ความสัมพันธ์ที่ถูกเปิดเผย

เสียงแจ้งเตือนของแอปพลิเคชันแชทภายในองค์กรดังระรัวติดต่อกันราวกับเสียงประทัดในเทศกาลตรุษจีน หน้าจอสมาร์ตโฟนบนโต๊ะทำงานของพนักงานแผนกการตลาดสั่นสะเทือนจนแทบจะเคลื่อนที่ได้เอง ทว่าในวินาทีนี้ ไม่มีใครสนใจหน้าจอของตัวเองสักคน ทุกสายตากลับพากันจดจ้องไปยังภาพถ่ายความละเอียดสูงสามภาพที่ถูกส่งต่อเข้ามาในกลุ่มใหญ่ของบริษัทอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ภาพแรกคือร่างสูงสง่าของท่านประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยียบเย็นและไร้หัวใจอย่าง ธันวา กำลังโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของบัณฑิตจบใหม่ป้ายแดงอย่าง ริน ชิดขอบกระจกใสของห้องทำงานส่วนตัว ภาพที่สองคือวินาทีที่ธันวาเอื้อมมือไปปัดปอยผมที่ตกลงมาคลอเคลียกรอบหน้าของรินด้วยความทะนุถนอมเกินกว่าเจ้านายกับลูกน้องจะพึงกระทำ และภาพสุดท้าย... ภาพที่ทำให้บรรยากาศในออฟฟิศเงียบกริบลงทันทีราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียง คือภาพที่ทั้งสองคนกำลังสบตากันในระยะประชิด ชนิดที่ปลายจมูกแทบจะชนกัน ท่ามกลางแสงไฟสลัวของห้องทำงานที่ปิดม่านทึบ "ให้ตายเถอะ... นั่นมันท่านประธานกับเด็กใหม่คนนั้นจริงๆ ใช่ไหม?" เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้องทำงานรวม ก่อนที่เสียงวิจารณ์จะระเบิดออกมาราวกับเขื่อนแตก "ฉันบอกพวกเธอแล้วว่าเด็กนั่นไม่ได้เข้ามาทำงานด้วยความสามารถธรรมดา เส้นสายระดับนี้นอกจากท่านประธานจะลงมาดึงตัวด้วยตัวเองแล้ว ยังระดับป้อนข้าวป้อนน้ำถึงปากอีกต่างหาก!" "แล้วข่าวลือเรื่องที่คุณเมฆาจากบริษัทคู่แข่งพยายามตามจีบคุณรินล่ะ? แบบนี้ท่านประธานของเราไม่ยอมให้ใครคาบไปกินง่ายๆ แน่ ดูสายตาในรูปนั่นสิ... ดุเดือดราวกับเสือหวงเนื้อสวรรค์เลยนะนั่น" ข่าวใหญ่กระจายไปทั่วออฟฟิศด้วยความเร็วแสง ทุกโต๊ะทำงานกลายเป็นเวทีวิเคราะห์สถานการณ์ความสัมพันธ์ระดับชาติ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและเสียงซุบซิบที่ดังเซ็งแซ่จนแทบไม่ได้ยินเสียงพิมพ์งาน ในขณะเดียวกัน ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่กลายเป็น "จุดศูนย์กลางแผ่นดินไหว" รินกำลังยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานของตัวเอง ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธปนความกระอักกระอ่วน ดวงตากลมโตจ้องมองร่างสูงที่ยืนกอดอกตีสีหน้าเรียบเฉยอยู่ตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง "คุณธันวาครับ..." รินกดเสียงต่ำลอดไรฟัน พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่านจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นไฟ "ช่วยอธิบายภาพพวกนี้ในกรุ๊ปไลน์บริษัทให้ผมฟังหน่อยสิครับ ว่าท่านประธานผู้ทรงเกียรติและรักความเนี๊ยบเป็นชีวิตจิตใจ มีคำอธิบายว่าอย่างไรกับการทำตัวเป็นข่าวดังยิ่งกว่าดาราฮอลลีวูดแบบนี้" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะทกสะท้าน เขายังคงรักษามาดนิ่งขรึมตามแบบฉบับประธานหนุ่มผู้เย็นชา แต่หากสังเกตให้ดีจะเห็นมุมปากหยักลึกที่กระตุกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมกริบมองสำรวจท่าทีพองขนของคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกเอ็นดูระคนขบขัน "ผมก็แค่ทำหน้าที่เจ้านายที่ดี ในการตรวจสอบความเรียบร้อยของพนักงานระยะประชิด" ธันวาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้พิรุธใดๆ "หรือคุณรินคิดว่าผมควรตรวจงานผ่านกล้องวงจรปิดแทน ถึงจะถูกใจเหล่าพนักงานขาเม้าท์ข้างนอกนั่นล่ะครับ" "ตรวจสอบความเรียบร้อยบ้าบออะไรล่ะครับ! นั่นมันหน้าห้องทำงานผมนะ! แล้วมือของคุณที่ปัดผมนั่น... จำเป็นต้องทำหน้าตาเหมือนคนคลั่งรักขนาดนั้นด้วยหรือไง!" รินเผลอขึ้นเสียงใส่ด้วยความเหลืออด เขาหน้าแดงแจ๋เมื่อนึกถึงภาพถ่ายมุมสูงที่ชัดเสียยิ่งกว่าความจริงในตอนนั้น ธันวาผ่อนลมหายใจยาวออกมาเบาๆ ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดตัวรินโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงใหญ่กดดันให้รินต้องถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน กลิ่นน้ำหอมบุรุษผสมผสานกับความอบอุ่นเฉพาะตัวของธันวาโชยเข้า แตะจมูกจนรินต้องรีบเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความสั่นไหวในแววตา "ทำไมล่ะครับ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนั้นเจือความอ่อนโยนที่จงใจเปิดเผยออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป "การที่ผมแสดงออกให้ทุกคนในบริษัทเห็นชัดเจนว่าคุณเป็น 'คนของผม' มันน่าอายตรงไหน หรือว่าคุณยังแอบเสียดายที่ปล่อยให้เมฆามันเข้ามาวนเวียนขายขนมจีบอยู่เรื่อยๆ กันแน่" รินหันขวับกลับมาสบตาคมกริบนั้นทันที ความโกรธเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตกใจกับความตรงไปตรงมาของคนตรงหน้า "คุณเมฆาเขาเป็นคู่แข่งทางธุรกิจของคุณนะครับ ไม่ใช่คนสวน! อีกอย่าง ผมก็บอกคุณหลายครั้งแล้วว่าผมไม่ได้คิดอะไรกับเขา ทำไมคุณต้องชอบดึงเรื่องคนอื่นเข้ามาประชดผมอยู่เรื่อยด้วยเล่า!" รินเถียงกลับเสียงแข็ง พยายามดันอกแกร่งให้ออกห่างแต่ก็ไม่เป็นผล ร่างสูงราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันขยับเขยื้อน "ก็เพราะผมไม่ชอบให้ใครหน้าไหนมามองคุณด้วยสายตาแบบนั้นไงครับ" ธันวาเอ่ยเสียงเข้ม ดวงตาคมกริบฉายแววหึงหวงอย่างชัดเจนจนรินต้องชะงัก "จำเอาไว้ริน... ผมไม่ใช่คนใจกว้างพอที่จะปล่อยให้ใครมาแย่งของสำคัญไปต่อหน้าต่อตาหรอกนะ" คำพูดที่หนักแน่นและจริงจังนั้นทำให้หัวใจของรินกระตุกวูบ จังหวะการเต้นของชีพจรในอกข้างซ้ายดังโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางสายตาที่ประสานกันอย่างไร้ช่องว่าง รินอ้าปากจะเอ่ยปฏิเสธหรือหาคำพูดมากลบเกลื่อนความเขินอาย แต่ทว่าริมฝีปากกลับหนักอึ้งจนพูดไม่ออก ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและบีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดหายใจนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาอย่างรวดเร็วก่อนที่คนด้านในจะอนุญาต "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เลขานุการส่วนตัวของธันวาพุ่งพรวดเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนซีดเผือด "คุณเมฆากำลังเดินตรงมาที่แผนกเรา พร้อมกับนักข่าวสายธุรกิจกลุ่มใหญ่ที่แอบตามขึ้นมาด้วยครับ!" ธันวาผละตัวออกจากรินทันที ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเคร่งขรึมเยียบเย็นในเสี้ยววินาที ขณะที่รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับชื่อที่ไม่คาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นในเวลาวิกฤตเช่นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ