ความลับในออฟฟิศ

"ปล่อยมือคุณเดี๋ยวนี้ครับคุณธันวา นี่มันในห้องทำงานนะ ไม่ใช่ห้องนอนของคุณ" รินกระซิบเสียงลอดไรฟัน พลางพยายามดึงข้อมือที่ถูกพันธนาการด้วยมือหนาของท่านประธานหนุ่มเอาไว้แน่น ธันวาไม่ได้คลายแรงออกแม้แต่น้อย กลับกัน เขายังดึงร่างของรินให้ขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของร่างโปร่งปะทะเข้ากับบานประตูไม้โอ๊คที่เพิ่งปิดสนิทลงไปเมื่อครู่ ธันวาโน้มใบหน้าลงมา ระยะห่างระหว่างเราลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่บนผิวแก้ม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของเขามันช่างเย้ายวนและกดดันในคราวเดียวกัน สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวของชายหนุ่มจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของริน ราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่างที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ "ในห้องทำงานแล้วยังไงครับ? ในเมื่อประตูมันล็อคอยู่ ผมก็มีสิทธิ์ที่จะทำอะไรกับ... เลขาฯ ส่วนตัวของผมก็ได้ไม่ใช่หรือไง" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะยียวนตามนิสัย แต่นัยน์ตากลับวาวโรจน์ไปด้วยความปรารถนาที่เขาไม่คิดจะปิดบัง "คุณมันบ้า!" รินเค้นเสียงพ่นลมหายใจอย่างขัดใจ "ถ้าใครผ่านมาได้ยินเข้า คุณจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ไม่กลัวพนักงานนินทาหรือไงครับท่านประธาน" "ให้พวกเขานินทาไปเถอะครับ ผมไม่ได้จ้างคนพวกนั้นมาเพื่อนั่งวิจารณ์ชีวิตรักของผม" ธันวาเปลี่ยนเป้าหมายจากการกุมข้อมือ มาเป็นใช้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าของรินออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่แฝงความอ่อนโยนผิดกับวาจาเผ็ดร้อนทำให้รินชะงักไปชั่วครู่ หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองศึก รินพยายามตั้งสติ พยายามบอกตัวเองว่าอย่าได้หลงกลความ 'ไมโครเวฟ' ที่ซ่อนอยู่ในท่าทีเย็นชาของชายคนนี้เด็ดขาด "คุณกำลังทำให้ผมลำบากนะ" รินสวนกลับ เสียงเริ่มสั่นเล็กน้อย "ถ้าเมฆารู้เข้า... เขาต้องเอาเรื่องนี้ไปโจมตีคุณแน่ๆ อย่าลืมสิว่าเขากำลังจับจ้องความผิดพลาดของคุณอยู่ทุกฝีก้าว" เมื่อชื่อของเมฆาถูกหยิบยกขึ้นมา อุณหภูมิในห้องก็ดูจะลดฮวบลงทันที ธันวาขยับถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว ทว่าเขายังคงใช้มือยันบานประตูขนาบข้างร่างของรินไว้ ไม่ยอมให้มีช่องว่างให้หนีไปไหน "เมฆาเหรอครับ?" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลกลายเป็นความเยือกเย็น "มันไม่มีทางได้ในสิ่งที่มันต้องการหรอก เพราะของชิ้นนี้... ผมตีตราจองไว้ตั้งแต่วันแรกที่เห็นหน้าคุณแล้ว" รินหน้าร้อนผ่าว เขาเชิดหน้าขึ้นสู้ "ผมไม่ใช่สิ่งของนะครับคุณธันวา อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อ" "งั้นลองพิสูจน์ดูไหมล่ะครับ ว่าคุณเป็นของใคร" บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยดูเคร่งขรึมเริ่มเปลี่ยนไป ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน รินรู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามา แต่ในขณะเดียวกัน เขากลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่ยากจะต้านทาน ธันวาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะสัมผัสกัน ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูจังหวะถี่รัวก็ดังขึ้น ทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังก่อตัวจนพังทลายลงในพริบตา "ท่านประธานครับ! เอกสารจากฝ่ายบัญชีที่ให้เร่งตรวจสอบ... ผมนำมาวางไว้ที่หน้าห้องแล้วนะครับ แล้วก็... มีสายด่วนจากทางหุ้นส่วนแจ้งเข้ามาครับว่าต้องคุยกับท่านเดี๋ยวนี้!" เสียงของเลขาฯ หน้าห้องดังทะลุผ่านบานประตูเข้ามา ธันวาถอนหายใจออกมาอย่างขัดใจ เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะยอมถอยห่างจากรินอย่างเสียดาย รินรีบจัดเสื้อเชิ้ตของตัวเองให้เรียบร้อย ใบหน้าของเขาแดงก่ำจนปิดไม่อยู่ "ไปเปิดประตูสิครับ... เลขาฯ สุดที่รัก" ธันวากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะผละออกไปนั่งที่โต๊ะทำงานและทำตัวเป็นท่านประธานผู้เคร่งขรึมในชั่วพริบตาเดียว รินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูออฟฟิศ ทว่าทันทีที่บานประตูถูกเปิดออก แขกที่ไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งก็ก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องอย่างถือวิสาสะ ร่างสูงในชุดสูทเนี้ยบกริบของ 'เมฆา' ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู เขามองรินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยเลศนัย ก่อนจะปรายตามองไปยังธันวาที่นั่งจิบกาแฟอยู่หลังโต๊ะทำงาน "ดูเหมือนผมจะเข้ามาผิดจังหวะหรือเปล่านะ?" เมฆาเหยียดยิ้มที่มุมปาก สายตาของเขาจ้องเขม็งมาที่คราบรอยยับบนเสื้อของริน "ดูท่าท่านประธานจะยุ่งอยู่กับงาน... 'ส่วนตัว' จนไม่มีเวลาแม้แต่จะต้อนรับแขกคนสำคัญเลยนะครับ" ธันวาวางแก้วกาแฟลงอย่างช้าๆ แรงกระแทกของแก้วกับจานรองดังกระทบโสตประสาทอย่างจงใจ เขามองคู่ปรับตลอดกาลด้วยแววตาดุจน้ำแข็ง "แขกที่ไม่ได้รับเชิญ มักจะไม่มีจังหวะที่เหมาะสมอยู่แล้วครับคุณเมฆา" ธันวาตอบเสียงเรียบ "มีธุระอะไรก็รีบว่ามา ผมไม่มีเวลาเสียกับเรื่องไร้สาระ" เมฆาหัวเราะร่า เดินเข้ามาในห้องแล้วหยุดยืนข้างๆ ริน กลิ่นน้ำหอมของเมฆาทำให้รินรู้สึกอึดอัดจนต้องขยับถอยห่าง แต่เมฆากลับเอื้อมมือมาคว้าไหล่รินเอาไว้เบาๆ เป็นการแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของที่จงใจยั่วยุ "ผมแค่จะมาบอกข่าวดีน่ะครับท่านธันวา ว่าโปรเจกต์ที่ผมทำ... กำลังจะได้ตัวคนสำคัญคนนี้ไปร่วมงานในฐานะ 'ที่ปรึกษาพิเศษ' ของผม" เมฆาปรายตามองริน "คุณว่าอย่างไรล่ะริน... สนใจจะเปลี่ยนที่ทำงานมาอยู่ในที่ที่เห็นคุณค่ามากกว่านี้ไหม?" สายตาของธันวาเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ทันที เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันมหาศาลแผ่กระจายไปทั่วทั้งห้องจนพนักงานหน้าห้องที่แอบฟังอยู่ต่างพากันถอยหนี "คุณไม่มีสิทธิ์..." ธันวาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ "และรินก็ไม่มีวันไปทำงานกับคนอย่างคุณ" ทว่าก่อนที่ธันวาจะเดินเข้ามาถึงตัว รินกลับเป็นฝ่ายขยับตัวขึ้นมาขวางหน้าเอาไว้ รินมองหน้าเมฆาด้วยสายตานิ่งเรียบก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้แม้แต่ธันวายังต้องชะงัก "ข้อเสนอของคุณน่าสนใจมากครับคุณเมฆา... แต่ก่อนที่จะตัดสินใจ ผมมีเรื่องที่ต้องสะสางกับท่านประธานเป็นการส่วนตัวก่อน" รินหันไปมองธันวาด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยวจนอีกฝ่ายแปลกใจ "คุณธันวาครับ... ในเมื่อเรื่องของเรามันเป็น 'ความลับ' ที่น่าอึดอัดใจขนาดนี้ ผมว่าเราควรมาทำความเข้าใจกันให้ชัดเจนเสียที ว่าต่อจากนี้ไป... เราจะเอาอย่างไรกับความสัมพันธ์ที่ซ่อนเร้นนี้กันดี?" คำถามของรินทำเอาธันวานิ่งค้างไปทันที ในขณะที่เมฆาเลิกคิ้วขึ้นอย่างสนุกสนานกับเหตุการณ์ตรงหน้า "หึ... งั้นดูเหมือนวันนี้ผมคงมีเรื่องให้ต้องลุ้นเยอะกว่าที่คิดสินะครับ" เมฆาเอ่ยพลางยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอันกว้างขวางอีกครั้ง ธันวากำหมัดแน่นมองรินด้วยความสับสนและความคาดเดาไม่ได้... เกมนี้ใครกันแน่ที่จะเป็นคนพังทลายกำแพงที่กั้นระหว่างหัวใจของทั้งสองคนเอาไว้? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะครับ ปราณธาตุเก้าสุริยันจะพยายามรังสรรค์ตอนต่อไปให้ร้อนแรงยิ่งกว่าเดิมครับ