ค่ำคืนที่ฝนตกหนัก

เสียงคำรามกึกก้องของฟ้าผ่าสะท้อนผ่านกระจกบานสูงตระหง่านของเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุด แรงสั่นสะเทือนนั้นแทบจะทำให้แก้วไวน์ในมือของธันวาสั่นไหว ทว่าดวงตาคมกริบของประธานหนุ่มไม่ได้สนใจพายุลูกใหญ่ที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่เบื้องล่างเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขากลับจดจ้องอยู่เพียงร่างบางของบัณฑิตจบใหม่ที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวด้วยสีหน้าบึ้งตึง "คุณหมายความว่ายังไงที่กลับไม่ได้!" ธันวาเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความหงุดหงิดเจือความกระวนกระวาย "ดูสภาพข้างล่างนั่นสิครับริน ถนนหน้าคอนโดกลายเป็นคลองไปแล้ว รถเล็กจอดตายสนิท คุณคิดจะเดินลุยน้ำท่วมสูงระดับเอวกลับห้องเช่าของคุณหรือไง" รินเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตฉายแววพยศ แม้ในใจจะแอบหวั่นไหวกับเสียงฟ้าคะนองที่ดังขึ้นเป็นระยะ "แล้วมันเรื่องอะไรที่ผมต้องมาติดแหงกอยู่กับคุณล่ะครับท่านประธาน! ถ้าไม่ใช่เพราะงานบ้าๆ ที่คุณสั่งให้ผมแก้รอบที่สามสิบแปด ป่านนี้ผมคงนอนซุกผ้าห่มอุ่นๆ อยู่ที่ห้องนานแล้ว ไม่ต้องมาทนฟังเสียงคุณบ่นอยู่แบบนี้หรอก" "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะครับ" ธัน่าวางแก้วไวน์ลงบนเคาน์เตอร์เสียงดังสนั่น ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวรินอย่างรวดเร็ว จนคนตัวเล็กต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับตู้เย็นความเย็นจัด "จำไม่ได้หรือไงครับว่าใครเป็นคนบอกว่า 'งานนี้ต้องเสร็จก่อนเที่ยงคืนวันนี้' หืม?" รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยมาปะทะจมูก ระยะห่างระหว่างเขากับธันวาน้อยลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ร่างสูงใหญ่โน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ความกดดันจากบรรยากาศรอบตัวทำให้รินต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความเขินอายที่ถูกรุกรานพื้นที่ส่วนตัว "ผม... ผมแค่หมายความว่าเราส่งอีเมลคุยกันก็ได้นี่ครับ ไม่เห็นจำเป็นต้องให้ผมอยู่ค้างที่นี่เลย" รินพยายามรักษาเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกับกลองเพล "ค้างที่นี่มันลำบากมากนักหรือครับ?" ธันวาเอียงคอถาม น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนลงโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว สายตาที่มองมาทอดสะพานความห่วงใยไว้อย่างแนบเนียน "ห้องนอนแขกมีเพียบ คุณเลือกเอาเลยว่าจะนอนห้องไหน หรือถ้ากลัวผี... จะนอนห้องผมก็ได้นะ ผมไม่ถือ" "ไอ้คนฉวยโอกาส!" รินหันกลับมาค้อนขวับ มือเรียวยกขึ้นผลักอกแกร่งออกห่าง "ใครจะไปนอนห้องคุณกัน ฝันไปเถอะครับ!" ธันวาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ความเครียดเรื่องงานและพายุฝนข้างนอกมลายหายไปสิ้นเมื่อได้เห็นท่าทางพองขนเหมือนแมวของอีกฝ่าย มือหนายื่นออกไปหมายจะขยี้กลุ่มผมนิ่มด้วยความหมั่นเขี้ยว แต่จังหวะนั้นเอง... *เปรี้ยง!* เสียงฟ้าผ่าครั้งใหญ่ดังสนั่นหวั่นไหวจนไฟทั่วทั้งเพนต์เฮาส์ดับวูบลงทันที ความมืดมิดเข้ามากลืนกินพื้นที่รอบตัวในพริบตา เหลือเพียงแสงวาบจากสายฟ้าที่สาดส่องเข้ามาทางกระจกเป็นระยะ "ว๊าย!" รินสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจกลัวเสียงฟ้าผ่า ร่างบางโผเข้าคว้าแขนของธันวาไว้แน่นโดยอัตโนมัติ ใบหน้าเนียนซบลงกับอกแกร่งของประธานหนุ่มอย่างไร้การป้องกัน ธันวาชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นในความมืด แขนแกร่งตวัดโอบเอวบางของรินเข้าหาตัวโดยสัญชาตญาณเพื่อปกป้อง ความนุ่มนวลของร่างกายที่แนบชิดทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุด "กลัวฟ้าผ่าเหรอครับ... คุณคนปากเก่ง" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ข้างใบหู พร้อมกับฝ่ามืออุ่นที่ลูบหลังบางเบาเพื่อปลอบประโลม รินรู้ตัวว่ากำลังอยู่ในท่าทางที่ล่อแหลมเกินไป แต่ความมืดและความกลัวทำให้เขาไม่กล้าผละออก "ป...เปล่าสักหน่อย ไฟดับต่างหากเล่า ปล่อยผมได้แล้วครับท่านประธาน" "เรียกผมว่าธันวาสิครับ... ในสถานการณ์แบบนี้ เรียกชื่อเล่นมันดูสนิทสนมกว่าเยอะ" ธันวาไม่ยอมปล่อย เขายิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น พร้อมกับก้มลงกระซิบชิดริมใบหูของคนในอ้อมกอด "ข้างนอกฝนตกหนักมากนะริน... อยู่1ในอ้อมแขนผมแบบนี้ไปก่อนเถอะครับ ปลอดภัยดีออก" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นประสานกันท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดอย่างไร้ความปรานี ทว่า... ในวินาทีที่ธันวากำลังจะก้มลงมอบสัมผัสที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านั้น เสียงกริ่งหน้าประตูกลับดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ *ติ๊งต่อง... ติ๊งต่อง...* ทั้งสองคนผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต ธันวาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง ใครกันที่บุกมาถึงเพนต์เฮาส์ของเขาในยามวิกาลและท่ามกลางพายุฝนฟ้าคะนองเช่นนี้ รินรีบถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอายและตกใจ "ม...มีคนมา ใครกันครับดึกดื่นป่านนี้" ธันวาหันไปมองทางประตูหน้าด้วยแววตากรุ่นโกรธ ขายาวก้าวเดินไปที่หน้าจออินเตอร์คอมเพื่อเช็คภาพจากกล้องวงจรปิด ทว่าทันทีที่เขาเห็นใบหน้าของแขกยามวิกาลผ่านจอภาพ ดวงตาคมกริบก็หรี่ลงด้วยความตกตะลึงระคนสงสัย หน้าจอแสดงภาพของ "เมฆา" คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจ ที่กำลังยืนเปียกปอนอยู่หน้าประตูห้อง พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงเข้ามาในกล้อง ราวกับจงใจมาท้าทายอำนาจของเขาในคืนพายุเข้าเช่นนี้ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ปราณธาตุเก้าสุริยัน" มาโดยตลอดนะครับ