ความจริงที่เริ่มเปิดเผย

เสียงแฟ้มเอกสารหนาปึกที่ถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของประธานบริษัท ธันวาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันเคร่งขรึมยังคงจดจ้องอยู่กับหน้าจอแท็บเล็ตในมือ บรรยากาศรอบตัวเขาเย็นเยียบราดรดด้วยไอน้ำแข็งที่พร้อมจะแช่แข็งทุกคนในรัศมีสามเมตร "คุณคิดว่าเกมตื้นๆ แบบนี้จะทำให้ผมสะดุดได้จริงหรือครับ เมฆา" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอื้อnออกไปด้วยความเย้ยหยัน ธันวาค่อยๆ วางแท็บเล็ตลงอย่างใจเย็น ก่อนจะประสานมือเข้าหากันบนโต๊ะ สายตาคมปลาบราวกับพญาอินทรีจ้องมองชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่ตรงหน้า เมฆาหัวเราะในลำคออย่างไม่เกรงกลัว เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง มือล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทางสบายๆ ตรงกันข้ามกับความตึงเครียดในอากาศ "เกมตื้นๆ งั้นหรือครับธันวา... แต่ผมว่าภาพถ่ายเซตนี้ กับคลิปเสียงสัมภาษณ์พิเศษที่คุณหนูรินพนักงานคนโปรดของคุณไปให้สัมภาษณ์กับสื่อสายบันเทิงเมื่อเช้า คงไม่ใช่เรื่องตื้นเขินสำหรับบอร์ดบริหารหรอกนะ" เมฆายื่นซองเอกสารสีน้ำตาลผลักไปตรงหน้าอีกฝ่าย "ข่าวฉาวเรื่องเส้นสายและความสัมพันธ์ส่วนตัวระหว่าง CEO กับเด็กฝึกงานที่เพิ่งเรียนจบ มันขายดีบนหน้าหนึ่งเสมอแหละครับ ยิ่งถ้าทำให้หุ้นบริษัทคุณร่วงสักสิบเปอร์เซ็นต์ในวันนี้ ผมว่ามันก็คุ้มค่าพอดู" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ รังสีความโกรธแผ่ซ่านออกมาจากแววตาคู่คมจนเมฆาต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย แม้ภายนอกธันวาจะดูนิ่งสงบดั่งผืนน้ำลึก แต่ภายในใจกลับเดือดดาลดั่งเปลวเพลิงที่ถูกสุมด้วยเชื้อไฟ ความห่วงใยที่มีต่อรินพุ่งทะยานขึ้นมาเหนือเหตุผลใดๆ ทั้งสิ้น "คุณกล้ามากนะที่ดึงรินเข้ามาเกี่ยวข้องกับเกมธุรกิจสกปรกของคุณ" ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่กระจายออกไปจนผู้บริหารคู่แข่งชะงักไปชั่วขณะ "จำใส่สมองเอาไว้ว่า รินไม่ใช่เครื่องมือที่จะเอามาใช้เหยียบย่ำใคร ถ้าคุณกล้าแตะต้องเขาแม้แต่ปลายเล็บ ผมจะทำให้บริษัทของคุณไม่เหลือแม้กระทั่งชื่อบนตลาดหลักทรัพย์" เมฆายิ้มหยันแต่แววตาไหววูบไปเล็กน้อย "ปากดีจริงๆ นะครับท่านประธาน... แต่ตอนนี้ข่าวถูกปล่อยออกไปหมดแล้ว อีกสิบนาที คุณจะได้เห็นสีหน้าของบรรดาผู้ถือหุ้นแน่ ว่าพวกเขาจะรู้สึกอย่างไรกับเรื่องฉาวๆ นี้" ในขณะเดียวกัน ที่แผนกการตลาด รินกำลังนั่งหน้าซีดเผือดอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ข่าวพาดหัวตัวโตพร้อมรูปถ่ายของเขาและธันวาขณะก้าวลงจากรถคันเดียวกันเมื่อสัปดาห์ก่อนปรากฏหราอยู่บนเว็บไซต์ข่าวบันเทิงชื่อดัง พร้อมข้อความใส่ร้ายป้ายสีว่าเขาใช้เต้าไต่เพื่อแลกกับตำแหน่งสำคัญในบริษัท เสียงซุบซิบและสายตาดوถูกมองด้วยความดูถูกเหยียดหยามจากเพื่อนร่วมงานดังระงมไปทั่วห้องโถง รินเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกอัดอั้นตันใจแล่นริ้วขึ้นมาถึงขอบตา แต่เด็กหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครไม่มีวันยอมปล่อยให้น้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไหลออกมาต่อหน้าคนพวกนี้เด็ดขาด เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา ตั้งใจจะต่อสายตรงหาธันวาเพื่ออธิบายทุกอย่างและแสดงความรับผิดชอบ ทว่า ก่อนที่นิ้วเรียจะทันได้กดโทรออก ประตูห้องทำงานกระจกใสก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงใหญ่คุ้นตา ธันวาเดินสาวเท้าเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แววตาดุดันราวกับพญาราสีที่กำลังโกรธเกรี้ยว เขากวาดสายตามองไปรอบห้องที่ตกอยู่ในความเงียบงัน ก่อนจะพุ่งเป้ามาที่ร่างบางซึ่งยืนตัวสั่นอยู่หลังโต๊ะทำงาน รินเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่ม หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหวาดกลัว กังวล และรู้สึกผิดที่ตนเองกลายเป็นจุดอ่อนให้คนอื่นใช้โจมตีธันวา "ธันวา... คือผม..." รินอ้าปากพยายามจะเอ่ยคำอธิบาย แต่กลับถูกอีกฝ่ายขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "ตามผมมาที่ห้องทำงาน เดี๋ยวนี้ครับ" ธันวาไม่รอให้รินได้ปฏิเสธ เขาคว้าข้อมือบางเบาแต่อบอุ่นนั้นไว้แน่น แล้วออกแรงดึงให้เดินตามออกไปท่ามกลางสายตานับสิบคู่ที่จ้องมองมาเป็นตาเดียว รินก้มหน้าลงเม้มปากแน่น ปล่อยให้อีกฝ่ายกุมมือพาเดินฝ่าพายุความเกลียดชังออกไปโดยไม่ขัดขืน เมื่อประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของความสัมพันธ์กำลังถูกทดสอบด้วยไฟแห่งการกลั่นแกล้ง ธันวาจะเลือกปกป้องคนรักหรือรักษาชื่อเสียงบริษัท? ทว่า ทันทีที่ประวัติศาสตร์ห้องทำงานประธานปิดลงและกลอนถูกล็อกสนิท ธันวากลับดึงรินเข้าสู่อ้อมอกกว้างอย่างไร้การตั้งตัว ฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่บางพลางสูดหายใจเข้าลึกราวกับต้องการซึมซับความจริงทั้งหมดจากตัวตนของอีกฝ่าย และก่อนที่รินจะได้เอ่ยปากถาม ธันวาก็เอמהกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่คนอื่นไม่มีวันได้ยิน "อย่าโง่คิดจะลาออกเพื่อรับผิดชอบคนเดียวเด็ดขาด... เพราะผมเตรียมแผนเอาคืนพวกมันไว้หมดแล้ว ริน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเข้มข้นของเรื่องราวในตอนนี้ด้วยนะครับ "ปราณธาตุเก้าสุริยัน"