ของขวัญแทนใจ

"ตราสัญลักษณ์นี้... ทำไมถึงมาอยู่ในยุคสมัยที่ล้าหลังเช่นนี้ได้" หลินเฟยพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม ความสับสนวุ่นวายตีรวนอยู่ในอก จดหมายในมือของจ้าวเหวินหลงมีตราประทับนูนต่ำเป็นรูปวงกลมที่มีเส้นขีดไขว้กัน เหมือนกับรหัสบาร์โค้ดที่อยู่หลังชั้นวางในซูเปอร์มาร์เก็ตมิติของเธอไม่มีผิดเพี้ยน จ้าวเหวินหลงเห็นสีหน้าของหญิงสาวที่เปลี่ยนจากความตกใจกลายเป็นความหวาดระแวง เขาก็รีบหุบจดหมายลงทันทีพลางถอยห่างไปครึ่งก้าว สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องใบหน้าของหลินเฟยไม่วางตา "คุณเห็นมันแล้ว" เขาพูดสั้นๆ แต่แฝงไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง หลินเฟยรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เธอฉีกยิ้มบางเบาที่ดูอย่างไรก็ฝืนเต็มทน "ฉันแค่สงสัยว่าตรานั่นดูแปลกตาดีค่ะ ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนในหมู่บ้านเรา" จ้าวเหวินหลงนิ่งไปครู่หนึ่ง บรรยากาศรอบตัวพวกเขาทั้งสองอบอวลไปด้วยความเงียบที่น่าอึดอัด เขายื่นมือหนาหยาบกร้านจากการผ่านการฝึกฝนมาเนิ่นนานส่งถังไม้ใบเล็กมาให้เธอ ภายในถังนั้นมีปลาคาร์พขนาดกลางสองตัวที่ยังคงดิ้นขลุกขลักอยู่ในน้ำที่เหลืออยู่เพียงก้นถัง "วันนี้แม่น้ำท้ายหมู่บ้านน้ำลด ผม... เผอิญจับได้" เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปทิ้งให้หลินเฟยยืนถือถังปลาอยู่กลางความมืดของโถงบ้าน หลินเฟยเดินนำปลาไปเข้าครัว เธอมองดูปลาคาร์พที่ยังสดใหม่แล้วพลันนึกถึงคำพูดของสะใภ้รองตระกูลหลินเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา "นังเด็กเหลือขอ ถ้าไม่มีข้าคอยส่งข้าวปลาให้ เจ้าก็คงอดตายไปนานแล้ว" สะใภ้รองผู้นี้จ้องจะสูบเลือดจากเธอโดยการเอาของเน่าเสียมาแลกกับไข่ไก่ที่เธอแอบเอาออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่ร่ำไป แต่วันนี้จ้าวเหวินหลงกลับนำปลาสดมาให้โดยไม่หวังผลตอบแทน แถมเขายังดูเหมือนจะรู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับตัวเธอด้วย หญิงสาวจัดการแล่ปลาด้วยความชำนาญ กลิ่นหอมของขิงซอยและเหล้าจีนที่เธอหยิบออกมาจากมิติเริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัว เธอตั้งใจจะทำ 'ปลาต้มผักกาดดอง' รสเลิศ เป็นการขอบคุณที่เขาไม่เซ้าซี้เรื่องจดหมายแผ่นนั้น ทว่าในระหว่างที่เธอกำลังเคี่ยวซุปอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าต่างบ้าน "นังหลินเฟย! ข้ารู้ว่าเจ้าทำอะไรกินอยู่ในนั้น กลิ่นหอมฟุ้งไปถึงบ้านข้าเชียว ไหนล่ะปลาตัวนั้น ส่งออกมาให้หมด นี่เป็นภาษีที่เจ้าต้องจ่ายให้สะใภ้รองอย่างข้า!" เสียงของสะใภ้รองแหลมสูงบาดหู หลินเฟยถอนหายใจยาว เธอมองไปที่หม้อซุปที่กำลังเดือดปุดๆ ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก มือเรียวบางหยิบพริกป่นรสเผ็ดจัดจากมิติลงไปโรยหน้าจนกลายเป็นน้ำซุปสีแดงฉาน "คุณป้าคะ ถ้าอยากกินนักก็เข้ามาเอาในครัวสิคะ แต่ถ้าเข้ามาแล้วเกิดอะไรขึ้น อย่าหาว่าหลินเฟยไม่เตือนนะคะ" หลินเฟยตะโกนกลับไปโดยไม่หันไปมอง สะใภ้รองผลักประตูพรวดเข้ามาด้วยความโลภบังตา แต่นางกลับต้องชะงักเมื่อเห็นจ้าวเหวินหลงยืนกอดอกพิงผนังอยู่มุมมืดของครัวตั้งแต่นานแล้ว สายตาที่เย็นเยียบของอดีตทหารที่เคยผ่านสนามรบทำให้คนพาลอย่างนางถึงกับตัวสั่น "สะ...สะใภ้รอง จะมาแย่งอาหารคนอื่นกิน ต้องถามความสมัครใจของเจ้าของบ้านก่อนไหม?" จ้าวเหวินหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่กดดันจนอากาศในห้องดูหนักอึ้ง สะใภ้รองรีบถอยกรูดออกไปทันทีด้วยความกลัวจนแทบเสียอาการ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนเปราะบาง หลินเฟยหันไปมองจ้าวเหวินหลงที่ยังคงไม่ยอมไปไหน เขาเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นจนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ "ผมไม่ได้เอามาให้แค่ปลา" เขาพูดเบาๆ ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับนั้นออกมาจากอกเสื้อแล้ววางลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ "แต่ผมเอา 'คำเตือน' มาให้ด้วย... คนที่ส่งจดหมายนี้มาหาผม เขากำลังตามหาคนที่ถือครอง 'รหัสสินค้า' แบบเดียวกับที่คุณมีอยู่" หลินเฟยหน้าซีดเผือด เธอไม่ได้ถือครองแค่สินค้า แต่เธอกำลังถือครองอนาคตที่เปลี่ยนไปแล้วทั้งยุคสมัย! จ้าวเหวินหลงคว้ามือของเธอไว้แน่น สายตาของเขาเปลี่ยนจากความนิ่งเฉยเป็นความมุ่งมั่นที่น่ากลัว "หลินเฟย... บอกผมมาว่าคุณเป็นใครกันแน่ และทำไมคุณถึงมีความลับที่อาจจะเปลี่ยนโลกใบนี้ไปตลอดกาลได้?" ทว่าก่อนที่หลินเฟยจะทันได้เอ่ยปากตอบ เสียงเคาะประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงที่เธอจำได้แม่นว่าเป็นเสียงของหัวหน้าหมู่บ้านที่มาพร้อมกับชายแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในยุคสมัยนี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับหลินเฟยนะคะ อดใจรอตอนหน้ากันนิดนึงค่ะ!