วันหยุดสุดสวีท

"ถ้าคุณยังกล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณประกาศสงครามอย่างเป็นทางการนะครับ... คุณธันวา" น้ำเสียงของรินไม่ได้สั่นเครือเลยสักนิด แม้ว่าแผ่นหลังบอบบางของเขาจะแนบชิดติดกับผนังห้องพักวีไอพีของรีสอร์ทหรูริมผาแล้วก็ตาม ความตื่นตระหนกจากเหตุการณ์หน้าถอดสีเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความท้าทายในชั่วพริบตา ดวงตากลมโตจ้องมองร่างสูงใหญ่ที่โน้มตัวลงมาตรึงเขาไว้ด้วยวงแขนแข็งแกร่งอย่างไม่มีทีท่าว่าจะยอมจำนน ธันวาแค่น "หึ" ในลำคอ ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อย ประกายไฟแห่งความหึงหวงและอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้กำลังปะทุขึ้นภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบเฉยจนน่าหมั่นไส้ "สงครามเหรอครับริน... คุณต่างหากที่เป็นคนจุดไฟขึ้นมาก่อน คิดเหว่าหนีมาพักผ่อนหลบมุมไกลถึงภูเก็ตแล้วผมจะตามไม่เจอ?" นิ้วเรียวหนาของซีอีโอหนุ่มเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดรุ่ยข้างแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะสัมผัสแผ่วเบา แต่กลับสร้างกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วผิวเนื้อของคนตรงข้าม "จำเอาไว้ว่าของๆ ธันวา... ต่อให้หนสุดหล้าฟ้าเขียว ก็ไม่มีวันหลุดรอดไปได้หรอกนะครับ" นี่น่ะเหรอคือ "ทริปกระชับมิตร" ที่เลขาฯ หน้าห้องของเขาอุตส่าห์จัดโปรแกรมโรแมนติกริมทะเลให้? ให้ตายเถอะ... มันคือสมรภูมิขนาดย่อมๆ ที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายชัดๆ! ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน แผนการพักผ่อนวันหยุดสุดสวีทที่ควรจะสงบเงียบ กลับพังไม่เป็นท่าเมื่อร่างสูงเจ้าปัญหาดันโผล่พรวดเข้ามาเช็คอินห้องพักติดกันอย่างหน้าตาเฉย พร้อมกับข้ออ้างสารพัดที่ฟังไม่ขึ้นเลยสักนิดว่า *'โรงแรมนี้เครือบริษัทผมถือหุ้นใหญ่ ผมมีสิทธิ์ตรวจเช็คมาตรฐานบริการ'* มาตรฐานบ้าบออะไร ถึงต้องตามติดชีวิตบัณฑิตจบใหม่ทุกฝีก้าวแบบนี้ "ถอยไปเลยนะคนฉวยโอกาส!" รินยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตลินินสีขาวที่ปลดกระดุมบนเผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนและลาดไหล่กว้าง ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป หัวใจเจ้ากรรมในอกเต้นรำทำเพลงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "บอกไว้ก่อนนะว่าผมมาพักผ่อน ไม่ได้มาเป็นลูกน้องคุณในวันหยุด!" "ใครบอกว่าผมมาทวงงาน?" ธันวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นอายบุหรี่จางๆ และกลิ่นมินต์สะอาดสะอ้านปะทะเข้ากับใบหน้าของรินจนคนตัวเล็กต้องกลั้นหายใจ "ผมมาทวง... สิทธิ์ของผมต่างหากล่ะครับ" "สิทธิ์อะไรของคุณเล่า ปล่อยนะ!" "สิทธิ์ในฐานะ... คนที่กำลังจีบคุณอยู่อย่างออกหน้าออกตาไงครับ" คำพูดหน้าตายแต่สายตากลับจริงจังจนน่ากลัว ทำให้รินถึงกับชะงักค้าง ก้อนเนื้อในอกกระตุกวูบอย่างแรง ใบหน้าที่เคยเชิดรั้นขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างควบคุมไม่ได้ ปากที่เคยต่อกลต่อคำกลับเม้มเข้าหากันสนิท สมองประมวลผลไม่ทันกับจู่โจมทางวาจาที่ไร้ซึ่งความเขินอายของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ธันวาพอใจกับปฏิกิริยานั้นไม่น้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงแววตาพราวระยับที่จ้องมองเหยื่อตัวน้อยในกำมือ "อ้าว... ไปไม่เป็นเลยเหรอครับคนเก่ง ปกติเห็นเถียงผมฉอดๆ ทุกที" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเย้าแหย่ ร่างสูงผละตัวออกห่างเล็กน้อยเพื่อให้อากาศหายใจได้ไหลเวียน แต่ยังคงยืนขวางทางออกไว้ทุกด้าน "เอาล่ะ เลิกทำหน้าเหมือนผมจะกินคุณเข้าไปได้แล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้าซะ... ผมจองเรือยอชท์ส่วนตัวไว้ เรารับลมทะเลกันหน่อยดีกว่า ปล่อยให้คุณอุดอู้ในห้องนี้ เดี๋ยวจะหาว่าผมใจร้ายกับว่าที่แฟนเกินไป" "ใครเป็นแฟนคุณ!" รินแหวลั่นหน้าตาตื่น "แล้วใครบอกว่าจะไปล่องเรือกับคุณด้วย!" "ถ้าภายในสิบนาทีนี้คุณยังไม่ออกมา... ผมจะเข้าไปแต่งตัวให้คุณเองนะครับริน และบอกไว้ก่อนเลยว่าผมถอดเก่งกว่าที่คุณคิดแน่นอน" ทิ้งท้ายประโยคชวนใจสั่นด้วยรอยยิ้มมุมปากสุดอันตราย ก่อนที่ธันวาจะหมุนตัวเดินฮัมเพลงออกไปจากห้องอย่างอารมณ์ดี ปล่อยให้รินยืนกำหมัดแน่นหน้าแดงแจ๋อยู่คนเดียวด้วยความเคืองแค้นผสมความเขินอายจนแทบจะระเบิดร่าง ครึ่งชั่วโมงต่อมา บนเรือยอชท์หรูที่แล่นแหวกผืนน้ำสีครามประกายระยิบระยับใต้แสงแดดจ้า รินนั่งกอดอกหน้าบึ้งตึงอยู่ที่โซฟาด้านท้ายเรือ ลมทะเลตีปะทะเส้นผมสีดำสนิทปลิวไสว แต่เจ้าตัวกลับไม่มีอารมณ์จะมาดื่มด่ำกับทัศนียภาพอันงดงามตรงหน้าเลยสักนิด เมื่อเทียบกับสายตาของคนที่นั่งจิบไวน์อยู่ฝั่งตรงข้ามที่มองมาด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มตลอดเวลา "เลิกมองสักทีได้ไหมครับ!" รินทนไม่ไหวจนต้องโพล่งขึ้นมา "ถ้าว่างมากนัก ก็ไปขับเรือเองโน่นไป" "มองของสวยๆ งามๆ มันผิดตรงไหนล่ะครับ" ธันวาตอบหน้าตาย วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะก่อนจะขยับตัวเข้ามานั่งเบียดชิดโซฟาตัวเดียวกันจนรินต้องขยับหนีแทบจะตกขอบ "อีกอย่าง... ทะเลสวยสู้คนข้างๆ ผมไม่ได้หรอกนะ" "นี่คุณ..." รินหันขวับมาหมายจะต่อว่าให้สำนึก แต่คำพูดทั้งหมดกลับกลืนหายลงไปในลำคอ เมื่อมือหนาเอื้อมมาคว้าเอวบางของเขาไว้รั้งเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่ธันวาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น ดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกันท่ามกลางเสียงคลื่นซัดสาดและเสียงลมทะเล ความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสเคมีอันรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วบรรยากาศ หัวใจของทั้งคู่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างไร้เหตุผล นิ้วเรียวของธันวาแตะเบาๆ ที่คางอิ่ม บังคับให้รินเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น "บรรยากาศเป็นใจขนาดนี้แล้ว..." เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม "ผมขอ..." กริ๊งงงงงง! เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่ดังแหวกอากาศขึ้นมาทำลายบรรยากาศโรแมนติกพังทลายลงในเสี้ยววินาที ธันวาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่รินรีบใช้จังหวะนั้นผลักอกแกร่งออกแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ซีอีโอหนุ่มควักโทรศัพท์ออกมาด้วยใบหน้าบึ้งตึงพร้อมจะอาละวาดใส่ปลายสาย แต่พอเหลือบเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ ดวงตาคมกริบก็พลันหรี่แคบลง ความหงุดหงิดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบราวน้ำแข็ง รินสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม "ใครโทรมาเหรอครับ?" ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว ก่อนจะกดรับสายแล้วเปิดสปีคเกอร์โฟนให้ได้ยินกันทั้งคู่ *"ไงครับธันวา... ได้ข่าวว่าหนีไปสวีทไกลถึงภูเก็ตเหรอ?"* เสียงทุ้มกวนประสาทของ **"เมฆา"** คู่ปรับตัวฉกาจดังลอดออกมาจากลำโพง *"พอดีผมมีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับหุ้นล็อตใหม่ของโปรเจกต์ใหญ่ที่จะคุยกับน้องรินพอดี... หวังว่าคุณคงไม่ใจแคบเกินไปจนไม่ยอมให้ 'ว่าที่คู่ค้าคนสำคัญ' ของผมได้คุยด้วยหรอกนะ?"* บรรยากาศบนเรือยอชท์ที่เคยอบอวลไปด้วยความหวานชื่น กลับลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา ธันวากำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาว รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจากร่างสูงจนน่ากลัว ขณะที่รินเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจเมื่อได้ยินชื่อนั้น เกมที่คิดว่าสงบลงแล้ว... กำลังจะเริ่มต้นรอบใหม่ที่ดุเดือดกว่าเดิมในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้เอง! *** *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาเติมพลังความฟินในตอนนี้นะครับ ขอให้มีความสุขกับวันหยุดยาวและเตรียมใจรับมือกับศึกรักครั้งใหม่ในตอนหน้าด้วยนะครับ)*