ความอบอุ่นที่ไร้เงาความเหงา

“เอกสารฉบับนี้... พี่เหวินหลงได้มันมาจากไหนคะ?” เสียงของหลินเฟยสั่นพร่าขณะปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามตราประทับสีแดงฉานบนแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำครึ หัวใจของนางเต้นระรัวราวกับกลองรบที่กำลังโหมกระหน่ำ ความลับที่นางเฝ้าตามหามาตลอดตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ในร่างนี้ บัดนี้มันกำลังวางอยู่ตรงหน้า—ห่างไปเพียงลมหายใจกั้น จ้าวเหวินหลงไม่ได้ตอบทันที เขายืนพิงกรอบประตูโรงเก็บของเก่า สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเฝ้าทะนุถนอมราวกับแก้วตาดวงใจ ความเงียบงันในห้องค่อยๆ ขยายตัว หนาแน่นจนแทบจะกลายเป็นก้อนเมฆทึบแสง “ในวันที่ข้าถูกส่งตัวไปปฏิบัติภารกิจลับที่ชายแดนสามปีก่อน” เขาเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความนัย “ชายคนหนึ่งที่กำลังจะสิ้นลมมอบมันให้ข้า เขาบอกเพียงว่า ‘จงส่งมอบสิ่งนี้ให้คนที่มีตราประทับแบบเดียวกับที่เขาสลักไว้ในหัวใจ’ ตอนนั้นข้าไม่เข้าใจความหมาย จนกระทั่งข้าได้พบเจ้า… หลินเฟย” เขาขยับกายเข้ามาใกล้ ระยะห่างที่เคยถูกรักษาไว้ด้วยความเกรงใจถูกทำลายลงทีละน้อย กลิ่นอายบุรุษจางๆ ผสมกับกลิ่นไอแดดทำให้หลินเฟยรู้สึกใจสั่น นางเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มที่ดูจะรู้ความลับบางอย่างที่นางยังเข้าไม่ถึง “ท่านพ่อของข้า... ท่านเกี่ยวพันกับเรื่องนี้ใช่ไหมคะ?” นางเค้นเสียงถาม ความสับสนปนเปไปกับความหวังที่ริบหรี่ “ไม่ใช่แค่เกี่ยวพัน แต่นี่คือแผนผังของสิ่งที่ตระกูลเจ้าพยายามปกป้องมาหลายชั่วอายุคน” จ้าวเหวินหลงยื่นมือออกไป ปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาแตะเบาๆ ที่หลังมือของนาง เป็นการปลอบประโลมที่หนักแน่นและอบอุ่น “เฟยเอ๋อร์ ฟังข้านะ โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่สิ่งที่เจ้าเห็นในซูเปอร์มาร์เก็ตของเจ้า... ยังมีสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้เงามืดของยุคสมัยที่รอคอยการสะสาง” หลินเฟยถอนหายใจยาว นางเลือกที่จะไม่ถามต่อว่าเขารู้เรื่องมิติลับของนางได้อย่างไร ความไว้ใจก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในใจของหญิงสาวที่เคยหวาดระแวงคนทั้งโลก บรรยากาศตึงเครียดผ่อนคลายลงเมื่อเขาก้าวไปที่เตาไฟเล็กๆ มุมห้อง กลิ่นหอมของซุปกระดูกหมูตุ๋นเห็ดหอมที่นางแอบนำออกมาจากมิติลับลอยอบอวลไปทั่ว “มาเถอะ” เขากล่าวพลางจัดโต๊ะไม้เก่าๆ “ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเกิดพายุขึ้นเพียงใด คืนนี้เราต้องกินข้าวให้อิ่มก่อน ความอบอุ่นในท้องจะช่วยให้เจ้าตัดสินใจเรื่องยากๆ ได้ดีขึ้น” ระหว่างมื้ออาหาร ทั้งสองไม่เอ่ยถึงเรื่องเคร่งเครียดอีก จ้าวเหวินหลงคอยคีบเนื้อชิ้นนุ่มใส่ชามให้หลินเฟยอย่างเป็นธรรมชาติ เป็นความใส่ใจที่เงียบเชียบทว่าลึกซึ้ง หลินเฟยมองรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเขา ความอบอุ่นที่นางไม่เคยได้รับจากครอบครัวในชาติภพเดิมค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในหัวใจของนาง... มันคือความรู้สึกของการมี ‘บ้าน’ อย่างแท้จริง “ถ้าข้าทำสำเร็จ พี่เหวินหลงจะจากไปไหมคะ?” นางถามขึ้นท่ามกลางความเงียบขณะที่ตะเกียบในมือหยุดนิ่ง เขาวางตะเกียบลง มองสบตานางด้วยแววตาที่หนักแน่นที่สุดเท่าที่นางเคยเห็น “ต่อให้ฟ้าถล่มหรือแผ่นดินแยก ข้าก็จะยืนอยู่ข้างหลังเจ้า... เสมอ” ทว่า ในขณะที่ความสัมพันธ์กำลังผลิบานดั่งดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงพังประตูรั้วไม้หน้าบ้านก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว! “หลินเฟย! ออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกซ่อนสมบัติของตระกูลหลินไว้!” เสียงแหลมสูงของสะใภ้รองดังแทรกผ่านความเงียบเข้ามา หลินเฟยเบิกตากว้าง นางมองไปยังแฟ้มเอกสารบนโต๊ะก่อนจะหันไปสบตากับจ้าวเหวินหลง ที่ข้างหน้าต่างนั้นเอง เงาร่างมืดๆ สองสามร่างที่คุ้นตาของพรรคพวกสะใภ้รองกำลังพยายามปีนหน้าต่างเข้ามาพร้อมกับมีดทำครัวในมือ—และที่น่าตกใจที่สุด คือหญิงสาวที่อยู่หลังสุดคือคนที่ควรจะไปอยู่ต่างมณฑล... ‘หลินซู’ น้องสาวผู้ที่ตายไปแล้วในความทรงจำของนาง! หลินซูแสยะยิ้มที่บิดเบี้ยวขณะมองเข้ามาในห้อง แววตาของนางเต็มไปด้วยความแค้นที่สั่งสมมานาน “พี่ใหญ่... ของในมิตินั่นน่ะ ถึงเวลาแบ่งกันได้หรือยัง?” หลินฮวายุคปฏิรูปขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้หลินเฟยเสมอมานะคะ