รุกหนักจัดเต็ม

“คุณจะบ้าหรือไงครับท่านประธาน! ปล่อยผมเดี๋ยวนี้เลยนะ” รินสะบัดข้อมือออกจากการกุมกักอย่างแรง แต่มีหรือที่แรงบัณฑิตจบใหม่จะสู้แรงของซีอีโอหนุ่มผู้บ้างานและออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอได้ ธันวาไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย เขากลับขยับก้าวเข้าประชิดจนแผ่นหลังบางแนบติดกับบานประตูห้องทำงานเย็นเยียบ เสียงกลอนประตูล็อกอัตโนมัติเมื่อครู่ดังคลิกเบาๆ ยิ่งขับเน้นบรรยากาศให้คับแคบและบีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดหายใจ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงลอยปะทะนาสิก รินเม้มปากแน่น นัยน์ตากลมโตฉายแววระแวดระวังราวกับแมวป่าจนมุม แม้ภายในอกจะเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แต่ภายนอกเขากลับเชิดคางขึ้นสู้สายตาคมกริบที่มองมาอย่างมีความหมาย “บ้าน่าตรงไหนครับ” ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่แววตาดุดันยามสั่งงาน หรือแววตารำคาญใจยามที่เขาเถียงกลับ แต่มันคือสายตาที่ร้อนแรงดั่งเปลวเพลิงจนคนถูกมองรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า “ผมแค่กำลังทวงสิทธิ์ของคนที่ถูกปรักปรำว่า ‘ก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว’ เกินหน้าที่ต่างหาก” “ผมไปก้าวก่ายคุณตอนไหนไม่ทราบ!” รินสวนกลับทันควัน เสียงหวานตวาดแหว “คนที่ลากผมเข้ามาในห้องนี้ ปิดประตู แล้วก็ทำตัวรุ่มร่ามใส่ คือคุณต่างหาก! ปล่อยผมนะ ไม่งั้นผม… ผมจะฟ้องฝ่ายบุคคล!” ธันวาหลุดหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างน่าฟัง เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน รินต้องเกร็งคอหนีไปด้านข้างโดยอัตโนมัติ แต่ทว่ามือหนาข้างหนึ่งกลับเคลื่อนมาประคองท้ายทอยมนไว้มั่น บังคับให้ดวงหน้าหวานต้องหันกลับมาสบตากันตรงๆ ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไปแล้ว… “ฟ้องฝ่ายบุคคลเหรอครับ?” ธันวาไล่สายมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความเคืองขัด “ลองดูสิครับ เผื่อเขาจะช่วยตัดสินได้ว่า… การที่ลูกน้องคนโปรดปฏิเสธคำชวนดินเนอร์ขอบคุณด้วยข้ออ้างสารพัด มันสมควรถูกลงโทษด้วยวิธีไหนดี” “ผมไม่ใช่ลูกน้องคนโปรดของคุณนะ! ผมเป็นแค่พนักงานชั่วคราวที่กำลังจะหมดสัญญาต่างหาก!” “หมดสัญญาแล้วต่อใหม่ได้ครับ ผมเซ็นอนุมัติเอง ไม่มีใครกล้าขัดหรอก” ชายหนุ่มเอ่ยหน้าตาเฉย น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเผด็จการแบบฉบับธันวาเด็ดขาด “อีกอย่าง… ใครบอกว่าคุณเป็นแค่พนักงานชั่วคราว สำหรับผม คุณคือ ‘คนพิเศษ’ ที่ทำให้ผมเสียสมาธิในการทำงานมาตลอดทั้งสัปดาห์ต่างหากริน” เพล้ง! ประโยคบอกเล่าหน้าตายแต่น้ำเสียงจริงจังราวกับถูกค้อนทุบลงกลางใจ ทำให้รินถึงกับชะงักค้าง สมองที่เคยประมวลผลคำเถียงได้อย่างรวดเร็วพลันขาวโพลน คำหวานเลี่ยนเรี่ยราดที่ออกจากปากผู้ชายปากจัดอย่างธันวา เป็นสิ่งสุดท้ายในสามโลกที่รินคาดคิดว่าจะได้ยิน นี่เขากำลัง… หยอดคำหวานใส่รึ? หยอดแบบซึ่งๆ หน้า ไม่มีปี่มีขลุ่ยเนี่ยนะ! รินอ้าปากพะงาบๆ ใบหน้าขาวเนียนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบจะระเบิด “คุณ… คุณกินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่าครับเนี่ย อยู่ดีๆ มาพูดจาแปลกๆ!” “ผมไม่ได้กินอะไรผิดสำแดงครับ ผมแค่วันนี้รู้สึกตัวว่า… ปากแข็งมานานเกินไปแล้ว” ธันวาเอ่ยเสียงนุ่ม แววตาที่มองมาทอประกายความอ่อนโยนจนน่าใจหาย นิ้วโป้งหนาเกลี่ยเบาๆ บนพวงแก้มเนียนอย่างลืมตัว สัมผัสอุ่นจัดนั้นทำให้รินสะفาดยะเยือกไปทั้งร่างราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่าน “เวลาเห็นคุณไปยืนเถียงฉอดๆ กับไอ้เมฆาแล้วหงุดหงิดชะมัด… รู้ไหมครับว่าผมอยากจะเดินไปดึงคุณมาเก็บไว้ข้างหลังผมคนเดียวแทบตาย” รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะทะลุผ่านผนังอกออกมาสัมผัสได้ มือบางที่พยายามดันอกแกร่งไว้เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว สายตาที่มองสบมาเต็มไปด้วยความสับสนและไหวระริก “ทะ… ทำไมผมต้องไปอยู่ข้างหลังคุณด้วย ผมดูแลตัวเองได้” เสียงหวานขาดห้วง ความเกร็งขืนเมื่อครู่ลดระดับลงเหลือเพียงความประหม่าที่ปิดไม่มิด “เพราะผมไม่อยากให้ใครมองคุณด้วยสายตาแบบนั้นไงครับ” ธันวาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่เหนือริมฝีปาก “สายตาที่มันจ้องจะกินเลือดกินเนื้อคุณ… หรือสายตาที่คิดเกินเลย ผมหวงครับ… ถึงจะเพิ่งรู้ตัวก็เถอะ แต่ผมไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งรินไปจากผมหรอกนะ” คำว่า *‘ไม่ยอมให้ใครมาแย่งไป’* ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่คำพูดหยอกเล่นตามประสาคนเจ้าชู้ แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจนจากผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความเย่อหยิ่งและถือตัวที่สุดในวงการธุรกิจ รินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเอียงวูบ ภูมิต้านทานที่สร้างไว้พังทลายลงไม่เป็นท่า ผู้ชายคนนี้ร้ายกาจเกินไปแล้ว ร้ายกาจเสียจนเขารู้สึกว่าตัวสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความโกรธ… แต่เป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในช่องท้องอย่างรวดเร็ว “คุณธันวา… หยุดพูดเลยนะ” รินพยายามหลบสายตา ก้มหน้ามองกระดุมเสื้ออีกฝ่ายแทน “คุณพูดแบบนี้… บ้าที่สุด…” “เขินเหรอครับ?” เสียงทุ้มหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างชอบใจ ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียนไปนิดเดียวจนรินสะดุ้งสุดตัว “หน้าแดงใหญ่แล้วนะ ‘คุณบัณฑิต’ ปากเก่งคนเดิมหายไปไหนซะแล้วล่ะครับ หืม?” “ใครเขิน! ผมไม่ได้เขินสักหน่อย ผมแค่วิงเวียนเพราะอากาศในห้องมันน้อยต่างหาก!” รินเถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความพิรุธด้วยการดันไหล่กว้างให้ออกห่าง แต่ธันวากลับยิ้มมุมปาก ยิ่งรินดิ้นเขากยิ่งกระชับวงแขนโอบเอวบางให้เข้ามาแนบชิดยิ่งกว่าเดิม บรรยากาศกำลังหวานล้ำและชวนให้เคลิบเคลิ้มจนแทบละลาย แต่ทว่า… ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำลายบรรยากาศสีชมพูในห้องทำงานจนย่อยยับในพริบตา “ท่านประธานครับ! เอกสารด่วนจากแผนกการตลาดที่ต้องให้ท่านเซ็นอนุมัติก่อนเที่ยงนี้ครับ!” เสียงของเลขาหน้าห้องดังทะลุบานประตูเข้ามา ทำเอาทั้งรินและธันวาชะงักก้าง รินได้สติก่อน รีบใช้สองมือออกแรงผลักอกแกร่งเต็มแรงจนธันวาเซถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าหวานตื่นตระหนก รีบจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เข้าที่เข้าทางในเสี้ยววินาที ขณะที่ธันวากัดกรามกรอดด้วยความขัดเคือง นัยน์ตาคมกริบตวัดมองบานประตูด้วยความรู้สึกอยากจะไล่คนข้างนอกให้ออกไปให้พ้นๆ ธันวาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่ถูกขัดจังหวะ ก่อนจะหันกลับมามองคนตัวเล็กที่กำลังยืนหายใจหอบถี่อยู่มุมห้องด้วยแววตากรุ้มกริบ “รอดตัวไปนะครับ…” ธันวาโน้มตัวกระซิบเสียงกระเส่าลอดผ่านความเงียบ ขณะเดินผ่านร่างบางเพื่อไปเปิดประตู “แต่จำไว้… เรื่องของเรา ยังเคลียร์กันไม่จบแค่นี้แน่” แอด… ประตูห้องทำงานถูกเปิดออก เผยให้เห็นร่างของเลขาหนุ่มที่ถือแฟ้มเอกสารยืนรออยู่ด้วยสีหน้าปกติสุข แต่ทว่า… สายตาที่กวาดมองเข้ามาด้านในกลับสะดุดเข้ากับเงาร่างของใครอีกคนที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นชัดเจนว่า บุคคลที่ก้าวตามเลขาหนุ่มเข้ามาสมทบด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบและท่าทีคุ้นเคย คือคู่ปรับตัวฉกาจที่เขาเพิ่งพาดพิงถึงเมื่อครู่ เมฆายืนกอดอกส่งยิ้มพราวระยับมาให้ พร้อมกับเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย้ยหยัน “ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับท่านประธาน… พอดีผมมี ‘ธุระด่วน’ ที่ต้องมาคุยกับคุณรินเขาพอดีเหมือนกัน” ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมานะครับ — ปราณธาตุเก้าสุริยัน