดยไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่าบรรยากาศรอบตัวกำลังคุกรุ่นแค่ไหน รินในวันนี้ดูโดดเด่นสะดุดตาจนน่าหงุดหงิดในสายตาของคนเป็นประธาน ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ ผิวเนียนละเอียดรับกับแสงไฟในห้องจัดเลี้ยง ยิ่งทำให้ความหล่อเหลาแบบสะอาดสะอ้านนั้นเตะตาพวกไฮโซกระเป๋าหนักที่เดินวนเวียนเข้ามาทำความรู้จักไม่ขาดสาย และนั่นคือฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึ่ง! ธันวาก้าวเข้าไปประชิดตัวรินด้วยความเร็วที่ไม่ทันให้ตั้งตัว มือแกร่งคว้าหมับเข้าที่ข้อศอกเรียวแล้วออกแรงดึงเข้าหาตัวจนรินเซถลาชนแผ่นอกกว้างอย่างจัง ความตกใจทำให้รินเผลอุทานออกมาเบาๆ "เฮ้ย! คุณธันวา เป็นบ้าอะไรเนี่ย เจ็บนะ!" รินนิหน้าด้วยความเจ็บ พร้อมกับพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมที่แน่นหนาราวกับคีมเหล็ก "รู้ตัวไหมว่าทำตัวน่ารำคาญขนาดไหน" ธันวาตวาดเสียงต่ำ กรอดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ความหึงหวงที่สะสมมาตลอดทั้งคืนระเบิดออกมาเป็นน้ำคำเผด็จการ "ยืนยิ้มให้ไอ้พวกหน้าตัวเมียรุมล้อมอยู่ได้ ไร้ยางอายหรือไงถึงได้ชอบทำตัวเป็นดอกไม้ริมทางให้ใครเขาก็ดมเล่น!" คำพูดที่พ่นออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของรินหายวับไปในพริบตา ดวงตากลมโตที่เคยเป็นประกายตอนนี้เบิกกว้างด้วยความตกใจระคนโกรธจัด ความรู้สึกน้อยใจพุ่งพล่านขึ้นมาจนจุกอก รินสะบัดแขนสุดแรงจนหลุดจากการเกาะกุม แล้วจ้องหน้าคนตัวโตกลับด้วยแววตาที่แข็งกร้าวไม่แพ้กัน "ใช่! ผมมันก็แค่คนไร้ยางอายในสายตาคุณนี่!" รินตะคอกกลับเสียงสั่น รื้นด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ "แล้วมันเรื่องอะไรของคุณเล่า! ผมจะคุยกับใคร จะยิ้มให้ใคร มันก็ชีวิตของผม เงินเดือนก็เงินผม ไม่ได้ขอคุณกินสักบาท!" "ริน!" ธันวาคำรามลั่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความโทสะ มือหนายกขึ้นชี้หน้าคนตัวเล็กอย่างเหลืออด "อย่ามาท้าทายความอดทนของผมนะ! คิดว่าผมไม่เห็นสายตาทุเรศๆ ที่ไอ้พวกนั้นมองคุณรึไง อยากให้คนเขารุมทึ้งนักใช่ไหม ถึงได้ทำตัวร่านเสนอหน้าให้เขาจีบอยู่ได้!" เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับแก้วตาขวาของธันวา ดังสนั่นท่ามกลางความเงียบที่เริ่มแผ่ขยายเมื่อผู้คนรอบข้างเริ่มหันมามองด้วยความตกใจ รินหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ฝ่ามือเรียวสั่นเทาขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ร่วงเผาะลงมาอาบแก้ม แต่แววตายังคงจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความเดือดดาล ธันวาหันหน้ากลับมาตามแรงตบ รอยฝ่ามือสีแดงประทับเด่นชัดบนผิวแก้วสาก แต่เขาไม่ได้สนใจความเจ็บปวดทางกายเลยสักนิด ความเจ็บปวดในอกต่างหากที่กำลังกัดกินหัวใจเขาจนแทบแหลกสลาย เมื่อเห็นน้ำตาของริน ธันวาก็ชะงักไปชั่วขณะ ความโกรธเกรี้ยวก่อนหน้านี้มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาจุกคอหอย "ริน... ผมไม่ได้..." ธันวาเอื้อมมือสั่นเทาหวังจะคว้ามือบางมาจับ แต่รินกลับก้าวถอยหลังหนีราวกับรังเกียจสัมผัสของเขา "พอที!" รินตะโกนแทรกขึ้นมา น้ำตาไหลอาบสองแก้มอย่างไม่คิดจะปิดบัง "ถ้าเกลียดผมมากนัก ปล่อยผมไปสักทีสิครับคุณธันวา! อย่ามายุ่งกับผมอีกเลย!" พูดจบ รินก็หมุนตัววิ่งหนีฝูงชนออกไปทางประตูทางออกอย่างไร้ทิศทาง ธันวาก้าวเท้าจะตามไป แต่เสียงทุ้มของใครบางคนก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นเคยที่ก้าวเข้ามาขวางทางไว้ "ดูเหมือนคุณจะทำของสำคัญหลุดมือซะแล้วนะครับ... คุณธันวา" เมฆายืนกอดอกแย้มยิ้มเหยียด มองตามหลังรินที่วิ่งหายลับไป ก่อนจะหันมาสบตาธันวาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "ถ้าคุณดูแลเขาไม่ได้ งั้นผมขออนุญาต... พาเขากลับไปดูแลแทนก็แล้วกันนะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้อ่านกันอย่างต่อเนื่องนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!