การล่มสลายของศัตรู

“หลักฐานใบเสร็จค่ารักษาพยาบาลย้อนหลังสามปี กับบัญชีลับที่คุณแอบโอนเงินเข้าบัญชีลูกชายคนโต... คุณสะใภ้รอง คิดว่าทางการจะมองยังไงคะ?” เสียงของหลินเฟยราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับคมกริบดั่งใบมีดที่เชือดเฉือนเข้าไปในมโนธรรมที่บิดเบี้ยวของสะใภ้รองตระกูลหลิน นางนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าในห้องโถงกลางบ้าน ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่มารุมล้อมดูเหตุการณ์ด้วยความขุ่นเคือง สะใภ้รองตัวสั่นเทา ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยแป้งฝุ่นราคาถูกบัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ นางพยายามเค้นเสียงหัวเราะกลบเกลื่อนแต่กลับกลายเป็นเสียงแหบพร่า “นังเด็กนี่! แก... แกกล้าใส่ร้ายฉันเชียวหรือ! พวกแกดูสิ มันเป็นนังปีศาจชัดๆ มันรู้ความลับของชาวบ้านไปทั่วเพื่อที่จะได้ทำลายตระกูลหลิน!” “ใส่ร้ายหรือคะ?” หลินเฟยลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้าไปหาอีกฝ่ายด้วยท่าทีสงบนิ่ง กลิ่นอายของความกดดันแผ่ซ่านออกจากร่างบาง “ถ้าเป็นเรื่องใส่ร้าย ทำไมมือของคุณถึงได้สั่นขนาดนั้นล่ะคะ?” จ้าวเหวินหลงที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ ขยับกายเล็กน้อย ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองไปรอบวงล้อมของชาวบ้าน ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจ “ในฐานะอดีตทหารที่เคยรับใช้ชาติ ผมไม่อาจปล่อยให้มีการทุจริตเกิดขึ้นในหมู่บ้านเราได้ ในเมื่อคุณสะใภ้รองมีความมั่นใจนัก เราก็น่าจะไปคุยเรื่องนี้กันที่สถานีตำรวจคอมมูนให้รู้เรื่องดีไหมครับ?” ชื่อของ ‘สถานีตำรวจ’ ทำเอาสะใภ้รองเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นทันที บรรยากาศในห้องโถงที่เคยเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบกลับเงียบสนิทลงในพริบตา ทุกคนต่างรู้ดีว่าหากเรื่องนี้ถึงมือทางการ ไม่เพียงแต่สะใภ้รองจะถูกกักบริเวณ แต่ทรัพย์สินทั้งหมดที่นางโกงมาจากกองกลางจะถูกยึด และลูกชายของนางที่กำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยจะต้องเสียประวัติไปตลอดกาล หลินเฟยหยิบตะกร้าเล็กๆ ขึ้นมา ในนั้นมีซาลาเปาไส้หมูสับที่นางเพิ่งหยิบออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตมิติลับ กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อหมูชั้นดีและเครื่องเทศที่หาได้ยากในยุคนี้โชยไปแตะจมูกของผู้คนรอบข้าง “คุณป้าคะ” หลินเฟยเอ่ยเสียงนุ่มนวล “ก่อนที่จะไปสถานีตำรวจ ลองชิมนี่สักหน่อยไหมคะ ซาลาเปาที่ทำจากหยาดเหงื่อแรงงานที่บริสุทธิ์... มันอาจจะช่วยให้คุณจำได้ว่า เงินก้อนสุดท้ายที่คุณแอบหยิบไปจากกล่องของบ้านใหญ่ คุณนำไปทำอะไรกันแน่” สะใภ้รองเงยหน้าขึ้นมองหลินเฟย ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความแค้นเคือง แต่ในขณะเดียวกันก็มีความหวาดกลัวฉายชัด นางรู้ดีว่าหลินเฟยไม่ได้มาเล่นๆ นังเด็กนี่เปลี่ยนไปแล้ว ไม่ใช่เด็กสาวขี้ขลาดที่นางเคยข่มเหงเมื่อปีก่อนอีกต่อไป “แกมันร้ายกาจ... แกวางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้วใช่ไหม!” สะใภ้รองแผดเสียงก้อง “การล่มสลายของคนโกง ไม่จำเป็นต้องใช้แผนที่ซับซ้อนหรอกค่ะ” หลินเฟยยิ้มมุมปาก “แค่ความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมาในเวลาที่เหมาะสม... ก็เพียงพอแล้ว” ทว่าในจังหวะที่ความตึงเครียดกำลังถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน จ้าวเหวินหลงหรี่ตาลงทันที เขารู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ชายในชุดเครื่องแบบพนักงานสหกรณ์หมู่บ้านเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ ท่าทางของเขาดูร้อนรนและเคร่งเครียดผิดปกติ เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าหลินเฟยแล้วเอ่ยด้วยเสียงที่สั่นเครือ “คุณหลินเฟย... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ที่โกดังเก็บของท้ายหมู่บ้าน มีคนพบ... พบหลักฐานการลักลอบนำของนอกเข้ามาขาย และมีชื่อของคุณอยู่ในนั้นด้วย!” รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเฟยแข็งค้างชั่วขณะ ขณะที่สะใภ้รองที่เคยสิ้นหวังกลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าๆๆ! นังหลินเฟย! ดูสิว่าใครกันแน่ที่จะต้องพินาศก่อน! คราวนี้แกหนีไม่พ้นคุกตารางแน่!” จ้าวเหวินหลงก้าวมายืนขวางหน้าหลินเฟยไว้ สายตาของเขาจดจ้องไปที่คนของสหกรณ์อย่างไม่ไว้วางใจ เขาคว้าแขนหลินเฟยเบาๆ แล้วกระซิบเสียงต่ำ “เฟยเฟย... เรื่องนี้มีเงื่อนงำใหญ่กว่าที่คิด” ในวินาทีนั้นเอง แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันในมือของชาวบ้านคนหนึ่งเกิดวูบดับลง ท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุมชั่วพริบตา เสียงฝีเท้าปริศนาที่ดังขึ้นจากด้านหลังของบ้านตระกูลหลิน ทำให้หลินเฟยต้องเบิกตากว้าง... เพราะนางได้กลิ่น ‘น้ำหอม’ ที่ไม่ควรจะมีอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้! เรื่องราวความวุ่นวายกำลังจะกลายเป็นโศกนาฏกรรมที่ใครกันแน่เป็นผู้อยู่เบื้องหลังความพินาศในครั้งนี้? แล้วหลินเฟยจะใช้มิติลับของนางรอดพ้นจากกับดักนี้ได้อย่างไร? ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้หลินเฟยมาจนถึงตอนนี้ด้วยนะคะ!