อุปสรรคจากคู่แข่ง

“วางมีดลงเสีย... ก่อนที่เจ้าจะทำให้น้ำแกงหม้อนี้กลายเป็นคาวเลือดที่ไร้รสชาติ” หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งในฤดูหนาว นางยืนพิงขอบโต๊ะไม้เก่าๆ ในครัวหลังร้าน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังชายแปลกหน้าที่แฝงตัวเข้ามาในชุดคนงานล้างจาน มือของเขากำลังสั่นเทาขณะถือกระบวยตักน้ำซุปเข้มข้นที่นางใช้เวลาเคี่ยวนานกว่าหกชั่วโมงจาก ‘วัตถุดิบพิเศษ’ ในซูเปอร์มาร์เก็ตมิติลับ ชายผู้นั้นชะงักกึก เหงื่อเม็ดโตผุดพรายบนหน้าผาก “ข้า... ข้าแค่จะชิมรสชาติว่ามันเค็มเกินไปหรือไม่ สะใภ้รองบอกว่างานที่นี่ต้องละเอียดอ่อน” “สะใภ้รอง?” หลินเฟยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากของนางยกยิ้มอย่างเหยียดหยาม “นางจ้างคนมาขโมยสูตรอาหารทั้งที น่าจะเลือกคนที่ทำตัวเนียนกว่านี้หน่อยนะ ไม่ใช่คนที่แม้แต่จับตะหลิวยังเก้ๆ กังๆ เหมือนคนไม่เคยเข้าครัว” ชายคนนั้นหน้าซีดเผือด เขาพยายามจะวางถ้วยลงแล้ววิ่งหนี แต่จ้าวเหวินหลงที่ซุ่มรออยู่ในเงามืดของประตูครัวกลับก้าวออกมาขวางทางไว้อย่างรวดเร็ว ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าสีทึมดูน่าเกรงขาม กลิ่นอายของทหารเก่าที่ผ่านสนามรบมาโชยออกมาจนอากาศในครัวดูเบาบางลงอย่างน่าประหลาด “ไม่ต้องรีบร้อน” จ้าวเหวินหลงเอ่ยเสียงต่ำ มือหนาคว้าข้อมือของชายคนนั้นไว้จนกระดูกลั่นกรอบ “ถ้าอยากได้สูตรอาหารนัก ก็บอกมาว่าใครส่งเจ้ามา หรือจะให้ข้าส่งเจ้าไปสถานีตำรวจพร้อมข้อหาบุกรุกและจารกรรมความลับทางการค้าดีล่ะ?” หลินเฟยเดินเข้าไปใกล้ สูดกลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวสามีของนาง นางหยิบขวดเครื่องปรุงรสพิเศษออกมาจากกระเป๋าผ้าที่ดูเหมือนธรรมดา แต่ในนั้นคือช่องทางเชื่อมต่อมิติลับ นางตักเครื่องปรุงเล็กน้อยแล้วโปรยลงในถ้วยที่ชายคนนั้นถืออยู่ “ชิมเสียก่อน ถ้าเจ้าบอกความจริง ข้าจะปล่อยเจ้าไป แต่ถ้าไม่... ยาถ่ายที่ข้าผสมลงไปนี้จะทำให้เจ้าจดจำไปอีกสามวันเต็มๆ” ชายคนนั้นหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความกลัว เขาไม่ได้เป็นเพียงคนงานธรรมดา แต่เป็นสายลับที่สะใภ้รองตระกูลหลินส่งมาเพื่อทำลายชื่อเสียงร้าน ‘หลินเฟยรสเด็ด’ โดยเฉพาะ ด้วยการขโมยสูตรน้ำซุปไปเปิดร้านแข่งในอีกฝั่งของถนน “ข้าจะพูด! นาง... สะใภ้รองให้นำเงินมาให้ข้าสิบหยวน บอกให้ข้าเอาสูตรน้ำซุปไปให้ที่โรงงานน้ำตาล แล้วนางจะนำไปขายต่อให้กับเจ้าของร้านอาหารคู่แข่งที่มาจากเมืองหลวง!” หลินเฟยขมวดคิ้ว ความจริงที่ว่าสะใภ้รองติดต่อกับคนจากเมืองหลวงไม่ใช่เรื่องเล็ก นางไม่ได้แค่ต้องการกลั่นแกล้งนาง แต่นางกำลังนำภัยร้ายเข้ามาถึงตัว “เจ้าจงไปบอกนาง” หลินเฟยกล่าวพลางหยิบผ้าเช็ดมือมาเช็ดทำความสะอาดโต๊ะอย่างใจเย็น “บอกว่าสูตรน้ำซุปนี้ ข้าทิ้งลงถังขยะไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เพราะรสชาติมันไม่ได้เรื่อง หากนางอยากได้สูตรใหม่ ก็จงเอาเงินมาวางให้มากกว่าสิบหยวนสิ” ชายคนนั้นถูกผลักออกไปจากร้านอย่างไม่ใยดี ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด หลินเฟยหันกลับมามองจ้าวเหวินหลง สายตาของนางเต็มไปด้วยความกังวล “เหวินหลง... เรื่องนี้ใหญ่กว่าที่ข้าคิด หากนางไปดึงเอาคนจากเมืองหลวงเข้ามาเกี่ยวข้อง มิติลับของข้าอาจจะไม่ปลอดภัย” จ้าวเหวินหลงคว้ามือของภรรยามาแนบกับใบหน้าหยาบกร้านของเขา สัมผัสอบอุ่นทำให้นางใจชื้นขึ้น “ตราบใดที่ข้ายังอยู่ ไม่มีใครหน้าไหนพรากสิ่งใดจากเจ้าไปได้ แม้แต่มิติลับนั่น ข้าจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องความลับนี้ ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหาตัวการใหญ่ที่หนุนหลังสะใภ้รองก็ตาม” ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังปรึกษาหารือกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าร้าน เป็นเสียงของกู้จวิน ชายวัยกลางคนที่เคยเป็นคู่ค้าเก่าของตระกูลหลิน เขาก้าวเข้ามาในครัวด้วยท่าทีร้อนรน ในมือถือจดหมายฉบับหนึ่งที่ประทับตราสำคัญซึ่งไม่ควรจะปรากฏอยู่ที่นี่ “หลินเฟย... เจ้าทำอะไรลงไป?” กู้จวินเอ่ยเสียงสั่น “คนที่เจ้าไล่ไปเมื่อครู่ เขาไม่ได้ทำงานให้สะใภ้รองแค่คนเดียว แต่เขามีสายสัมพันธ์กับตระกูลหลินในเมืองหลวง... จดหมายฉบับนี้เพิ่งส่งมาถึงข้าเมื่อครู่นี้เอง” หลินเฟยรับจดหมายมาอ่าน สายตาของนางไล่ดูข้อความทีละบรรทัดจนมือสั่นเทา พลันร่างกายนางก็เย็นเฉียบ เมื่อพบว่ารายชื่อที่ปรากฏในจดหมาย คือรายชื่อของผู้ที่รู้ความลับเรื่อง ‘การทะลุมิติ’ ของนางมาตั้งแต่วันแรกที่นางเหยียบย่างเข้ามาในยุค 70 นี้ มันไม่ใช่สะใภ้รองที่เป็นตัวบงการ... แต่มันคือเงาที่เฝ้ามองนางมาตลอด และเงาที่ว่านั้น กำลังยืนรออยู่ที่หน้าประตูร้านในวินาทีนี้เอง ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าทุกท่านจะคอยเป็นกำลังใจให้หลินเฟยในบทถัดไปนะคะ!