หนี้ก้อนโตกับเจ้านายจอมเผด็จการ

"เอกสารชุดนี้ผมสั่งให้แก้เรื่องตัวเลขกำไรสุทธิ ไม่ใช่ให้คุณเอามาวางให้ผมเซ็นด้วยลายเซ็นที่ดูเหมือนไก่เขี่ยแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางเมือง ธันวาโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดังปัง ร่างสูงสง่าในสูทสั่งตัดพิเศษเอนหลังพิงเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าโต๊ะ รินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกอยากจะฟาดแฟ้มเอกสารทิ้งลงพื้น มือบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอเพิ่งก้าวเท้าเข้ามาทำงานที่นี่เป็นวันแรกในฐานะพนักงานขัดตาทัพเพื่อใช้หนี้ก้อนโตที่ครอบครัวเธอทิ้งไว้ให้ ไม่ใช่ฐานะเบ๊รับใช้อารมณ์ของชายตรงหน้า "ฉันแก้ไปสามรอบแล้วค่ะ...เอ่อ...ผมแก้ไปสามรอบแล้วครับคุณธันวา" รินรีบเปลี่ยนสรรพนามเมื่อเห็นสายตาที่วาวโรจน์ขึ้นกว่าเดิม "ถ้าตัวเลขในระบบกับเอกสารไม่ตรงกัน มันอาจจะเป็นเพราะระบบฐานข้อมูลที่แผนกบัญชีส่งมาให้ผมมันมีความคลาดเคลื่อนตั้งแต่ต้นทาง ผมแค่สรุปตามหลักฐานที่มี" ธันวานิ่งไปครู่หนึ่ง เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวข้ามจากหลังโต๊ะทำงานมาหยุดยืนตรงหน้าเธอ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อเฉพาะตัวที่ให้ความรู้สึกดุดันและสะอาดสะอ้านแผ่ซ่านเข้ามาจนคนตัวเล็กต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "อย่าแก้ตัวด้วยการโยนความผิดให้แผนกอื่น" เขาก้มลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงราบเรียบแต่กดดันจนรินรู้สึกหายใจไม่ออก "ในฐานะเลขาฯ หน้าที่ของคุณคือตรวจสอบทุกอย่างให้ไร้ที่ติ ไม่ใช่แค่ทำงานให้เสร็จๆ ไปวันๆ หนี้ก้อนนั้นของคุณ...ต่อให้คุณทำงานไปอีกสิบปีถ้ายังไร้ประสิทธิภาพแบบนี้ ผมก็ไม่คิดว่าจะใช้หมด" น้ำตาแห่งความคับแค้นรื้นขึ้นที่ขอบตา รินไม่ยอมให้มันไหลออกมาเด็ดขาด เธอเงยหน้าสบตาเขาท้าทาย "แล้วจะให้ทำยังไงครับ? ถ้าคุณไม่พอใจนัก ทำไมไม่จับฉัน...ไม่จับผมส่งเข้าคุกไปเลยล่ะครับ จะมาเสียเวลาทรมานคนอื่นทำไม?" "คุกน่ะมันสบายเกินไปสำหรับคนที่ทำให้ผมเสียเวลา" ธันวาแสยะยิ้มที่มุมปาก นิ้วเรียวยาวเชยคางมนขึ้นให้สบตากับเขาตรงๆ "ผมชอบเห็นคนพยศยอมสยบแทบเท้ามากกว่า...ดูสิ ตอนนี้ดวงตาของคุณมันกำลังสั่นระริกเพราะความกลัว หรือเพราะความโกรธกันแน่ ริน?" รินเบือนหน้าหนี สะบัดคางให้หลุดจากการเกาะกุมของเขา "ผมไม่ได้กลัวครับ แค่สมเพชคนที่ใช้ความรวยเป็นเครื่องมือเหยียบย่ำศักดิ์ศรีคนอื่น" "ศักดิ์ศรีเหรอ?" ธันวาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือก "ในโลกธุรกิจ ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้ แต่ความอดทนต่างหากที่จะทำให้คุณรอดชีวิต...ไปแก้ตัวเลขมาใหม่ให้เสร็จก่อนเที่ยง ถ้าทำไม่ได้ ก็ไม่ต้องกินข้าว" ร่างสูงหมุนตัวกลับไปยังโต๊ะทำงานโดยไม่สนใจใยดีอีก รินยืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธที่พุ่งพล่านอยู่ในอก แต่ในขณะที่เธอเตรียมจะหันหลังเดินออกจากห้องนั้น ประตูห้องทำงานบานมหึมาก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ ชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูไม่น่าไว้วางใจ ธันวาขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่เห็นผู้มาเยือน "โอ้...ดูเหมือนวันนี้ผมจะเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญเข้าหรือเปล่านะ? ธันวา" เมฆาเอ่ยขึ้นพลางกวาดสายตามองรินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสนใจที่เปิดเผย "ได้ยินว่าคุณได้เลขาฯ คนใหม่มา ดูท่าทางจะน่าสนใจกว่าที่ผมคิดไว้นะ" รินรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่เปลี่ยนทิศทางไป สายตาของธันวาที่เคยจ้องมองเธออย่างดุดัน บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและแฝงไว้ด้วยความระแวดระวัง เขาขยับมายืนบังรินไว้เบื้องหลังอย่างเป็นธรรมชาติโดยที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ "คุณไม่มีธุระอะไรที่นี่ เมฆา" ธันวากล่าวเสียงเรียบ "ออกไป ก่อนที่ผมจะให้รปภ.ลากคุณออกไป" เมฆาไม่สะทกสะท้าน เขายังคงจ้องมองไปที่รินที่ยืนอยู่หลังแผ่นหลังกว้างของธันวา ก่อนจะเปรยประโยคที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปเป็นความตึงเครียดถึงขีดสุด "ธันวา...อย่ามัวแต่เล่นบทเจ้านายจอมโหดเลย ถ้าคุณดูแลของมีค่าไม่ดีพอ วันหนึ่งคนอื่นอาจจะมาหยิบฉวยมันไป โดยที่ตอนนั้นคุณอาจจะสายเกินกว่าจะทวงคืนนะ" รินเบิกตากว้าง เธอไม่ได้เป็นสิ่งของ และความรู้สึกบางอย่างในใจที่ก่อตัวขึ้นเมื่อครู่กับธันวาก็เริ่มแปรปรวนอย่างหนัก เมื่อมือหนาของธันวาเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นราวกับเป็นการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเงียบเชียบ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผม "ปราณธาตุเก้าสุริยัน" นะครับ