ชีวิตใหม่เริ่มต้นขึ้น

“เจ้าจะเอาของไร้ค่าพวกนี้เข้าไปในบ้านหลังใหม่ของข้าจริงรึ สะใภ้รองหลิน?” เสียงเรียบเย็นของหลินเฟยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของหมู่บ้านจิ่งหลิน นางยืนกอดอกพิงกรอบประตูบ้านไม้ซอมซ่อที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ สายตาจับจ้องไปที่ตะกร้าใบเก่าบรรจุเศษผ้าขี้ริ้วและกะละมังรั่วๆ ที่หญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมพยายามจะยัดเยียดเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของนาง สะใภ้รองตระกูลหลินชะงักมือ ใบหน้าอวบอิ่มที่เคยปั้นยิ้มจอมปลอมบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความขัดเคือง “นี่น่ะหรือที่เจ้าเรียกว่าไร้ค่า? ข้าอุตส่าห์มีน้ำใจนำของใช้ที่ยังพอประทังชีวิตมาให้เจ้ากับสามีทหารพิการของเจ้า อย่าได้หยิ่งผยองให้มากนักเลยหลินเฟย! อยู่ในกระท่อมผุๆ นี่ไปได้ไม่กี่วันหรอก เดี๋ยวพวกเจ้าก็ต้องคลานกลับมาขอข้าวตระกูลหลินกินอยู่ดี!” หลินเฟยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจนางเดินเข้าไปใกล้จนอีกฝ่ายต้องถอยกรูด “ประทังชีวิตหรือ? หรือหวังจะเอาความอับโชคมาทิ้งไว้ที่นี่กันแน่? ฝากไปบอกท่านแม่ด้วยนะว่า ของพวกนี้ข้าคืนให้... เก็บไว้ใช้ในบ้านที่กำลังจะ ‘พังพินาศ’ ของพวกท่านเถอะ” ทันทีที่สะใภ้รองหลินสะบัดก้นจากไป จ้าวเหวินหลงที่ยืนเงียบอยู่ในมุมมืดของกระท่อมก็ก้าวออกมา ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารเก่าๆ สังเกตเห็นมือที่สั่นน้อยๆ ของหญิงสาว เขาไม่พูดอะไร แต่เดินเข้าไปคว้าตะกร้าใบนั้นโยนทิ้งไปที่กองขยะข้างรั้วอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันมามองนางด้วยแววตาที่สื่อความหมายนับไม่ถ้วน “เจ้าไม่ควรไปปะทะกับนางโดยตรง” เสียงของเขาแหบพร่าแต่หนักแน่น “ถ้าข้าถอย ก้าวต่อไปของข้าก็คือเหวค่ะท่านพี่” หลินเฟยหันไปมองเขา แววตานางอ่อนลง “ข้าไม่ได้ต้องการสงคราม แต่ข้าต้องการพื้นที่หายใจ... และที่นี่ คือจุดเริ่มต้นของการทวงคืนทุกอย่างที่ควรเป็นของเรา” ทั้งสองเริ่มลงมือจัดการข้าวของในกระท่อมไม้เก่าที่หลินเฟยใช้เงินเก็บส่วนหนึ่งซื้อต่อมาจากชาวบ้านที่ย้ายออกไป แม้มันจะทรุดโทรม แต่สำหรับนาง มันคือปราสาทที่ไร้เงาของคนตระกูลหลิน ในจังหวะที่นางทำทีเป็นจัดวางเตาไฟ สายตานางเหลือบมองซ้ายขวา ก่อนจะแตะที่กำไลข้อมือไม้หอม มิติซูเปอร์มาร์เก็ตยังคงนิ่งสนิทรอการใช้งาน นางส่งกระแสจิตเข้าไปเบาๆ เพื่อหยิบเอา 'แป้งสาลีเนื้อละเอียด' และ 'น้ำตาลทรายแดง' ออกมาในถุงผ้าป่านเก่าๆ ที่เตรียมไว้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแป้งใหม่ฟุ้งกระจายในอากาศ จ้าวเหวินหลงที่กำลังซ่อมหลังคาชะงักไป เขาลงมาจากบันไดไม้ เดินตรงมาหานาง ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องที่ห่อแป้งในมือนางอย่างสงสัย “เจ้าเอาของพวกนี้มาจากไหน?” หลินเฟยหัวใจกระตุกวูบ แต่นางยังคงตีสีหน้าเรียบเฉย “ข้าสะสมไว้ค่ะ... ตอนที่อยู่ในตระกูลหลิน ข้าอดมื้อกินมื้อเพื่อเก็บเศษเสี้ยวเหล่านี้ไว้สำหรับวันที่มีบ้านของตัวเอง ท่านพี่... อย่าถามเลยนะคะ ว่าข้าลำบากแค่ไหนกว่าจะได้มา รู้เพียงแค่ว่าวันนี้เราจะมีมื้อเย็นที่อิ่มท้องที่สุดก็พอ” ชายหนุ่มนิ่งไปนาน ความเงียบนั้นกดดันจนหลินเฟยแทบกลั้นหายใจ ก่อนที่เขาจะถอนหายใจยาวแล้วหันไปตัดฟืน “ข้าไม่ได้จะตำหนิเจ้า... แค่ไม่อยากให้เจ้าต้องเอาตัวไปเสี่ยงกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง” มื้อค่ำวันนั้นเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความหวัง หลินเฟยใช้ความสามารถในการปรุงอาหาร เนรมิตหมั่นโถวเนื้อนุ่มจากแป้งในมิติและผัดผักป่ารสเลิศ จ้าวเหวินหลงกินมันอย่างเงียบเชียบ แต่นางสังเกตเห็นประกายในแววตาของเขาที่เริ่มมีความเป็นคนมากขึ้น ไม่ใช่เครื่องจักรสงครามที่เย็นชาเหมือนวันแรกที่เจอกัน ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะแยกย้ายไปพักผ่อน เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแรง... ปัง! ปัง! ปัง! ไม่ใช่เสียงเคาะของชาวบ้านที่มาทักทาย แต่เป็นเสียงถีบประตูที่ทำให้บานไม้เก่าสั่นสะเทือน หลินเฟยขมวดคิ้ว นางรีบคว้าตะเกียงขึ้นมา จ้าวเหวินหลงขยับตัวบังหน้าหญิงสาวไว้ทันที มือของเขาเอื้อมไปหยิบมีดพร้าข้างเตาไฟด้วยความชำนาญ ประตูเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาที่ไม่คาดคิด... หญิงชราท่าทางดุร้ายที่คนในหมู่บ้านต่างหวาดกลัว—หญิงชราหลิน ผู้เป็นย่าแท้ๆ ของนาง พร้อมกับชายฉกรรจ์สองคนที่มีรอยสักแปลกประหลาดที่ต้นคอ “หลินเฟย! เจ้าขโมย ‘ตราประจำตระกูล’ ไปไว้ที่ไหน!” เสียงแหลมเล็กของนางตะโกนก้อง ก่อนจะหันไปแสยะยิ้มให้ชายฉกรรจ์ข้างหลัง “จัดการมัน! ถ้ามันไม่คายออกมา ก็จับตัวไปขายที่โรงงานทอผ้าเถื่อนซะ!” หลินเฟยหน้าซีดเผือด นางจำชายสองคนนี้ได้... พวกมันคือเจ้าหนี้รายใหญ่ที่คุมซ่องโสเภณีในเมืองใหญ่! นี่ไม่ใช่แค่เรื่องการแย่งชิงสมบัติ แต่มันคือกับดักที่คนในตระกูลหลินวางไว้ให้พวกนางตั้งแต่ต้น ความลับที่นางพยายามปิดบังกำลังจะถูกฉีกกระชาก จ้าวเหวินหลงขยับกายไปข้างหน้า เตรียมเผชิญหน้ากับศัตรูที่เหนือกว่าทั้งจำนวนและอาวุธ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น หลินเฟยกลับสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากกำไลมิติที่ข้อมือ... ระบบซูเปอร์มาร์เก็ตส่งเสียงเตือนสั่นสะเทือนในหัว: *[ตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: ปลดล็อกไอเทมป้องกันตัวระดับเริ่มต้น!]* นางจะยอมให้ชีวิตใหม่จบลงที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด... แต่นางจะเอาชนะคนกลุ่มนี้ด้วยวิธีใด ในเมื่อความลับในมิติคือทางรอดเดียวที่เหลืออยู่? ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมลุ้นไปกับก้าวแรกที่เต็มไปด้วยขวากหนามของหลินเฟยนะคะ อดใจรอตอนหน้า แล้วท่านจะรู้ว่าความลับที่นางซ่อนไว้นั้นร้ายกาจกว่าที่ใครคาดคิดค่ะ!