ใช้หลักฐานมัดตัวคนชั่ว

“ท่านเจ้าหน้าที่คะ ดิฉันไม่ทราบจริงๆ ว่าถังแป้งสาลีเนื้อละเอียดที่หาได้ยากในหมู่บ้านนี้ ไปปรากฏอยู่ในเรือนของป้าสะใภ้รองได้อย่างไร หากท่านสงสัยในตัวดิฉันเพียงเพราะดิฉัน 'ดูดีขึ้น' กว่าแต่ก่อนเพียงเล็กน้อย ข้อมูลเหล่านั้นอาจจะเป็นการใส่ร้ายจากผู้ที่ไม่ประสงค์ดีนะคะ” หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตากลับแน่วนิ่ง เธอไม่แม้แต่จะเหลือบมอง ‘สะใภ้รองตระกูลหลิน’ ที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลังเจ้าหน้าที่ตรวจสอบสินค้าอุปโภคบริโภคประจำคอมมูน มือเรียวบางของหลินเฟยประสานกันไว้ที่หน้าท้องอย่างสงบ ราวกับว่าสถานการณ์ที่กำลังถูกบีบคั้นนี้เป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไป เจ้าหน้าที่วัยกลางคนขมวดคิ้วแน่น เขาวางสมุดจดลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงดัง *ปัง* “หลินเฟย อย่าได้พูดเล่นลิ้น! สายลับรายงานว่ามีคนเห็นเธอแอบขนถุงกระสอบเข้ามาในบ้านกลางดึกเมื่อสามวันก่อน และวันนี้ป้าของเธอแจ้งว่าเธอมีของนอกรีตซ่อนไว้มิดชิด พยานบุคคลมีพร้อม เธอจะปฏิเสธอย่างไร?” สะใภ้รองตระกูลหลินแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาเต็มไปด้วยความสะใจที่ถูกฉาบไว้ด้วยท่าทีหวาดกลัว “หลินเฟย... ป้าก็ไม่คิดว่าหลานจะกล้าทำเรื่องผิดกฎหมายแบบนี้ ของพวกนี้มันเป็นสมบัติของส่วนรวมนะลูก” หลินเฟยค่อยๆ หันไปสบตาสะใภ้รอง มุมปากของเธอหยักยิ้มเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกเย็นสันหลังวาบ เธอไม่ได้โต้ตอบทันที แต่กลับเดินไปที่มุมห้องแล้วหยิบตะกร้าสานที่เธอเตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาวางบนโต๊ะ “ท่านเจ้าหน้าที่คะ กฎหมายว่าอย่างไร ดิฉันเคารพค่ะ แต่ถ้าเป็นการกล่าวหาลอยๆ เพื่อหวังจะยึดบ้านของดิฉันไปเป็นของตนเอง ดิฉันก็มีสิทธิ์ปกป้องตัวเองใช่ไหมคะ?” เธอล้วงมือเข้าไปในตะกร้า หยิบเอาเศษกระดาษที่ดูเก่าคร่ำคร่าออกมาแผ่นหนึ่ง “นี่คือใบเสร็จการแลกเปลี่ยนธัญพืชจากสหกรณ์เขตเมืองเมื่อสัปดาห์ก่อน ที่ดิฉันอุตส่าห์แบกข้าวสารหยาบไปแลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงงาน แล้วนี่... คือบันทึกการส่งมอบของให้โรงงานผลิตขนมปัง ซึ่งดิฉันเป็นคนรับจ้างถักไหมพรมส่งให้พวกเขาด้วย” บรรยากาศในห้องเงียบกริบ เจ้าหน้าที่คว้าเอกสารไปตรวจสอบด้วยมือที่สั่นเทา เลือดในกายของสะใภ้รองแทบเย็นเฉียบ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าหลินเฟยจะเตรียมตัวรับมือถึงเพียงนี้! “ส่วนเรื่องที่ว่าดิฉันมีของดีซ่อนไว้...” หลินเฟยเว้นจังหวะ เธอเดินเข้าไปใกล้เจ้าหน้าที่แล้วกระซิบแผ่วเบาพอให้ได้ยินกันเพียงสามคน “หากท่านอยากตรวจสอบบ้านดิฉันจริงๆ ดิฉันยินดีให้รื้อค้นทุกตารางนิ้วค่ะ แต่ถ้าไม่พบอะไรเลย... ท่านคงต้องพิจารณาความผิดฐานแจ้งความเท็จของ 'พยาน' ท่านนี้ให้หนักนะคะ เพราะดิฉันทราบมาว่าป้าสะใภ้รองคนนี้ กำลังแอบซ่อนไก่ตอนที่แอบเลี้ยงไว้หลังบ้านเกินจำนวนที่ทางการกำหนด...” ใบหน้าของสะใภ้รองเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือดราวกับกระดาษ “นะ...นางเด็กปีศาจ! แกใส่ร้ายฉัน!” “ใส่ร้ายหรือคะ?” หลินเฟยเลิกคิ้ว สายตาคมปลาบดุจมีดโกน “ในเมื่อท่านเจ้าหน้าที่อยู่ที่นี่แล้ว เราไปตรวจสอบหลังบ้านป้าสะใภ้พร้อมกันเลยดีไหมคะ? ดิฉันว่าท่านคงไม่อยากเสียเวลาไปกับการกล่าวหาคนบริสุทธิ์เพียงเพราะคำลวงของคนหิวโหยสมบัติหรอกนะคะ” เจ้าหน้าที่ตรวจสอบมองหน้าหญิงสูงวัยสลับกับเด็กสาว ก่อนจะตัดสินใจเก็บสมุดจดเข้ากระเป๋าเสื้อ “เรื่องนี้ฉันจะเก็บไว้พิจารณา แต่ถ้าตรวจพบความผิดปกติแม้แต่นิดเดียว ฉันไม่ปล่อยเธอไปแน่ หลินเฟย” เมื่อร่างของเจ้าหน้าที่และสะใภ้รองที่หน้าตาตื่นตระหนกเดินจากไป หลินเฟยก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความอ่อนล้า แม้ภายนอกจะดูเข้มแข็ง แต่เหงื่อเย็นๆ กลับซึมไปทั่วแผ่นหลัง เธอเพิ่งใช้ปฏิภาณไหวพริบดึงตัวเองออกจากปากเหวมาได้อย่างหวุดหวิด การจะรักษาความลับเรื่องซูเปอร์มาร์เก็ตมิตินี้ไว้ ไม่ใช่เรื่องง่ายท่ามกลางสายตาของคนทั้งหมู่บ้าน ทว่า ในขณะที่ความเงียบเข้าปกคลุมบ้านหลังน้อย บานประตูไม้ที่แง้มอยู่ก็ถูกผลักออกอย่างแผ่วเบา... เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยย่างกรายเข้ามา ก่อนที่เงาร่างสูงใหญ่ของจ้าวเหวินหลงจะทาบทับลงบนพื้นห้อง เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ในมือของเขากลับถือซองจดหมายตราประทับทางทหารที่เปื้อนฝุ่นดินมาด้วย แววตาคมกริบของเขามองไปที่รอยแยกบนพื้นกระดานไม้ที่หลินเฟยเพิ่งซ่อนถุงแป้งไว้เมื่อครู่นี้ “เธอเก่งมากที่จัดการเรื่องนี้ได้เอง” เสียงทุ้มต่ำของเขาฟังดูไร้อารมณ์ ทว่ากลับแฝงไปด้วยความหมายบางอย่าง “แต่จดหมายฉบับนี้... มันถูกส่งมาจากค่ายทหารที่เธอไม่ควรจะรู้จัก และตอนนี้... พวกเขากำลังเดินทางมาที่นี่ เพื่อตามหา 'เจ้าของ' ของบางสิ่งที่เธอเพิ่งจะหยิบออกมาจากมิตินั่น” หลินเฟยตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นรัวแรงราวกับกลองศึก เธอหันกลับไปมองเขาด้วยความตื่นตระหนก จดหมายในมือเขามีตราสัญลักษณ์เดียวกับที่ติดอยู่บนเครื่องสแกนบาร์โค้ดในซูเปอร์มาร์เก็ตของเธอไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเอาใจช่วยหลินเฟยในเส้นทางที่แสนตื่นเต้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!