การลงทุนครั้งแรก

"ถ้าข้อเสนอของฉันมันไร้ค่าขนาดนั้น คุณคงไม่ยอมเสียเวลามานั่งร่วมโต๊ะกับ 'นางร้ายตกอับ' คนนี้ตั้งแต่แรกหรอกใช่ไหมคะ คุณคาร์ลอส" เสียงของเอเลน่าราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดที่กรีดลงบนผ้าไหมราคาแพง เธอวางถ้วยน้ำชาพอร์ซเลนลงบนจานรองเสียงดัง ‘กริ๊ก’ เบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องรับรองส่วนตัวของธนาคารกลางแห่งจักรวรรดิ คาร์ลอส เดอ ลูซิอาน ผู้ชายที่ใครต่อใครต่างหวาดเกรงในฐานะ 'เทพเจ้าแห่งเงินตรา' ขยับยิ้มที่มุมปาก ดวงตาสีเทาเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเอเลน่า ราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความมั่นใจนั้น เขาสวมสูทสั่งตัดประณีตเนี๊ยบไร้รอยยับ บนโต๊ะไม้โอ๊คเบื้องหน้าคือเอกสารแผนธุรกิจที่เอเลน่าเพิ่งผลักไปให้ "คนมักจะมองว่าคุณเป็นเพียงไม้ประดับที่รอวันเหี่ยวเฉาในราชสำนัก แต่ดูเหมือนว่า 'เอเลน่า วอน โรเซนเบิร์ก' คนนี้... จะซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ลึกกว่าที่ใครคาดคิด" คาร์ลอสเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เขาไม่ได้หยิบเอกสารขึ้นมาดู แต่กลับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างจงใจ "ความผิดพลาดของฉันในอดีตคือการเดินตามบทละครที่คนอื่นเขียนให้ค่ะ แต่ตอนนี้... ฉันจะเป็นคนถือปากกาเขียนเรื่องราวของตัวเองเอง" เอเลน่าโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แสงไฟจากโคมระย้าสะท้อนเข้ากับนัยน์ตาสีมรกตที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น "และจุดเริ่มต้นของการเขียนบทใหม่ คือการลงทุนที่ไม่มีคำว่า 'พลาด' ในพจนานุกรมของฉัน" คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความเย้ยหยัน แต่เปี่ยมด้วยความชื่นชมอย่างที่ไม่เคยแสดงออกมาให้ใครเห็น "อสังหาริมทรัพย์ในเขตการค้าทางทิศใต้? คุณคิดจะฟื้นฟูย่านเสื่อมโทรมนั้นด้วยเงินจำนวนมหาศาลเนี่ยนะ? เอเลน่า... ตลาดหุ้นกำลังดิ่งลง และคนฉลาดเขาหนีตายกันหมดแล้ว" "นั่นเพราะพวกเขาคือ 'คนฉลาด' ที่มองเห็นแค่ยอดเขา แต่ลืมมองกระแสน้ำใต้ดินค่ะ" เอเลน่าตอบโต้ทันควัน "แผนที่ฉันวางไว้ไม่ได้ต้องการแค่การก่อสร้าง แต่มันคือการวางรากฐานโครงข่ายการขนส่งใหม่ที่จะเปลี่ยนย่านนั้นให้เป็นศูนย์กลางการเงินแห่งใหม่ภายในสามปี ถ้าคุณร่วมลงทุนกับฉันตอนนี้ คุณจะได้กำไรมากกว่าดอกเบี้ยจากธนาคารที่คุณถืออยู่ทั้งชีวิตถึงสิบเท่า" บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นในทันที คาร์ลอสจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า เขาเห็นภาพเงาของเด็กสาวที่เขาเคยช่วยไว้ในตรอกมืดมิดเมื่อหลายปีก่อน เด็กสาวที่ในวันนั้นเนื้อตัวมอมแมมแต่มีแววตาที่หยิ่งทระนงไม่แพ้ใคร วันนี้เธอเติบโตขึ้นเป็นหญิงสาวที่พร้อมจะเขย่าบัลลังก์ของอาณาจักรนี้ด้วยตัวเลขและกลยุทธ์ เขาหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงขึ้นมา ควงมันด้วยท่วงท่าที่ดุดัน ก่อนจะเซ็นชื่อลงในหน้าสุดท้ายของสัญญาโดยไม่แม้แต่จะอ่านรายละเอียดซ้ำ "สิบล้านเหรียญทอง สำหรับการลงทุนครั้งแรก... ของว่าที่จักรพรรดินี" คาร์ลอสเอ่ยชื่อเล่นที่เขาเรียกเธอเป็นการส่วนตัว พร้อมกับผลักเอกสารคืนให้ เอเลน่ารับเอกสารมา มุมปากของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่หาได้ยาก "คุณจะไม่ผิดหวังค่ะ คาร์ลอส" "ฉันไม่เคยผิดหวังในตัวคุณอยู่แล้ว" เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แต่ต้องเตือนไว้ก่อนนะ ตระกูลดยุกที่คุณเพิ่งหันหลังให้มา พวกเขากำลังจับตาดูทุกย่างก้าวของคุณ โดยเฉพาะหลังจากที่คุณถอนตัวจากงานเลี้ยงเต้นรำเมื่อคืนนี้" เอเลน่าลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างสง่างาม "ให้พวกเขาจับตาดูไปเถอะค่ะ ยิ่งพวกเขาประมาทฉันมากเท่าไหร่ วันที่ฉันกลับไปตบหน้าพวกเขาด้วยความสำเร็จ มันก็จะยิ่งหอมหวานมากเท่านั้น" เมื่อเอเลน่าก้าวออกจากห้องรับรอง เธอเดินผ่านโถงทางเดินหรูหราที่เต็มไปด้วยสายตาของพนักงานธนาคารที่มองมายังเธอด้วยความฉงน นี่คือครั้งแรกในรอบหลายปีที่หญิงสาวผู้ถูกตราหน้าว่าเป็น 'นางร้ายผู้ล้มละลาย' เดินออกจากธนาคารกลางด้วยข้อตกลงการลงทุนที่ใหญ่ที่สุดแห่งทศวรรษ ทว่า ในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวพ้นประตูใหญ่ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนหนึ่งก็ดังสะท้อนก้องขึ้นมาขัดจังหวะ "นี่มันไม่ใช่ที่ที่คุณควรจะมาเดินลอยชายอยู่นะ เอเลน่า!" เสียงทรงอำนาจของ 'ดยุกอัลเบิร์ต' คู่หมั้นเก่าที่เธอเพิ่งถอนหมั้นไปดังขึ้นพร้อมกับเหล่านักข่าวและชนชั้นสูงที่ตามมาด้วยความตื่นเต้น เขามองเธอด้วยสายตาเหยียดหยามเช่นเคย "มาขอทานหรือไง? หรือว่าเงินในบัญชีมันหมดจนต้องมาคุกเข่าอ้อนวอนคนอื่นให้สงเคราะห์?" เอเลน่าหยุดฝีเท้า เธอค่อยๆ หันกลับมามองด้วยแววตาที่เย็นชาจนคนรอบข้างต้องชะงัก เธอไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวหรือโกรธเคือง เธอเพียงแค่ยิ้ม—ยิ้มที่ดูอันตรายและงดงามที่สุดเท่าที่ใครเคยเห็น เธอยกมือขึ้นแตะสร้อยคอเพชรเม็ดงามที่คาร์ลอสเพิ่งมอบให้เป็นสัญลักษณ์ของความร่วมมือ ก่อนจะหยิบการ์ดสีดำสนิทที่ทำจากวัสดุพิเศษที่มีเพียงผู้ถือครองระดับสูงเท่านั้นที่จะมีได้ขึ้นมาควงเล่นในมือ "ขอทานเหรอคะ?" เอเลน่าหัวเราะเบาๆ เสียงของเธอดังพอที่จะทำให้ทุกคนในโถงทางเดินเงียบกริบ "ฉันว่าคนที่ควรจะเช็กยอดเงินในบัญชีตัวเองในตอนนี้... น่าจะเป็นคุณนะคะ ดยุกอัลเบิร์ต เพราะดูเหมือนว่าเงินทุนก้อนสุดท้ายของตระกูลคุณ กำลังจะกลายเป็นของฉัน... ภายในวินาทีนี้" ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากอุปกรณ์สื่อสารของดยุกอัลเบิร์ตก็ดังรัวไม่หยุด ใบหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนจากสีแดงฉานเป็นซีดเผือดเมื่อข้อความบนหน้าจอแสดงยอดเงินคงเหลือที่ดิ่งลงเหวอย่างรวดเร็ว "แก... แกทำอะไรลงไป!" เขาคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง เอเลน่าไม่ได้สนใจชายตรงหน้าอีกต่อไป เธอหันหลังเดินตรงไปยังรถม้าหรูหราที่จอดรออยู่ โดยมีคาร์ลอสยืนรอรับอยู่ด้านข้าง เขาเปิดประตูรถให้เธอพร้อมกับรอยยิ้มที่บ่งบอกถึงความสะใจที่ไม่ต่างกัน *ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางการแก้แค้นอันสะใจนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เอวาลินน์ปลายพู่กัน*