ร้านอาหารใหญ่เปิดตัว

“แบ่งหรือ? น้องสะใภ้... เจ้าคงเข้าใจอะไรผิดไปกระมัง” หลินเฟยแค่นหัวเราะเบาๆ ดวงตาเรียวสวยหรี่ลงจ้องมองร่างที่ยืนสั่นเทาอยู่หน้าประตูบานพับของร้านอาหารแห่งใหม่ กลิ่นไอของสีทาไม้และกลิ่นหอมของเครื่องเทศที่คั่วเตรียมไว้สำหรับวันเปิดร้านในวันพรุ่งนี้อบอวลไปทั่ว แต่บรรยากาศรอบกายพวกนางกลับเย็นเยียบราวกับถูกแช่แข็ง หลินซูไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา นางเพียงแต่พุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วเกินกว่าสตรีทั่วไปจะทำได้ มือเรียวที่เคยถือเพียงเข็มเย็บผ้าบัดนี้กลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของหลินเฟยอย่างแรง แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้คนทั่วไปต้องร้องออกมา แต่หลินเฟยกลับนิ่งสนิท ราวกับข้อมือของนางเป็นเพียงท่อนไม้ไร้ความรู้สึก “พี่ใหญ่ อย่ามาเล่นลิ้นกับข้า!” หลินซูกระซิบเสียงลอดไรฟัน แววตาของนางบิดเบี้ยวจนน่ากลัว “ข้าเห็นเจ้าหยิบวัตถุดิบชั้นเลิศออกมาจากอากาศธาตุ เห็นเจ้ามีเนื้อสัตว์สดใหม่ที่ไม่ควรจะมีในยุคอดอยากนี้... ของพวกนั้นน่ะ มันควรจะเป็นสมบัติของตระกูลหลิน ไม่ใช่ของเจ้าคนเดียว!” หลินเฟยขยับยิ้มมุมปาก นิ้วมือเรียวยาวของนางค่อยๆ แกะนิ้วของหลินซูออกทีละนิ้วอย่างช้าๆ และหนักแน่น ราวกับกำลังเด็ดกลีบดอกไม้ที่เหี่ยวเฉา “สมบัติของตระกูลหลิน? ตั้งแต่วันที่พวกท่านขับไล่ข้ากับน้องชายออกมาด้วยเสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชุด ตระกูลหลินก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับข้าอีก ต่อให้ข้ามีมิติลับหรือมีสมบัติล้ำค่าจากสวรรค์ ก็มิใช่สิ่งที่คนอกตัญญูเช่นเจ้าควรจะเอื้อมมือมาแตะต้อง” “แก!” หลินซูเงื้อมมือขึ้นหมายจะตบหน้าคนที่นางเกลียดชังที่สุด แต่ทว่า... ร่างสูงใหญ่ของจ้าวเหวินหลงก็ปรากฏขึ้นจากเงามืดด้านหลังชั้นวางไวน์ มือหนาของเขาคว้าข้อมือของหลินซูไว้กลางอากาศด้วยความนิ่งสงบ ทว่าแรงนั้นมหาศาลจนหลินซูหน้าซีดเผือด “ที่นี่เป็นสถานที่ทำมาหากิน” จ้าวเหวินหลงกล่าวเสียงเรียบ เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก “หากเจ้ายังไม่อยากถูกโยนออกไปกลางถนนต่อหน้าผู้คนที่กำลังเตรียมงานฉลองร้านใหญ่ ก็จงถอยไปซะ อย่าให้ข้าต้องใช้กำลังกับสตรี... แม้สตรีผู้นั้นจะเป็นงูพิษก็ตาม” หลินซูสะบัดมือออกด้วยความแค้นเคือง นางถอยหลังไปสามก้าว จ้องมองทั้งคู่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตก่อนจะหันหลังเดินกระทืบเท้าจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่กดดัน หลินเฟยถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปสบตาจ้าวเหวินหลง “ขอบคุณค่ะ... วันเปิดร้านพรุ่งนี้ คงไม่ง่ายอย่างที่คิดแล้วสินะคะ” จ้าวเหวินหลงเดินเข้ามาใกล้ เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาบรรจงเช็ดมือของหลินเฟยที่ถูกหลินซูจับเมื่อครู่ ราวกับเขากำลังเช็ดคราบสกปรกที่น่ารังเกียจออก “ไม่ต้องกังวล ข้าเตรียมการทุกอย่างไว้แล้ว ใครที่กล้ามาขัดขวางการเติบโตของเจ้า... มันต้องได้รับบทเรียนที่สาสม” เช้าวันรุ่งขึ้น แสงตะวันสาดส่องกระทบป้ายชื่อร้าน 'ภัตตาคารหลินหอม' ที่ทำจากไม้สักทองอย่างหรูหรา กลิ่นหอมของน้ำซุปหมูตุ๋นยาจีนและเป็ดพะโล้สูตรลับโชยไปทั่วตัวเมือง ดึงดูดผู้คนให้เข้าแถวยาวเหยียดด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลินเฟยในชุดกี่เพ้าประยุกต์สีน้ำเงินครามดูงดงามและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ นางเดินคุมเข้มการทำงานในครัวอย่างเป็นระบบ ทุกจานที่ออกไปคือความพิถีพิถันที่นางตั้งใจมอบให้ ในขณะที่งานดำเนินไปอย่างราบรื่น จู่ๆ เสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นจากโต๊ะมุมร้าน กลุ่มชายฉกรรจ์สามคนในชุดมอมแมมลุกขึ้นคว่ำโต๊ะอาหาร ทำให้อาหารราดแกงหกกระจายเต็มพื้น “นี่มันร้านอาหารอะไรกัน! กินเข้าไปแล้วท้องไส้ปั่นป่วน ข้าจะตายแล้ว!” ชายคนหนึ่งร้องโวยวาย กุมท้องตัวเองลงไปดิ้นกับพื้น ผู้คนในร้านต่างตกตะลึง หลินเฟยเดินเข้าไปด้วยท่าทีสุขุม นางไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย สายตาของนางกวาดมองไปที่ชายคนนั้น ก่อนจะก้มลงไปกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนอีกฝ่ายถึงกับชะงัก “ถ้าเจ้าไม่อยากให้ข้าเรียกตำรวจมาตรวจสอบอาการ ‘อาหารเป็นพิษ’ ที่เจ้ากุเรื่องขึ้นมา... ก็จงบอกมาว่าใครเป็นคนจ้างให้เจ้ามาทำลายชื่อเสียงร้านของข้า” ชายคนนั้นหน้าถอดสี เหงื่อกาฬไหลซึมออกมาอย่างเห็นได้ชัด ทว่าในจังหวะที่ความโกลาหลกำลังถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามาหยุดที่หน้าร้าน พร้อมกับร่างของหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่เดินนำหน้าเข้ามา นางคือใครบางคนที่หลินเฟยไม่เคยคิดว่าจะได้เจอในตัวเมืองนี้ นางคือหลินฮูหยิน... มารดาที่ทอดทิ้งนางไปเมื่อสิบปีก่อน! นางถือโฉนดที่ดินในมือแน่น แววตาที่จ้องมองมายังหลินเฟยไม่มีความรักใคร่ มีเพียงความโลภที่ปิดไม่มิด “หลินเฟย... ในฐานะมารดา ข้ามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของตระกูลหลินทั้งหมด รวมถึงร้านอาหารแห่งนี้ด้วย!” หลินเฟยชะงักกึก มือของนางกำแน่นจนสั่น แผนการทำลายร้านอาหารเป็นเพียงฉากหน้า แต่สิ่งที่รออยู่เบื้องหลังคือมรสุมชีวิตที่นางไม่เคยคาดคิดมาก่อน... และดูเหมือนว่า 'มิติลับ' ในตัวของนาง จะเป็นความลับที่ไม่ได้มีแค่คนในครอบครัวที่ล่วงรู้เสียแล้ว ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับเส้นทางเศรษฐีของหลินเฟยนะคะ