ปาร์ตี้บริษัทที่แสนวุ่นวาย

"แก้วนี้แด่... แด่ความหน้าเลือดของท่านประธานธันวา!" เสียงใสแจ๋วที่เจือความกรุ่นเมาของรินดังแทรกผ่านเสียงดนตรีจังหวะเร้าใจในผับหรูใจกลางเมือง เจ้าตัวส่งเสียงหัวเราะคิกคักพร้อมกับกระดกค็อกเทลสีสวยหมดแก้วเป็นแก้วที่สี่ติดต่อกัน ท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมงานในบริษัทที่เริ่มมองหน้ากันเลิกลั่กด้วยความหวาดเสียว เพราะไม่มีใครกล้าอาจหาญเอาชื่อของท่านประธานมาล้อเล่นในวงเหล้าแบบนี้ ยิ่งเป็นงานเลี้ยงฉลองปิดโปรเจกต์ใหญ่ที่ธันวาผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและไร้ความปรานีลงทุนควักกระเป๋าเลี้ยงเองด้วยแล้ว รินที่เพิ่งผ่านศึกหนักจากการโดนใช้งานจนแทบกระอเลือด จึงใช้แอลกอฮอล์เป็นเครื่องระบายความอัดอั้นตันใจเสียให้สาสม "ริน... พอเถอะครับ แก้วนั้นดีกรีไม่น้อยเลยนะ นั่นมันเตกีล่าผสมนะครับ ไม่ใช่น้ำเปล่า" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับฝ่ามือใหญ่ที่ยื่นมาคว้าแก้วในมือบางไว้ทันก่อนที่รินจะยกมันกระดกเป็นแก้วที่ห้า รินชะงัก เอียงคอเล็กน้อยด้วยดวงตาที่ฉ่ำเยิ้ม ปลายจมูกรั้นรั้นขึ้นสีแดงเรื่อเนื่องจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ก่อนจะหันไปมองเจ้าของเสียงด้วยรอยยิ้มเยาะที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่เคยมีมา "อ้าว... ท่านประธานสุภาพบุรุษจอมเผด็จการ โผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย หรือว่ากลัวลูกน้องจะเมาแล้วแอบเอาเอกสารลับบริษัทไปขายให้เมฆาเหรอครับ?" รินหัวเราะคิกคักในลำคอ โยกตัวไปมาจนเกือบจะเซไปกระแทกกับอกแกร่งของอีกฝ่าย หากไม่มีท่อนแขนแข็งแรงของธันวาคว้าเอวบางเอาไว้เสียก่อน ธันวาขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตา (ที่ถอดเก็บใส่กระเป๋าเสื้อสูทเรียบร้อยแล้ว) จ้องมองคนเมาที่ไม่มีความเกรงกลัวต่อบาปแม้แต่น้อย เขาลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความระอาปนห่วงใยที่ซ่อนไว้ไม่มิด ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้ดื้อด้านและอันตรายต่อหัวใจเขาเสียจริง ยิ่งเวลาเมาแล้วส่งสายตาเย้ายวนแบบนี้ ธันวาต้องใช้ความอดทนอย่างยิ่งยวดแค่ไหนในการห้ามใจไม่ให้แบกอีกฝ่ายขึ้นรถแล้วลากกลับคอนโดส่วนตัวทันที "เลิกพูดจาเพ้อเจ้อแล้วลุกขึ้นเดินดีๆ ครับ ริน คุณเมามากแล้ว" ธันวาเอ่ยเสียงดุ พยายามดึงข้อมือเล็กให้ลุกขึ้นยืน "ใครเมา! ผมไม่ได้เมาซะหน่อย แค่... แค่โลกมันโค้งเร็วกว่าปกตินิดหน่อยเอง..." รินเถียงเสียงแข็ง สะบัดข้อมือออกแล้วทำท่าจะเดินเซไปชนโต๊ะข้างๆ แต่ธันวาไวกว่า เขาคว้าตัวคนดื้อเข้าหาอ้อมกอด ปะทะเข้ากับกล้ามเนื้อแน่นขนัดจนรินต้องสูดลมหายใจเข้าปอดลึก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากตัวธันวายิ่งทำให้รินรู้สึกมึนหัวหนักกว่าเดิม ใบหน้าหวานซบลงกับลาดไหล่กว้างโดยไม่รู้ตัว ปากก็ยังพึมพำไม่เลิกรา "ท่านประธานใจร้าย... บังคับให้ผมแก้แผนงานสามรอบ... คนใจร้าย..." ธันวาชะงักไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเริ่มรัวกระหน่ำจนน่ากลัวเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ตรงซอกคอ ความนุ่มนิ่มของร่างในอ้อมกอดทำให้สติที่ควบคุมมาตลอดทั้งคืนเกือบจะกระเจิง เขากวาดสายตามองไปรอบโต๊ะ เห็นเพื่อนร่วมงานพากันหลบตาและทำเป็นมองไม่เห็นเป็นแถบ "กลับบ้านครับ เดี๋ยวผมไปส่งเอง" ธันวาตัดสินใจเด็ดขาด เขาช้อนตัวรินขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวท่ามกลางเสียงฮือฮาเบาๆ ของพนักงานในแผนกที่แอบอมยิ้มกับความคลั่งรักที่เจ้าตัวมักจะปากแข็งปฏิเสธอยู่เสมอ รินส่งเสียงประท้วงอู้อี้ในลำคอ ซุกใบหน้าแดงก่ำเข้ากับอกแกร่งเพื่อหลบแสงไฟสลัวในผับ ปล่อยให้ร่างสูงอุดหนุนเดินฝ่าฝูงชนออกไปที่ลานจอดรถ V.I.P. อย่างง่ายดาย ผิดกับมาดปากเก่งตอนที่ยังมีสติลิบลับ บรรยากาศภายในรถยนต์หรูยี่ห้อดังเงียบสงบ แอร์เย็นฉ่ำช่วยบรรเทาความร้อนรุ่มในกายของรินลงได้บ้าง แต่แอลกอฮอล์ที่ยังคงออกฤทธิ์ทำให้ร่างบางกระสับกระส่าย ธันวาเอื้อมมือไปปรับเบาะที่นั่งให้เอนลงเล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวข้ามมาคาดเข็มขัดนิรภัยให้ จังหวะที่โน้มตัวลงมา ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ดวงตากลมโตที่ฉ่ำน้ำเพราะฤทธิ์สุรามองตรงมายังดวงตาคมของธันวา นัยน์ตาคู่นั้นไหวระริก สะท้อนเงาของเขาชัดเจน "มองอะไรครับ?" ธันวาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเรียวเผลอยื่นไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากมนให้อย่างเบามือ "ท่านประธาน..." รินเรียกเสียงแผ่วเบา เรียวปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาธันวาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ทำไม... ถึงต้องคอยตามเช็ดตามเช็ดให้ผมตลอดเลยล่ะครับ หรือว่า... แอบชอบผมรึไง?" ธันวาชะงักกึก ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบไหววูบด้วยความรู้สึกที่เก็บงำมานาน คำถามที่ตรงไปตรงมาแบบคนเมาทำเอาคนปากแข็งอย่างเขาเกือบจะเผลอสารภาพความจริงออกไปหมดเปลือก รินยังคงจ้องมองเขาด้วยแววตาซื่อตรง ไร้การปรุงแต่งใดๆ มือเรียวยื่นขึ้นมาสัมผัสสันจมูกโด่งของธันวาเบาๆ ไล้ลงมาที่ริมฝีปากหยักที่เม้มแน่น "ถ้าไม่ได้ชอบ... ก็อย่าทำดีด้วยแบบนี้สิครับ... มันใจสั่น..." เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงถอนหายใจ ทำลายกำแพงความเยือกเย็นทั้งหมดของธันวาลงในพริบตา ธันวาไม่อาจอดทนได้อีกต่อไป เขาเอื้อมมือไปรั้งท้ายทอยของคนตัวเล็กให้ขยับเข้ามาใกล้ ปลายจมูกแทบจะชนกัน สติสัมปชัญญะของเขาขาดผึ่งลงตรงนั้น "ถ้าผมบอกว่าชอบ... คุณจะเลิกดื้อกับผมสักทีไหมล่ะครับ ริน" ธันวาเอ่ยเสียงพร่าต่ำ แววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความคลั่งรักที่ลึกซึ้งจนคนฟังถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ปรางแก้วแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม รินอ้าปากค้าง สมองที่มึนงงประมวลผลคำพูดนั้นไม่ทัน ทว่า ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้ขยับเข้าหาเพื่อปิดช่องว่างระหว่างกัน เสียงเคาะกระจกรถจากด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเสียมารยาท *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ธันวาผละออกจากร่างของรินด้วยความหงุดหงิดถึงขีดสุด เขาดึงหน้ากลับมาด้วยใบหน้ามืดทะมึง ตวัดสายตาคมกริบมองไปยังบุคคลภายนอกที่บังaอาจเข้ามาขัดจังหวะช่วงเวลาสำคัญ และเมื่อกระจกรถฟิล์มเข้มถูกลดลงครึ่งหนึ่ง ใบหน้ายียวนกวนประสาทของคู่ปรับตัวฉกาจก็ปรากฏขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่ฉาบอยู่บนมุมปาก "อุ๊ย... ขอโทษทีครับท่านประธานธันวา ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานพอดิบพอดีเลยสินะครับ" เมฆายืนพิงกรอบประตูรถ หัวเราะในลำคอด้วยท่าทีสบายๆ ก่อนจะปรายตามองรินที่นอนหน้าแดงอยู่บนเบาะข้างคนขับ "พอดีผมเป็นห่วงน้องรินเขา กลัวว่าท่านประธานจะเผลอ 'รังแก' ลูกน้องในรถ... เลยแวะมาดูให้แน่ใจสักหน่อยครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ!