การข่มขู่ที่ไม่เป็นผล

"ถ้าอยากจะได้เงิน ก็เอาใบหย่าของสามีเจ้ามาวางเสียก่อน หรือไม่ก็กระโดดลงไปในบ่อน้ำหลังบ้านให้จบๆ เรื่องไปเถอะค่ะ จะได้ไม่ต้องมาทำตัวเป็นปลิงดูดเลือดคนในตระกูลหลินอีก" เสียงของหลินเฟยเรียบเรื่อย ทว่าแฝงด้วยไอเย็นที่ทำให้บรรยากาศในห้องโถงบ้านตระกูลหลินที่กำลังร้อนระอุเพราะแรงอารมณ์ของสะใภ้รองหยุดชะงักลงทันที นางสะใภ้รองหลินขยับกายจนสร้อยคอเงินราคาถูกสั่นไหว ใบหน้าที่เคยปั้นแต่งให้ดูน่าสงสารบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด นางตบโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงดังปังจนถ้วยชาสั่นสะเทือน "หลินเฟย! เจ้าอย่าได้กำเริบเสิบสานเกินไปนัก! ข้าเป็นถึงอาสะใภ้ของเจ้า พ่อแม่เจ้าตายไปแล้ว ข้ามีสิทธิ์ที่จะดูแลสมบัติที่เหลืออยู่ของบ้านนี้!" หลินเฟยไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย นางยังคงก้มหน้าก้มตาใช้มีดเหล็กกล้าฝานเนื้อหมูที่หยิบออกมาจากมิติลับอย่างประณีต กลิ่นหอมของเครื่องเทศและเนื้อย่างจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศ ตัดกับความเหม็นสาบของความโลภที่พุ่งออกมาจากร่างของสะใภ้รอง "ดูแล? หรือว่า 'ฮุบ' กันแน่คะ?" หลินเฟยเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตคู่นั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "ที่ดินสามหมู่ หลังคาบ้านที่ซ่อมแซมเสร็จ และเงินเก็บไม่กี่หยวนที่ข้าหามาด้วยหยาดเหงื่อ... ท่านอาสะใภ้จำไม่ได้หรือคะว่าตอนที่ข้าหิวโซจนเกือบตาย ท่านเคยแม้แต่จะแบ่งข้าวต้มก้นหม้อให้ข้าสักถ้วยหรือไม่" สะใภ้รองอ้าปากค้าง ลำคอของนางขยับขึ้นลงเหมือนคนกำลังจะสำลักความจริง นางรีบเปลี่ยนท่าที กรีดร้องโวยวายหวังเรียกความสนใจจากชาวบ้านที่เริ่มมายืนมุงดูที่หน้าต่าง "ทุกคนดูสิ! ดูนังเด็กอกตัญญูนี่! ข้าอุตส่าห์หวังดีมาเตือนเรื่องภาษีที่ดิน แต่นางกลับด่าทอผู้ใหญ่!" จ้าวเหวินหลงที่ยืนพิงกรอบประตูเงียบๆ มาตลอด ก้าวเท้าออกมาหนึ่งก้าว เสียงรองเท้าบูททหารกระทบพื้นไม้ดัง 'ปึก' หนักแน่นจนห้องทั้งห้องดูเล็กลงถนัดตา เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่กวาดสายตาคมกริบราวกับพยัคฆ์มองเหยื่อ สะใภ้รองถึงกับสะดุ้งโหยง ความกลัวที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในใจทำให้เธอถอยกรูดไปจนชิดผนัง "เหวินหลง... เจ้า... เจ้าจะทำอะไร" นางเสียงสั่น "ข้าไม่ได้ทำอะไร" จ้าวเหวินหลงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง "ข้าแค่สงสัยว่า... นายทะเบียนที่ท่านกล่าวถึง เขาไม่ได้บอกหรือว่าที่ดินผืนนี้ เปลี่ยนชื่อเป็นชื่อของหลินเฟยตั้งแต่วันที่ครอบครัวนางเสียชีวิตแล้ว หากท่านยังรบกวนนางอีก ข้าคงต้องเชิญหัวหน้าหมู่บ้านมาช่วยไกล่เกลี่ยเรื่อง 'การพยายามกรรโชกทรัพย์' ของท่านสักหน่อย ว่าคุกของเทศมณฑลจะพอสำหรับคนปากเสียอย่างท่านไหม" หลินเฟยวางมีดลง แล้วหยิบผ้าเช็ดมือขึ้นมาเช็ดอย่างบรรจง นางเดินเข้าไปใกล้สะใภ้รองที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม ก่อนจะยิ้มหวานที่ไปไม่ถึงดวงตา "ท่านอาสะใภ้คะ ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้วนะคะ ต่อไปนี้อย่าใช้ความหน้าด้านมาแลกกับเงินทองเลย มันดูไร้เกียรติเกินไป และถ้าคราวหน้าท่านยังกล้าโผล่หัวมาที่นี่เพื่อไถเงินอีก... ข้าคงต้องขออนุญาตนำ 'ของขวัญ' ที่ท่านเคยฝากไว้ให้ข้าในอดีต มาทบทวนให้ท่านฟังต่อหน้าชาวบ้านทั้งหมู่บ้านเลย ดีไหมคะ?" คำพูดนั้นทำให้นางสะใภ้รองถึงกับหน้าถอดสี เรื่องอื้อฉาวที่นางเคยแอบขโมยข้าวสารจากยุ้งฉางหลวงเมื่อปีก่อน หากหลินเฟยนำมาเปิดโปงล่ะก็ ชีวิตนางจบสิ้นแน่! สะใภ้รองกัดฟันกรอด คว้าผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดปากแล้วรีบวิ่งหนีออกไปโดยไม่หันกลับมามอง ความเงียบกลับคืนสู่บ้านไม้หลังเก่า หลินเฟยถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันไปหาชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย "ขอบคุณนะคะที่ช่วยขู่" จ้าวเหวินหลงมองนางด้วยสายตาที่อ่อนลง "ข้าไม่ได้ขู่ ข้าแค่พูดความจริงที่ท่านอาสะใภ้ของเจ้าไม่ค่อยอยากได้ยิน" ขณะที่หลินเฟยกำลังจะหันกลับไปเตรียมมื้อเย็น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—ไม่ใช่จังหวะของคนในหมู่บ้านที่คุ้นเคย แต่เป็นจังหวะที่หนักแน่นและเป็นระเบียบของคนจากหน่วยงานรัฐ... ชายแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้าก้าวเข้ามาในบ้าน พร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือที่ดูหนาผิดปกติ "คุณหลินเฟยใช่ไหมครับ? ผมมาจากสำนักงานจัดสรรที่ดินเทศมณฑล" ชายคนนั้นกล่าวพลางวางแฟ้มลงบนโต๊ะ "เรามีเรื่องสำคัญต้องแจ้งให้คุณทราบเกี่ยวกับมรดกที่คุณได้รับจากบรรพบุรุษ ซึ่งตอนนี้มันกำลังตกเป็นเป้าหมายของหน่วยงานรัฐในการยึดคืนตามกฎหมายใหม่..." หลินเฟยชะงักไปทันที แฟ้มเอกสารเล่มนั้นมีตราประทับสีแดงฉานที่นางคุ้นตา... มันคือตราสัญลักษณ์เดียวกับที่อยู่ในไดอารี่ของบิดานางก่อนที่ท่านจะจากไปอย่างมีเงื่อนงำ! หลินฮวายุคปฏิรูปหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงของหลินเฟยในตอนถัดไปนะคะ!