ความขัดแย้งในหมู่บ้าน

"นั่นไง! คนตระกูลหลินชอบกินของดีลับหลังชาวบ้าน! ไปดูในห้องครัวมันสิ ข้าเห็นกับตาว่ามีแป้งขาวถุงใหญ่กับเนื้อหมูมันแผล็บวางอยู่!" เสียงแหลมสูงของสะใภ้รองตระกูลหลินกรีดผ่านความเงียบของหมู่บ้านดังสนั่น พร้อมกับแรงผลักไสจากกลุ่มคนมุงที่เธอจงใจพามาเป็นพยาน หลินเฟยยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบ้าน ดวงตาดำขลับดั่งนิลกาฬของเธอไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอเพียงแค่กอดอก มองหญิงวัยกลางคนที่กำลังกระโดดโลดเต้นด้วยความสะใจด้วยสายตาเรียบเฉย ราวกับกำลังมองตัวตลกในละครสัตว์ที่เล่นใหญ่เกินบทบาทไปมาก "สะใภ้รอง ท่านมั่นใจหรือคะว่าสิ่งที่ท่านเห็น... คือของที่ท่านพูด?" หลินเฟยเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงถนัดตา "ไม่ต้องมาทำเป็นปากดี! เจ้าหนีความผิดไม่พ้นหรอก ครั้งนี้หัวหน้าหมู่บ้านมาเอง ใครจะกล้าปกป้องคนกักตุนอาหารอย่างเจ้า!" สะใภ้รองยักไหล่หันไปพยักหน้ากับหัวหน้าหมู่บ้านที่ยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ด้านหลัง หัวหน้าหมู่บ้านถอนหายใจยาวก่อนจะก้าวออกมา "หลินเฟย ข้าไม่อยากทำแบบนี้ แต่มีคนร้องเรียนมาว่าเจ้ามีของกินเกินความจำเป็นในยุคที่ทุกคนต้องประหยัด ข้าจำเป็นต้องขอตรวจค้น" ในจังหวะที่หัวหน้าหมู่บ้านกำลังจะก้าวข้ามธรณีประตู จ้าวเหวินหลงที่เงียบมาตลอดก็ก้าวออกมาขวางเอาไว้ ร่างสูงใหญ่ของเขาในชุดทหารสีเขียวซีดแผ่รังสีคุกคามจนคนที่ถือไม้พะยุงมาด้วยต้องชะงักฝีเท้า แววตาของเขาคมกริบดั่งใบมีด เขาสบตาหลินเฟยเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคน "ถ้าตรวจแล้วไม่พบ... คนที่แจ้งความเท็จจะต้องได้รับโทษอย่างไรครับ?" เสียงของเขาต่ำลึกและหนักแน่น สะใภ้รองแค่นหัวเราะ "ไม่พบงั้นรึ? ฝันไปเถอะ! หากไม่พบ ข้าจะคุกเข่าขอโทษเจ้ากลางลานหมู่บ้านเลย เอาสิ!" หลินเฟยยกยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ทำให้สะใภ้รองรู้สึกหนาวสันหลังวาบอย่างประหลาด "ตกลงค่ะ ตามใจท่านเถิด" หัวหน้าหมู่บ้านและชาวบ้านกรูเข้าไปในบ้านของหลินเฟยทันที การรื้อค้นดำเนินไปอย่างโกลาหล เสียงจานชามกระทบกันดังเคร้งคร้าง สะใภ้รองเดินนำหน้าด้วยสีหน้าลำพองใจ เธอตรงดิ่งไปที่หีบไม้หลังบ้านด้วยความมั่นใจว่าต้องเจอกับเสบียงที่หลินเฟยแอบซ่อนไว้ แต่เมื่อเปิดออก... สิ่งที่พบกลับมีเพียงเสื้อผ้าเก่าๆ และหนังสือเล่มหนึ่งเท่านั้น "เป็นไปไม่ได้! ข้าเห็นกับตา!" สะใภ้รองร้องเสียงหลง เธอเริ่มรื้อค้นทุกซอกทุกมุม แม้แต่ใต้เตียงหรือในไหเกลือ แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า ยิ่งรื้อเธอก็ยิ่งเสียสติ หลินเฟยเดินตามเข้าไปช้าๆ เธอมองดูคนเหล่านั้นทำลายข้าวของด้วยสายตาสมเพช มือเรียวบางของเธอค่อยๆ เอื้อมไปหยิบถุงแป้งที่สะใภ้รองทำหล่นไว้บนพื้น "นี่หรือคะ สิ่งที่ท่านเรียกว่ากักตุน? แป้งหมี่ที่ข้าได้รับส่วนแบ่งตามสิทธิ์จากรัฐบาล และเนื้อหมูชิ้นเล็กๆ ที่เหวินหลงเพิ่งแลกมาด้วยแต้มแรงงานเมื่อวาน ท่านจะให้ข้าอดตายเพื่อจะได้ดูดีในสายตาท่านหรือคะ?" ชาวบ้านเริ่มกระซิบกระซาบกันด้วยความไม่พอใจ สะใภ้รองหน้าซีดเผือด เมื่อความโลภของตนถูกตีแผ่ต่อหน้าธารกำนัล ทว่าในวินาทีที่สถานการณ์กำลังจะจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของฝ่ายสะใภ้รอง เสียงหนึ่งก็แทรกเข้ามาขัดจังหวะ "ช้าก่อน... ข้ามีหลักฐานอีกอย่าง" ชายแปลกหน้าคนหนึ่งเดินฝ่าฝูงชนเข้ามา ในมือถือกระดาษแผ่นหนึ่งที่ตราประทับชัดเจนว่าเป็นเอกสารลับจากทางอำเภอ "ข้าได้รับแจ้งว่า มีคนแอบอ้างสิทธิ์การซื้ออาหารเกินจำนวนในบัญชีรายชื่อของหมู่บ้านนี้... และในรายชื่อนั้น มีชื่อของ 'หลินเฟย' ปรากฏอยู่ถึงสามครั้ง!" หลินเฟยเบิกตากว้างเล็กน้อย แววตาที่เคยนิ่งสงบสั่นไหวไปชั่วขณะ เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของแผนการร้ายที่ซับซ้อนกว่าเรื่องกักตุนอาหารหลายเท่า จ้าวเหวินหลงรีบคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันกว่าที่เคยเป็นมา "อย่าห่วง ข้าจะจัดการเอง" ทว่าก่อนที่ใครจะได้เอ่ยอะไรต่อ หัวหน้าหมู่บ้านก็นำเอกสารนั้นไปอ่าน ก่อนจะหน้าถอดสีแล้วหันมามองหลินเฟยด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด "หลินเฟย... เจ้าไปเอาตราประทับของคณะกรรมการอำเภอมาจากไหน?" ก้าวต่อไปของหลินเฟยในดินแดนแห่งความลับนี้ กำลังจะถูกเปิดเผยในแบบที่ไม่มีใครคาดคิด และความจริงที่เธอซ่อนไว้ในซูเปอร์มาร์เก็ตมิติกำลังจะถูกสั่นคลอนโดยผู้ที่ก้าวเข้ามาใหม่คนนี้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางของหลินเฟยด้วยใจระทึกในทุกย่างก้าวเสมอนะคะ! หลินฮวายุคปฏิรูป