ยอดขายถล่มทลาย

"ข้าบอกแล้วไงว่าถ้าไม่อร่อย ให้มาถีบยอดหน้าข้าได้เลย!" เสียงทุ้มห้าวของหัวหน้าคนงานก่อสร้างดังลั่นไปทั่วบริเวณโรงอาหารชั่วคราว ท่ามกลางสายตาของเหล่ากรรมกรนับสิบชีวิตที่กำลังจ้องมองห่อข้าวใบตองในมืออย่างไม่วางตา กลิ่นหอมฟุ้งของหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มผสมผสานกับกลิ่นเครื่องเทศจางๆ ลอยอบอวลไปทั่วจนคนรอบข้างต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หลินเฟยยืนเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนผืนเก่าด้วยท่าทีสงบนิ่ง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนมุมปาก ขณะที่สายตาของเธอจับจ้องไปยัง 'สะใภ้รองตระกูลหลิน' ที่ยืนบิดผ้าเช็ดหน้าอยู่ในมุมมืดของเพิงสังกะสี ใบหน้าของอีกฝ่ายบิดเบี้ยวด้วยความขัดใจเมื่อเห็นว่ายอดขายของหลินเฟยในวันนี้พุ่งสูงกว่าที่คาดการณ์ไว้หลายเท่าตัว "นี่แม่หนูหลิน..." ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกวักมือเรียกเธอพลางคีบหมูสามชั้นเข้าปาก "เจ้าใส่อะไรลงไปกันแน่? ทำไมรสสัมผัสมันถึงได้ละลายในปากแบบนี้? นี่ข้าทำงานก่อสร้างมาสิบปี ไม่เคยได้กินอะไรที่มันดีต่อใจขนาดนี้มาก่อนเลยนะ" หลินเฟยเดินเข้าไปใกล้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "เคล็ดลับของข้าไม่มีอะไรมากหรอกค่ะท่านอา ก็แค่ความใส่ใจที่ใส่ลงไปในวัตถุดิบทุกชิ้น หากท่านชอบ พรุ่งนี้ข้าจะเพิ่มปริมาณข้าวสวยให้เป็นพิเศษแทนคำขอบคุณนะคะ" เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วโต๊ะอาหาร เหล่าคนงานต่างแย่งกันควักเงินในกระเป๋าออกมาเพื่อจองคิวสำหรับมื้อเที่ยงวันพรุ่งนี้ บรรยากาศที่เคยแห้งแล้งและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการตรากตรำทำงาน กลับกลายเป็นความครึกครื้นที่มีชีวิตชีวาขึ้นมาถนัดตา ทว่า ท่ามกลางความสำเร็จนั้น สายตาคมกริบของจ้าวเหวินหลงที่ยืนพิงเสาไม้ไผ่อยู่ไม่ไกลกลับมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองข้าม เขาสังเกตเห็นสะใภ้รองตระกูลหลินแอบหยิบขวดแก้วใบเล็กออกมาจากแขนเสื้อ ท่าทางลับๆ ล่อๆ ของนางมุ่งตรงไปยังหม้อตุ๋นใบใหญ่ที่ตั้งอยู่หลังร้าน หัวใจของหลินเฟยเต้นรัวเมื่อเห็นจ้าวเหวินหลงขยับกายอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้เข้าไปขัดขวางนางโดยตรง แต่กลับแกล้งทำเป็นสะดุดก้อนหินจนน้ำชาในมือกระฉอกไปโดนชายเสื้อของสะใภ้รองตัวร้ายพอดี "ว้าย! เจ้าทำบ้าอะไรของเจ้าน่ะ!" เสียงแหลมสูงของสะใภ้รองแผดขึ้น นางถอยกรูด ขวดแก้วในมือร่วงหล่นลงบนพื้นหญ้าแตกร้าว กลิ่นสารเคมีฉุนกึกโชยออกมาจนคนที่อยู่ใกล้เคียงต้องรีบปิดจมูก หลินเฟยตวัดสายตามองภาพนั้นด้วยความเย็นชา เธอไม่ได้ก้าวเข้าไปเอะอะโวยวาย แต่เดินไปคุกเข่าลงข้างๆ เศษแก้วพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับของเหลวปริศนาขึ้นมาดูเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสะใภ้รองด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ "นี่หรือคะ ของขวัญที่พี่สะใภ้มอบให้ธุรกิจเล็กๆ ของน้อง?" หลินเฟยเอ่ยน้ำเสียงเรียบเย็นจนอีกฝ่ายหน้าซีดเผือด "น้ำมันหล่อลื่นเครื่องจักร... รสชาติคงจะ 'วิเศษ' มากเลยสินะคะ ถ้าคนงานของข้าเผลอทานเข้าไป" เสียงคุกคามรอบด้านเริ่มดังขึ้นเมื่อคนงานก่อสร้างหันมาเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น พวกเขาไม่ใช่คนโง่ ความโกรธแค้นจากการถูกหมายหัวให้เจ็บป่วยเริ่มคุกรุ่นสะใภ้รองตระกูลหลินเริ่มตัวสั่นงันงก พยายามจะหาทางหนีทีไล่ แต่จ้าวเหวินหลงกลับก้าวเข้ามาขวางทางไว้เหมือนกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันทลายลง "จะไปไหนล่ะครับ?" จ้าวเหวินหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความกดดัน "ในเมื่อทำสิ่งที่น่าอภิรมย์ขนาดนี้แล้ว ก็น่าจะอยู่รอรับคำชื่นชมจากแขกของพวกเราให้ครบทุกคนก่อนไม่ใช่หรือ" ท่ามกลางสถานการณ์ที่กำลังเดือดจัด จู่ๆ ก็มีรถจี๊ปสีเขียวเข้มคันหนึ่งขับเข้ามาจอดที่หน้าไซต์งานก่อสร้าง ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว ทหารยศนายร้อยก้าวลงมาจากรถพร้อมกับเอกสารในมือ เขาตรงดิ่งเข้ามาที่โต๊ะของหลินเฟย ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน "คุณหลินเฟยใช่ไหมครับ? ผมได้รับคำสั่งจากหน่วยงานรัฐฯ ให้มาตรวจสอบโรงอาหารชั่วคราวแห่งนี้... เนื่องจากมีรายงานว่าอาหารของคุณมีความผิดปกติบางอย่างที่ทำให้ 'ใครบางคน' พยายามจะบ่อนทำลายงานโครงการสำคัญของประเทศ!" หลินเฟยมองนายทหารคนนั้น สลับกับจ้าวเหวินหลงที่ขยิบตาให้เธอเพียงเสี้ยววินาที เธอรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องของการขายอาหารธรรมดาเสียแล้ว แต่เรื่องราวของเธอได้ขยายใหญ่โตจนไปแตะตาบุคคลระดับสูงเข้าให้เสียแล้ว! ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุดเมื่อนายทหารผู้นั้นหยิบตราประทับออกมาวางบนโต๊ะของเธอต่อหน้าทุกคน พร้อมกับคำพูดที่ทำให้ลมหายใจของหลินเฟยสะดุด "เราไม่ได้มาจับกุมใคร แต่เรามาเพื่อเชิญคุณไปทำสัญญาจัดเลี้ยงอาหารให้แก่กองทัพ... หากคุณกล้ายืนยันว่าคนวางยาคนนี้ ไม่ได้เป็นคนของคุณ!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับหลินเฟยในก้าวที่เริ่มซับซ้อนและเร้าใจเช่นนี้นะคะ!