เทศกาลแห่งความสุข

เสียงตะหลิวเหล็กกระทบกระทะเหล็กหล่อดัง *กริ๊งกร้าง* เป็นจังหวะเร้าใจราวกับเสียงกลองศึกในยามวิกาล ควันสีขาวพวยพุ่งเคลือบกลิ่นหอมหวลของพริกเสฉวนคั่วแห้งและน้ำมันหมูเจียวใหม่ๆ จนตลบอบอวลไปทั่วบริเวณหลังร้านอาหารกึ่งโรงงานแปรรูปของหลินเฟย "พี่เฟยคะ! หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วด้านนี้สีสวยได้ที่แล้วค่ะ จะให้ตักขึ้นเลยไหมคะ" เสี่ยวหลัน เด็กสาวชาวนาผู้ขยันขันแข็งที่หลินเฟยรับเข้ามาช่วยงานตั้งแต่เปิดร้าน ยืนเช็ดเหงื่อบนหน้าผากด้วยหลังมือพลางชะเง้อคอมองหม้อดินเผาใบใหญ่ที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจจนท้องไส้ของทุกคนในครัวส่งเสียงประท้วงก้องกังวาน หลินเฟยในชุดผ้ากันเปื้อนสีสะอาดตา หันมาส่งยิ้มพราย ดวงตาคู่งามระยิบระยับด้วยความสุขและความภูมิใจ วันนี้คือวันที่เธอตั้งตารอคอย... "เทศกาลแห่งความสุข" งานเลี้ยงขอบคุณพนักงานในร้านและชาวบ้านผู้ร่วมแรงร่วมใจฝ่าฟันอุปสรรคมาด้วยกันตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา "ตักขึ้นได้เลยเสี่ยวหลัน ระวังร้อนนะจ๊ะ... อ้อ จัดใส่ถาดเคลือบเคลือบลายดอกไม้สีแดงให้เรียบร้อย เดี๋ยวฉันจะยกน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัวตามออกไป" หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่คล่องแคล่ว มือเรียวสวยตักข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงจากเมล็ดข้าวหอมมะลิเกรดพรีเมียมจากมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตใส่โถไม้จนพูน ด้านนอกลานกว้างหน้าบ้านพักข้าราชการทหาร บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงหัวเราะครื้นเครง โต๊ะไม้ตัวยาวถูกนำมาต่อกันจนยาวเหยียด ประดับประดาด้วยโคมไฟกระดาษสีแดงที่จ้าวเหวินหลงบรรจงช่วยกันแขวนไว้ตั้งแต่บ่ายคลายเครียด ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อทรงพลัง กำลังช่วยยกเตาถ่านถังใหม่ออกมาเสริมอย่างแข็งขัน เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผมและลาดไหล่กว้าง ยิ่งขับเน้นเสน่ห์แบบชายชาตรีของอดีตทหารปลดประจำการคนนี้ให้โดดเด่นยิ่งขึ้นไปอีก "เหวินหลง พักเหนมาดื่มน้ำอุ่นก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการต่อเอง" หลินเฟยเดินถือถาดเกี๊ยวทอดกรอบสีทองอร่ามออกมาวาง พร้อมกับส่งผ้าขนหนูผืนเล็กให้สามี จ้าวเหวินหลงรับผ้ามาซับเหงื่อ ดวงตาคมกริบที่มักจะนิ่งสงบมองภรรยาคนสวยด้วยประกายความอ่อนโยนที่ซ่อนไว้เบื้องลึก "ไม่เหนื่อยหรอกเฟยเฟย เห็นรอยยิ้มของทุกคนในวันนี้... ฉันดีใจที่เธอเหนื่อยน้อยลงบ้างแล้ว" คำพูดเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความห่วงใยทำเอาหัวใจดวงน้อยของหลินเฟยเต้นระส่ำ เธอแอบหยิกเอวหนาของเขาเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ปนเขินอาย "ปากหวานขึ้นทุกวันนะคะคุณทหาร ระวังเถอะ... คืนนี้ฉันจะให้กินแต่ผักต้มจริงๆ ด้วย" ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างอบอุ่นและเปี่ยมด้วยเสียงหัวเราะ ริมรั้วไม้ไผ่ด้านนอกกลับมีเงาร่างคุ้นเคยที่ไม่อยู่ในเทียบเชิญกำลังชะเง้อมองเข้ามาด้วยสายตาร้อนรนและเจ็บแค้น สะใภ้รองตระกูลหลินยืนกัดริมฝีปากจนห่อเลือด สองมือหยาบกร้านกำชายเสื้อกันหนาวเก่าๆ แน่นจนยับยู่ยี่ กลีบปากที่เคยเคลือบด้วยวาจาพะเน้าพะนอตอนนี้บิดเบี้ยวด้วยความริษยา ท้องของนางส่งเสียงร้องโครกครากลงไปถึงตาตุ่ม กลิ่นหอมของเป็ดพะโล้และหมูสามชั้นตุ๋นที่ลอยมาตามลมมันช่างทรมานจิตใจคนอกตัญญูที่เคยถูกหลินเฟยตบหน้ากลางตลาดมาแล้วอย่างสาสม *นังตัวดี! รวยระฟ้าจนจัดงานเลี้ยงกินกันพุงกาง ปล่อยให้บ้านใหญ่ต้องแทะแกลบกินข้าวต้มเจือจางกันตามยถากรรมอย่างนั้นเรอะ!* สะใภ้รองคิดในใจอย่างแค้นเคือง ดวงตาคมปลาทูจ้องมองไปยังโต๊ะอาหารที่มีแต่ของดีราคาแพง ทั้งไก่ต้มสมุนไพร ปลาทอดราดซอสเปรี้ยวหวาน และโหลผลไม้กระป๋องหายากที่แม้แต่ในเมืองหลวงยังหาซื้อยากยิ่ง นางตัดสินใจก้าวเท้าพรวดพราดผลักประตูรั้วไม้เข้ามาอย่างไร้มารยาท ส่งเสียงแหลมสูงทำลายบรรยากาศชื่นมื่นทันที! "โอ้โห! จัดงานเลี้ยงใหญ่โตมโหฬารขนาดนี้ รวยล้นฟ้าแล้วหรือไงหลินเฟย? ลืมบุญคุณข้าวแดงแกงร้อนของตระกูลหลินไปหมดแล้วรึ ถึงได้กินทิ้งกินขว้างโดยไม่แบ่งให้พ่อแม่และพี่น้องร่วมสายเลือดได้กินด้วยสักคำ!" เสียงแหลมแสบแก้วหูทำให้ทุกคนบนโต๊ะอาหารชะงัก เสี่ยวหลันหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ ขณะที่ชาวบ้านหลายคนเริ่มส่งเสียงซุบซิบด้วยความไม่พอใจ หลินเฟยค่อยๆ วางถาดอาหารในมือลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น ใบหน้างามไม่ได้แสดงความตกใจแม้แต่น้อย เธอกวาดสายตาคมกริบมองสะใภ้รองที่ยืนหน้าตาบิดเบี้ยวอยู่ตรงหน้าประตู รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด "อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็อาสะใภ้รองนี่เองค่ะ ลมอะไรหอบท่านมาถึงนี่ล่ะคะ หรือว่ากลิ่นอาหารบ้านฉันมันหอมเตะจมูกจนทนอยู่บ้านไม่ไหว ถึงได้เดินดุ่มๆ เข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญแบบนี้" หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังและเฉียบคมจนคนฟังถึงกับสะดุดกึกลงไปในลำคอ "หลินเฟย! แกอย่ามาทำเป็นปากดีนะ! ฉันเป็นถึงผู้อาวุโส เป็นสะใภ้รองของบ้าน แกจะจัดงานเลี้ยงกินอยู่กันสุขสบาย แต่ปล่อยให้คนในครอบครัวอดอยากปากแห้งไม่ได้นะ! รีบเอาเนื้อพวกนี้ใส่ถุงมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะโวยวายให้คนทั้งหมู่บ้านมาดูความอกตัญญูของแก!" สะใภ้รองแผดเสียงลั่นพร้อมกับทำท่าจะพุ่งเข้ามาคว้าจานหมูสามชั้นบนโต๊ะ แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่มือหยาบกร้านนั้นจะแตะโดนขอบจาน ร่างสูงใหญ่ราวกับภูเขาของจ้าวเหวินหลงก็ก้าวเข้ามาขวางไว้เสียก่อน นัยน์ตาสนิมเหล็กคู่นั้นเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก แค่ปรายตามองเพียงครั้งเดียวก็ทำให้สะใภ้รองถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวจนขาอ่อนแรง "บ้านหลังนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลหลินแล้ว และภรรยาของผมก็ไม่ใช่คนที่ใครจะมารังแกได้ตามอำเภอใจ" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังกดดันจนสะใภ้รองกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หลินเฟยเดินเข้ามาใกล้สามี มือเรียวลูบแขนแกร่งเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายใจเย็นลง ก่อนจะหันไปยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้สะใภ้รองที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความกลัวผสมความแค้น "แหม อาสะใภ้รองใจร้อนเสียจริงค่ะ ของอร่อยๆ แบบนี้ ถ้าจะกิน... ก็ต้องใช้ 'เงิน' ซื้อ หรือไม่ก็ต้องใช้ 'ความดี' แลกมา..." หลินเฟยเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยประกายวาววับด้วยเล่ห์เหลี่ยมอันแพรวพราว "แต่ดูท่าทางท่านแล้ว... ทั้งสองอย่างคงไม่มีติดตัวมาเลยสักนิด" "แก!... นังสารเลว!" สะใภ้รองกรีดร้องด้วยความโกรธจัดเมื่อโดนตบหน้ากลางอากาศต่อหน้าชาวบ้านนับสิบคน นางเงื้อมมือหมายจะพุ่งเข้ามาตบหน้าหลินเฟยให้หายแค้น ทว่าในวินาทีที่เหตุการณ์กำลังระอุถึงขีดสุดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านชำมิติลับในหัวของหลินเฟยก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่ปรากฏข้อความแจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบซูเปอร์มาร์เก็ต: *[แจ้งเตือนด่วน: สินค้าประเภทแป้งสาลีนำเข้าและน้ำตาลทรายแดงล็อตใหญ่ถูกจองซื้อหมดเกลี้ยงโดยบุคคลปริศนาจากเมืองหลวง และกำลังเดินทางมาถึงหน้าร้านในอีก 3 นาทีข้างหน้า!]* หลินเฟยชะงัก เลือดในกายสูบฉีดวาบ ดวงตาส่งประกายระยับยิ่งกว่าเดิม เมื่อรถบรรทุกทหารคันใหญ่สีเขียวเข้มไร้ป้ายทะเบียน ค่อยๆ แล่นเลี้ยวเข้ามาจอดสนิทนิ่งสนิทอยู่หน้าลานจัดเลี้ยง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน! ประตูกลางรถเปิดออก... พร้อมกับร่างของชายในเครื่องแบบนายทหารชั้นผู้ใหญ่ผู้มีรอยแผลเป็นจางๆ ที่หางคิ้ว ก้าวลงมาพร้อมกับรอยยิ้มลึกลับที่ทำให้หลินเฟยต้องเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างความสุขและรอยยิ้มของหลินเฟยมาจนถึงบทนี้นะคะ!