สัญญาที่ไม่มีวันสิ้นสุด

แรงบีบที่ข้อมือไม่ได้หนักหน่วงจนถึงขั้นสร้างความเจ็บปวด แต่มันมั่นคงและหนักแน่นเสียจนรินรับรู้ได้ถึงชีพจรที่เต้นระรัวอยู่ใต้ผิวหนาของอีกฝ่าย ความเงียบในห้องทำงานส่วนตัวกว้างขวางของประธานบริหารบริษัททีเอช กรุ๊ป ยืดเยื้อยาวนานรากับเข็มนาฬิกาถูกหยุดเวลาไว้ ธันวายังคงตรึงร่างของเธอไว้ด้วยสายตาคมกริบ คล้ายเสือดาวที่กำลังจ้องมองเหยื่อตัวน้อยซึ่งต่อให้พยายามวิ่งหนีสักแค่ไหนก็ไม่มีวันหลุดพ้นจากกรงเล็บนี้ไปได้ “ปล่อยครับคุณธันวา” รินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแววพยศอย่างไม่คิดจะยอมจำนน แม้หัวใจในอกข้างซ้ายจะเต้นผิดจังหวะไปหลายรอบตั้งแต่เมื่อครู่แล้วก็ตาม “ผมไม่ใช่ข้าวของในสต็อกที่คุณนึกอยากจะหยิบจับหรือลากไปไหนมาไหนตามใจชอบ กรุณามารยาททางสังคมนิดหนึ่งครับว่าเรากำลังยืนอยู่ ณ จุดไหน” มุมปากของซีอีโอหนุ่มกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้นไม่ได้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งเพิ่มความระอุราวกับเปลวเพลิงที่ถูกสุมด้วยเชื้อเพลิงชั้นดี ธันวาค่อยๆ คลายมือออกช้าๆ อย่างนึกสนุก ปล่อยให้ข้อมือเรียวเป็นอิสระ แต่ทว่าร่างสูงกลับก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอมากขึ้น จนรินต้องเอนกายถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานกระจกใสเบื้องหลังโดยอัตโนมัติ “มารยาทเหรอครับ?” ธันวาเอ่ยทวนคำ เสียงทุ้มต่ำพอดังในระยะกระซิบ “สำหรับคนอื่นผมอาจจะใช้ความสุภาพและระยะห่างที่เป็นทางการ แต่สำหรับคุณริน… ผมคิดว่ากฎเกณฑ์เหล่านั้นมันคงใช้ไม่ได้ผลหรอกนะครับ” รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นแอมเบอร์จางๆ จากตัวของอีกฝ่ายโชยเข้าจมูกจนพาลให้สมองปั่นป่วน เธอเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อหลบสายตาที่พราวระยับด้วยความท้าทายนั้น “คุณต้องการอะไรกันแน่ครับ ถ้าเรื่องงานนำเสนอโปร젝트ฟื้นฟูชุมชนผมก็ส่งมอบให้ฝ่ายพัฒนาธุรกิจเรียบร้อยแล้ว หรือถ้าคุณไม่พอใจผลงานตรงไหน ก็เชิญฝ่าย HR ออกหนังสือเตือนผมมาได้เลย ผมพร้อมรับผิดชอบทุกอย่างตามกระบวนการ แต่ไม่มีความจำเป็นต้องมาคุยกันเป็นการส่วนตัวแบบนี้” “ใครว่าผมจะคุยเรื่องงาน” ธันวายกมือขึ้นกอดอก สายตาคมกวาดมองสำรวจใบหน้าเรียบเนียนที่กำลังพยายามตีสีหน้าแข็งกร้าวใส่เขาอย่างนึกเอ็นดู “งานน่ะมันเป็นแค่ข้ออ้างที่ทำให้คุณต้องมายืนอยู่ตรงนี้ต่างหาก ริน… คุณเป็นคนฉลาด น่าจะรู้ดีนะว่าข้อเสนอที่ผมกำลังจะพูดต่อไปนี้ มันไม่ได้มีผลแค่กับตำแหน่งพนักงานต๊อกต๋อยในแผนกโปรjectย่อยของคุณหรอก แต่มันหมายถึงอนาคตทั้งหมดของคุณบนเส้นทางสายอาชีพนี้ด้วย” คำพูดนั้นทำเอารินตวัดสายตากลับมามองทันที ความโกรธระคนไม่สบอารมณ์พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนใบหน้าหวานร้อนผ่าว “คุณกำลังข่มขู่ผม? ใช้อำนาจความเป็นประธานมาบีบบังคับคนตัวเล็กๆ อย่างผมเนี่ยนะ มันไม่หน้าตัวผู้ไปหน่อยเหรอครับท่านประธาน” “ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน” ธันวาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ผิดกับรินที่อยากจะยกแฟ้มเอกสารฟาดหน้าหล่อๆ นั่นสักทีสองที “ไม่ได้ข่มขู่ครับ เรียกว่า… ‘ข้อเสนอร่วมลงทุน’ จะดีกว่า นั่งลงก่อนสิครับ ยืนคุยแบบนี้เดี๋ยวผมจะพลอยโฟกัสผิดจุดไปเสียก่อน” ชายหนุ่มพยักพเยิดไปทางโซฟาหนังสีดำตัวยาว แต่วินาทีนี้ต่อให้เอาโซฟาหลุมทองคำมาล่อ รินก็ไม่มีทางหย่อนก้นลงไปนั่งใกล้ผู้ชายอันตรายคนนี้เด็ดขาด เธอยังคงยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะ นัยน์ตาสีเข้มจ้องเขม็งราวกับแมวขู่ฟ่อ “ไม่จำเป็นครับ ยืนคุยตรงนี้แหละ สะดวกดี เชิญพูดมาเลยครับ ผมมีเวลาไม่มาก” ธันวาถอนหายใจเบาๆ อย่างจนใจ เขายอมเดินไปหยิบแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานขึ้นมาเปิดพลิกดูผ่านๆ ก่อนจะวางมันลงตรงหน้าเธอ เอกสารแผ่นนั้นไม่มีหัวข้อของบริษัท แต่ตัวอักษรที่พิมพ์ด้วยฟอนต์มาตรฐานกลับระบุข้อตกลงที่ทำให้รินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง *‘สัญญาจ้างที่ปรึกษาพิเศษส่วนตัวของประธานเจ้าหน้าที่บริหาร’* ระยะเวลา: 3 ปีเต็ม พร้อมผลตอบแทนที่สูงกว่าเงินเดือนปัจจุบันถึงสี่เท่า และสิทธิประโยชน์พิเศษที่ครอบคลุมถึงค่าใช้จ่ายส่วนตัวทั้งหมด แต่สิ่งที่ทำให้รินแทบสำลักอากาศคือข้อตกลงย่อยในหน้าถัดไป… *‘ผู้รับจ้างจะต้องปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่งของประธานบริษัทอย่างเคร่งครัด ทั้งในและนอกเวลาราชการ รวมถึงต้องพักอาศัยในพื้นที่ที่บริษัทจัดเตรียมไว้ให้เพื่อความสะดวกในการประสานงานด่วน’* “นี่มันบ้าอะไรกันครับ!” รินกระแทកมือลงบนโต๊ะจนเอกสารสั่นไหว เธอเงยหน้าขึ้นจ้องอีกฝ่ายด้วยความเดือดดาล “สัญญาบ้าอะไรเนี่ย นี่มันสัญญาชาส์เทล (Chastel) หรือสัญญาาสวนสัตว์กันแน่ ถึงได้ระบุให้ผมต้องไปไหนมาไหนตามคำสั่งคุณตลอด 24 ชั่วโมงแถมยังต้องย้ายไปอยู่คอนโดที่คุณจัดให้อีก ผมมีชีวิตส่วนตัว มีบ้าน มีครอบครัวนะครับ!” “ผมถึงบอกไงครับว่ามันเป็นข้อเสนอส่วนตัว” ธันวาย่างสามขุมเข้ามาใกล้รินอีกครั้ง คราวนี้เขาใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะไว้ เป็นการกักตัวเธอไว้ในวงแขนกลายๆ โดยไม่ต้องสัมผัสโดนตัว “เงินเดือนสี่เท่าที่คุณจะได้จากสัญญาฉบับนี้ มากพอที่จะปลดหนี้ทั้งหมดให้ครอบครัวของคุณได้ภายในปีเดียว และตำแหน่งที่ปรึกษาพิเศษส่วนตัว จะทำให้ไม่มีใครในบริษัทกล้าแตะต้องหรือกลั่นแกล้งคุณได้อีก… รวมถึงไอ้เมฆาอะไรนั่นด้วย” ชื่อของบุคคลที่สามถูกเอ่ยขึ้นมาอย่างไร้รอยต่อ รินชะงักไปเล็กน้อย เมฆาคือคู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจของธันวาที่เคยพยายามเข้ามาตีสนิทและทาบทามเธอไปร่วมงานด้วยเมื่อสัปดาห์ก่อน แม้เธอจะปฏิเสธไปแล้ว แต่การที่ธันวารู้เรื่องนี้และหยิบยกมันขึ้นมาพูด ย่อมแสดงว่าผู้ชายคนนี้ส่งคนคอยจับตาดูเธออยู่ตลอดเวลาอย่างแน่นอน “คุณ… ส่งคนสะกดรอยตามผมเหรอ?” รินเค้นเสียงถาม ความหวาดระแวงเริ่มตีคู่มากับความไม่พอใจ “ผมแค่ปกป้องสิ่งที่กำลังจะเป็นของผมต่างหาก” ธันวาตอบหน้าตาเฉย สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความกวนประสาท “คิดดูให้ดีนะริน คุณไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้หรอก สัญญาฉบับนี้ไม่ได้มีไว้ให้คุณปฏิเสธ แต่มันมีไว้ให้คุณเซ็นเพื่อแลกกับการรักษาความปลอดภัยในชีวิตการทำงานของคุณเอง” รินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางความกดดันมหาศาล ข้อเสนอของธันวาเป็นทางออกที่เย้ายวนใจสำหรับปัญหาทางการเงินที่เธอกำลังเผชิญอยู่จริง แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เหมือนกับการก้าวขาข้างหนึ่งเข้าไปในกรงขังที่เต็มไปด้วยอันตรายจากซาตานหนุ่มรูปงามผู้นี้ นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเอื้อมไปแตะขอบกระดาษแผ่นนั้น เธอยังลังเลว่าจะเลือกทางไหนระหว่างการดิ้นรนด้วยลำแข้งตัวเองต่อไปท่ามกลางพายุ หรือจะยอมจำนนต่อพันธนาการที่อีกฝ่ายยื่นให้อย่างเต็มใจ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งขัดจังหวะความตึงเครียดภายในห้อง ก่อนที่บานประตูไม้สักทองจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อเจ้าของห้องอนุญาต ร่างสูงโปรดของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก “ขอโทษทีครับท่านประธาน ผมไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนช่วงเวลาพิจารณา ‘สัญญาใจ’ ของพวกคุณหรอกนะ พอดีผมแค่แวะเอาเอกสารสำคัญอีกฉบับมาให้คุณรินพิจารณาดูเหมือนกัน… เผื่อว่าข้อเสนอของผมมันจะน่าสนใจกว่าของประธานธันวา” เมฆากล่าวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ พร้อมกับชูซองเอกสารในมือขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่อุณหภูมิลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจจดใจจ่อไปกับบททดสอบหัวใจครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าด้วยความระทึกใจยิ่งกว่าเดิมนะครับ!