ตัดขาดตระกูลหลิน

"จะเอาสมุดบัญชีมาคืนหรือจะให้ข้าต้องไปรื้อค้นถึงในห้องนอนท่านอาสะใภ้รองคะ?" น้ำเสียงของหลินเฟยราบเรียบ ทว่าแฝงด้วยกระแสกดดันที่ทำให้บรรยากาศภายในโถงกลางบ้านตระกูลหลินดูหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก นางยืนนิ่งสง่า สองมือประสานกันไว้ที่หน้าท้อง ท่าทีสงบนิ่งขัดกับพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ในสายตาของคนตระกูลหลินทุกคน สะใภ้รองตระกูลหลินแค่นหัวเราะเสียงแหลมสูง นางกอดอกแน่น สายตาดูแคลนกวาดมองหลินเฟยตั้งแต่หัวจรดเท้า "เจ้าเพ้อเจ้ออะไรหลินเฟย? สมุดบัญชีของตระกูลเกี่ยวอะไรกับเจ้า ที่เจ้ามีกินมีใช้ทุกวันนี้ไม่ใช่เพราะข้าวของที่พวกข้าเมตตาหยิบยื่นให้หรอกหรือ? จะมาทวงคืนอะไรตอนนี้ นี่เจ้าก้าวร้าวถึงขั้นจะปล้นคนในตระกูลตัวเองแล้วหรือไง!" หลินเฟยยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา "เมตตา? สิ่งที่เรียกว่าเมตตาคือการขโมยเงินค่าทำขวัญที่ได้รับจากการเกณฑ์แรงงานของท่านพ่อไปจนหมดเกลี้ยง และปล่อยให้ข้ากับน้องชายต้องกัดก้อนเกลือในขณะที่บ้านท่านมีเนื้อติดมันทุกเย็นน่ะหรือคะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่หลินเฟยจะขยับตัวก้าวเข้าไปหา สะใภ้รองถอยกรูดด้วยสัญชาตญาณเพราะประกายตาที่คมกริบของหลินเฟยในวันนี้มันต่างไปจากเด็กสาวที่เคยขี้ขลาดคนเดิมอย่างสิ้นเชิง "วันนี้ข้าไม่ได้มาเพื่อขอร้อง" หลินเฟยกล่าวพลางหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ "นี่คือหนังสือตัดขาดตระกูลที่ข้าร่างขึ้นตามกฎหมายยุคปฏิรูป ข้าขอประกาศต่อหน้าผู้เฒ่าบ้านและชาวบ้านที่ยืนอยู่ตรงนั้น ว่านับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ข้า 'หลินเฟย' และน้องชาย จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับตระกูลหลินอีก ทรัพย์สินใดที่เคยเป็นของท่านพ่อ ข้าขอคืนทั้งหมด และหนี้สินที่ท่านสร้างไว้หลังจากนี้ ก็จงรับผิดชอบกันเองเถิดค่ะ" "เจ้าบ้าไปแล้ว!" เสียงของผู้นำตระกูลหลินตะโกนก้อง "การตัดขาดตระกูลมันเรื่องใหญ่เจ้าเด็กอกตัญญู! ใครจะยอมให้เจ้าทำตามใจชอบ!" ในจังหวะนั้นเอง ประตูไม้เก่าๆ ของบ้านก็ถูกผลักออกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ในชุดสีเขียวขี้ม้าที่คุ้นตาของจ้าวเหวินหลงก้าวเข้ามา สายตาคมดุของเขากวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดที่ใบหน้าของหลินเฟย เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ยืนนิ่งเป็นกำแพงเหล็กกล้าข้างกายของนาง กลิ่นอายความน่าเกรงขามของทหารปลดประจำการทำให้พวกผู้ชายในตระกูลหลินที่กำลังจะพุ่งเข้ามาทำร้ายต้องชะงักงัน "ใครมีปัญหาเรื่องเอกสารฉบับนี้ ก็ลองก้าวออกมาบอกข้าดู" จ้าวเหวินหลงกล่าวสั้นๆ แต่หนักแน่นเหมือนมีดกรีดลงบนความเงียบ หลินเฟยไม่รอช้า นางเดินไปที่โต๊ะไม้กลางห้อง ก่อนจะหยิบจานข้าวที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาแล้วเทลงบนพื้นอย่างจงใจ กลิ่นของข้าวขาวและเนื้อที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่ว ทั้งที่ครอบครัวนี้มักจะบอกว่ายากจนข้นแค้นจนไม่มีอะไรจะกิน "นี่คือสมบัติที่ท่านบอกว่าไม่มีให้ข้า แต่กลับมีกินกันจนเหลือทิ้งสินะคะ" หลินเฟยหันไปมองสะใภ้รองที่หน้าซีดเผือด "คืนเงินมาเสียดีๆ หรือจะให้ข้าแจ้งหน่วยงานท้องถิ่นเรื่องการยักยอกเงินทุนรัฐและกักตุนเสบียงโดยมิชอบ? กฎหมายยุคนี้เด็ดขาดกว่าที่ท่านคิดนะคะ" บรรยากาศในบ้านตระกูลหลินตึงเครียดถึงขีดสุด สะใภ้รองตัวสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นแต่นางก็ตระหนักได้ว่าหลินเฟยในตอนนี้ไม่ใช่ลูกแกะที่นางจะเชือดได้ง่ายๆ อีกต่อไป มือที่สั่นเทาของสะใภ้รองเอื้อมไปหยิบกุญแจกล่องไม้เก่าๆ ออกมาโยนลงบนโต๊ะด้วยความอาฆาต "เอาไป! เอาไปให้หมด! ออกไปจากบ้านนี้เสียที อัปมงคลนัก!" หลินเฟยรับกุญแจมาด้วยใบหน้านิ่งเฉย นางก้มลงหยิบเอกสารที่ลงนามเรียบร้อยแล้ว แล้วหันหลังเดินออกจากบ้านหลังนั้นโดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย แสงแดดอุ่นๆ ยามบ่ายกระทบใบหน้าของนางอย่างปลดปล่อย ความรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกช่างงดงามเหลือเกิน ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะพ้นจากเขตบ้านตระกูลหลิน เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของใครบางคนก็ดังไล่หลังมา พร้อมกับเสียงหอบหายใจของหญิงชราที่หลินเฟยพยายามจะหลีกเลี่ยงมาตลอด "หลินเฟย! หยุดเดี๋ยวนี้! เจ้าจะเอาสมุดบัญชีไปไม่ได้ เพราะข้างในนั้น... ไม่ใช่แค่เงินของพ่อเจ้า!" หลินเฟยชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นแรงขึ้นเมื่อเห็นแววตาหวาดหวั่นปนอำมหิตของหญิงชราที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นความลับที่มากกว่าแค่เรื่องเงินทอง... ความลับที่อาจโยงใยไปถึงเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อนที่ทำให้นางต้องกลายเป็นกำพร้า! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนบีบคั้นไปกับหลินเฟยนะคะ อดใจรอตอนหน้ากันนิดนึงค่ะ!