ความฉลาดเป็นอาวุธ

"ถ้าอยากได้สูตรเป็ดตุ๋นน้ำแดงลับเฉพาะของตระกูลข้า ก็จงเอาที่ดินหลังบ้านมาแลกเสียดีๆ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าแอบหยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าของแม่ข้าไปซ่อนไว้ใต้เตียงหรอกนะ สะใภ้รอง" หลินเฟยวางชามแก้วเปล่าลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระทบกันดัง 'กริ๊ก' ดังกังวานท่ามกลางความเงียบงันของห้องครัว สายตาของหญิงสาวเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยประกายคมปลาบราวกับใบมีดที่เพิ่งลับใหม่ เธอจ้องมองไปยังสะใภ้รองตระกูลหลินที่ยืนหน้าซีดเผือดสลับกับแดงก่ำด้วยความอับอาย สะใภ้รองแค่นหัวเราะ พยายามปรับสีหน้าให้ดูไร้เดียงสา ทั้งที่มือสองข้างกำชายเสื้อแน่นจนยับยู่ยี่ "เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไรกันหลินเฟย ข้าจะเอาสมุดนั่นไปทำไม ข้าแค่หวังดีอยากให้เจ้ามีรายได้เพิ่มจากการขายสูตรอาหารในตลาดมืดเท่านั้นเอง" หลินเฟยเลิกคิ้ว แสร้งทำเป็นถอนหายใจยาว "งั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้น ข้าคงเข้าใจผิดไปเอง แต่น่าเสียดายนะ... ในเมื่อเจ้าไม่ต้องการแลกเปลี่ยน ข้าก็คงไม่อาจมอบสูตรเด็ดที่ทำให้เนื้อเป็ดนุ่มละลายในปาก และกลิ่นหอมอบอวลไปสามบ้านแปดบ้านให้เจ้าได้หรอก" เธอขยับกายเข้าใกล้สะใภ้รอง กลิ่นอายความมั่นใจที่หลินเฟยแผ่ออกมาทำให้ผู้เป็นอาสะใภ้ถึงกับถอยกรูดโดยไม่รู้ตัว หญิงสาวหยิบเศษกระดาษที่จดสูตรปลอมๆ ออกมาวางไว้บนโต๊ะ ภายในนั้นเต็มไปด้วยลำดับขั้นตอนที่ฟังดูสมเหตุสมผล แต่แฝงไปด้วย 'ส่วนประกอบลับ' ที่เธอเพิ่งแอบหยิบมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตในมิติ คือผงสมุนไพรที่มีสรรพคุณทำให้ถ่ายท้องอย่างรุนแรงและผายลมไม่หยุดจนกว่าจะครบสองวันเต็มๆ "เอาไปสิ ข้าอนุญาตให้เจ้าคัดลอกส่วนผสมไปใช้ทำขายในงานเลี้ยงหมู่บ้านเย็นนี้ได้ แต่จำไว้ว่าต้องใส่สมุนไพรตัวที่ข้าวงกลมไว้ให้ครบ... ถ้าอยากให้รสชาติมันออกมาเหมือนฝีมือข้าจริงๆ" หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแววตานั้นว่างเปล่าดั่งมหาสมุทรที่ยากจะหยั่งถึง สะใภ้รองรีบคว้ากระดาษแผ่นนั้นมาทันที ราวกับกลัวว่าหลินเฟยจะเปลี่ยนใจ "จริงนะ? เจ้าจะไม่กลับคำใช่ไหม?" "คำไหนคำนั้นค่ะ" หลินเฟยยิ้มมุมปาก "แต่ถ้าผลลัพธ์มันจะออกมาประหลาดอย่างไร ข้าก็ไม่ขอรับผิดชอบนะคะ เพราะสูตรนี้ข้าก็เพิ่งทดลองปรับปรุงเป็นครั้งแรก" เมื่อร่างของสะใภ้รองลับตาไป จ้าวเหวินหลงที่ซุ่มมองจากมุมมืดหลังประตูบ้านก็ก้าวออกมา ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารเก่าๆ สวมทับด้วยเสื้อหนาวตัวหนาเดินเข้ามาใกล้ เขาคว้ามือหลินเฟยไปกุมไว้เบาๆ แววตาของชายหนุ่มทอประกายชื่นชมเจือความเป็นห่วง "เจ้าใจร้ายกว่าที่ข้าคิดนะเฟยเอ๋อร์" เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้ม "สมุนไพรนั่น... เจ้าไปเอามาจากไหน?" "ของดีจากสวนหลังบ้านที่ไม่มีใครกล้าแตะต้องอย่างไรล่ะคะ" หลินเฟยหัวเราะเบาๆ "คนอย่างนาง ถ้าไม่โดนตบหน้าด้วยความโลภของตัวเองเสียบ้าง ก็คงไม่รู้จักจำ ครั้งนี้ถือเป็นบทเรียนเล็กๆ น้อยๆ ที่นางจะได้เรียนรู้ว่า การพยายามขโมยของคนอื่นมาเป็นของตนนั้น มันมีราคาที่ต้องจ่ายหนักหนาสาหัสเพียงใด" ทว่าความเงียบสงบในบ้านไม้ก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายของหัวหน้าหมู่บ้านที่ฟังดูร้อนรน "หลินเฟย! ออกมานี่เดี๋ยวนี้! เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่งานเลี้ยงของตระกูลฝ่ายเหนือ... พวกเขากินเป็ดตุ๋นที่สะใภ้รองนำไปเสกสรรค์ แล้วตอนนี้ทุกคนกำลังล้มพับลงกับพื้นพร้อมกับเสียงประหลาดที่ดังออกมาจากท้องของพวกเขาไม่หยุด! เจ้าต้องไปอธิบายเรื่องนี้ให้รู้เรื่อง!" หลินเฟยหันไปสบตากับจ้าวเหวินหลง ดวงตาของเธอไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนที่ความเยือกเย็นจะกลับเข้ามาแทนที่ เธอไม่ได้ตกใจเลยแม้แต่น้อย ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะก้าวเท้าออกจากประตู แขนของเธอก็ถูกจ้าวเหวินหลงรั้งเอาไว้ เขากระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกชัน "เฟยเอ๋อร์... อย่าเพิ่งออกไป สะใภ้รองไม่ได้มีแค่สูตรอาหารที่เจ้าให้ไป แต่นางเพิ่งนำเป็ดชุดนั้นไปขายต่อให้ 'คนกลุ่มนั้น' ที่เพิ่งกลับมาจากเมืองหลวงเมื่อเช้านี้ด้วย" หลินเฟยชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที หากเป็นคนกลุ่มนั้นจริง... สิ่งที่เธอวางกับดักไว้ อาจจะไม่ใช่แค่ความสนุก แต่เป็นการพาตนเองไปเผชิญหน้ากับศัตรูที่ร้ายกาจยิ่งกว่าสะใภ้รองนับพันเท่า! หวังว่าทุกท่านจะยังคงร่วมลุ้นและเป็นกำลังใจให้หลินเฟยกับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝันในบทถัดไปนะคะ!