แชตนี้ไม่มีคำว่าสุภาพ

“คุณธันวาคะ ถ้าสถาปนิกเก่งแต่ดีไซน์บ้านให้ดูสมมาตร แต่จัดลำดับความสำคัญของคนในชีวิตไม่เป็น ดิฉันว่ารื้อทิ้งสร้างใหม่น่าจะง่ายกว่านะ” ประโยคนี้ไม่ใช่คำถาม แต่มันคือการประกาศสงครามผ่านคีย์บอร์ด ขวัญข้าววางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะไม้สักตัวเก่าในร้านต้นไม้พลางถอนหายใจยาวเหยียด เธอเพิ่งกดส่งข้อความเข้ากลุ่ม ‘Renovation Team: Project M’ ไปเมื่อวินาทีก่อน หลังจากที่เพื่อนสนิทของธันวาเพิ่งจะเปิดประเด็นเรื่องว่าที่เจ้าสาวในฝันที่เขาเคยปรามาสไว้ว่าจะไม่มีวันแต่งงานด้วย เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังรัวเหมือนปืนกล ลบความเงียบสงบในร้านกาแฟใต้สตูดิโอของธันวาจนราบคาบ **[ไลน์กลุ่ม: Renovation Team: Project M]** **พี่เต้ (วิศวกร):** เห้ย! ขวัญข้าว ใจเย็นแม่คุณ นี่กลุ่มงานนะ ไม่ใช่เวทีดีเบตการเมือง 55555 **ธันวา:** @ขวัญข้าว เลิกเพ้อเจ้อ แล้วเช็คไฟล์ Autocad ที่ส่งให้ไปหรือยัง? เรื่องส่วนตัวอย่าเอามาปนกับงาน สมองมีไว้คิดโปรเจกต์ ไม่ได้มีไว้ขุดเรื่องเก่ามาแฉ **ขวัญข้าว:** ก็เห็นคุณธันวาว่างจัดจนมีเวลาคุยเรื่องเจ้าสาว เลยนึกว่างานเสร็จแล้วค่ะ แหม... หรือว่าจริงๆ แล้วคุณสถาปนิกสุดเนี้ยบคนนี้กำลังลนลานจนต้องหาที่ลงกับลูกค้านะคะ? **มินนี่ (อินทีเรีย):** แรงมาก! ขออนุญาตจดใส่สมุดโน้ตนะคะ คุณขวัญคือที่หนึ่งในใจพี่จริงๆ **ธันวา:** @มินนี่ เดี๋ยวหักเปอร์เซ็นต์ค่าคอมมิชชั่นโทษฐานยุยงให้ท้ายลูกค้า **ธันวา:** @ขวัญข้าว อย่าสำคัญตัวผิด ผมแค่ตอบตามมารยาท และถ้าวันงานคุณจะมาเพื่อ ‘เยี่ยม’ จริงๆ ช่วยเตรียมซองเปล่ามาด้วยนะ เพราะผมถือคติว่าแขกไม่ได้รับเชิญต้องจ่ายค่าเข้างานแพงเป็นพิเศษ ขวัญข้าวนั่งกัดริมฝีปากตัวเองพลางจ้องหน้าจอ แสงสีฟ้าจากสมาร์ทโฟนสะท้อนแววตาที่กำลังเต้นเร่าด้วยความหมั่นไส้ ธันวาน่ะเหรอ? เจ้าของคำพูดเย็นชาที่ใครๆ ก็ว่าเขาสูงส่งเกินกว่าจะแตะต้องได้ แต่สำหรับเธอ... เขาก็แค่ผู้ชายที่เก่งแต่สร้างกำแพงล้อมรอบตัวเองไว้ไม่ให้ใครเห็นความอ่อนแอเท่านั้นแหละ เธอกดแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วโดยไม่สนมารยาทใดๆ ทั้งสิ้น **ขวัญข้าว:** ค่าเข้างานคงไม่จำเป็นหรอกค่ะ เพราะปกติราคาต้นไม้ที่ร้านดิฉันก็บวกค่า ‘บริการดูแลคนปากไม่ตรงกับใจ’ ไว้ในราคาประเมินเรียบร้อยแล้ว ถ้าคุณธันวาอยากได้ส่วนลด ก็แค่ยอมรับมาตรงๆ ว่าที่ประกาศว่าจะไม่แต่งงานน่ะ... แค่กลัวโดนปฏิเสธใช่ไหมล่ะคะ? ;) เงียบ... กลุ่มไลน์ที่เคยมีข้อความเด้งรัวกลับนิ่งสนิทไปชั่วขณะ ราวกับว่าทุกคนในกลุ่มหยุดหายใจพร้อมกัน มินนี่ส่งสติกเกอร์รูปปิดตามาหนึ่งตัว ขณะที่พี่เต้ดูเหมือนจะเลือกวิธี ‘อ่านแต่ไม่ตอบ’ เพื่อเอาตัวรอดจากการปะทะครั้งนี้ ขวัญข้าวเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนเกือบจะได้ยินเสียงมันสะท้อนในอก เธอรู้ว่าตัวเองล้ำเส้นไปไกลมาก แต่มันเหมือนมีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้เธออยากทำลายมาดนิ่งๆ ของธันวาให้ย่อยยับ สามนาทีผ่านไป... ธันวาก็พิมพ์ตอบกลับมา **ธันวา:** เจอกันที่ไซท์งานพรุ่งนี้ 08.00 น. อย่ามาสาย เพราะถ้าคุณมาช้ากว่าผมหนึ่งนาที ผมจะถือว่าคุณสละสิทธิ์การเป็นลูกค้าและเปลี่ยนสถานะเป็น ‘คนไร้มารยาท’ ที่ผมไม่ต้อนรับอีกตลอดไป **ขวัญข้าว:** 08.00 น. ก็สวยสิคะ ดิฉันจะไปรอตั้งแต่ 07.30 น. เอาให้คุณสถาปนิกหน้าตึงจนต้องขอร้องให้ดิฉันช่วยผ่อนคลายเลยคอยดู! เธอวางมือถือลงบนตัก มือไม้สั่นเล็กน้อยอย่างห้ามไม่ได้ ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะความตื่นเต้นที่ปะทะเข้ามาเหมือนคลื่นซัดฝั่ง การต่อล้อต่อเถียงกับธันวาไม่เคยทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิด แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเอง ‘มีชีวิตชีวา’ ที่สุดในรอบหลายปี ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะปิดหน้าจอ เสียงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัวก็ดังขึ้น... เป็นข้อความจากธันวาโดยตรงที่ไม่มีใครในกลุ่มเห็น **ธันวา:** (ส่งรูปถ่ายของเธอตอนที่แอบถ่ายเมื่อสัปดาห์ก่อน เป็นรูปตอนที่เธอกำลังยิ้มให้ต้นไม้ในสวน) **ธันวา:** ยิ้มแบบนี้ดูดีกว่าตอนพิมพ์ด่าผมเยอะ... แล้วก็เลิกมั่นใจในความปากแจ๋วของคุณได้แล้ว เพราะถ้าพรุ่งนี้คุณยังมาสาย ผมจะจูบปิดปากคุณให้เลิกพูดเรื่องแต่งงานไปเลย... ขวัญข้าวนิ่งอึ้ง เลือดในกายพุ่งพล่านขึ้นมาที่ใบหน้าจนร้อนผ่าว เธอรีบกดพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความลนลานและอารมณ์ชั่ววูบ **ขวัญข้าว:** จูบให้จริงนะคะ อย่าดีแต่ขู่! ถ้าพรุ่งนี้สายแม้แต่วินาทีเดียว ดิฉันจะถือว่านี่คือคำท้า... แล้วอย่ามาหาว่าขวัญข้าวไม่เตือนล่ะ! ทันทีที่กดส่งไป ขวัญข้าวก็เบิกตากว้างเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองพิมพ์อะไรลงไป! เธอรีบกดปุ่มยกเลิกข้อความแทบไม่ทัน แต่ความเร็วของนิ้วเธอกลับแพ้ให้กับจังหวะชีวิตที่โหดร้าย เพราะหน้าจอขึ้นเตือนตัวสีแดงชัดเจนว่า... *‘ข้อความนี้ไม่สามารถยกเลิกได้ เนื่องจากผู้รับได้อ่านข้อความของคุณแล้ว’* หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น เมื่อเห็นข้อความจากอีกฝั่งเด้งกลับมาในวินาทีต่อมา **ธันวา:** อ่านแล้วนะ... แล้วเจอกันตอน 08.00 น. ขวัญข้าว อย่าเบี้ยวล่ะ เพราะผมคนนี้... ไม่เคยล้อเล่นกับคำพูดตัวเอง หวังว่าเนื้อหานี้จะทำให้คุณรี้ดที่รักอ่านไปอมยิ้มไป จนอยากจะรู้ใจจะขาดว่าพรุ่งนี้ตอนแปดโมงเช้าที่หน้าไซท์งาน จะเกิดอะไรขึ้นนะคะ!