แผนการหาเงินก้อนแรก

"ถ้าเจ้าคิดจะเอาแป้งที่ทำจากกากข้าวไปขายพวกคนงานในตลาดมืด ข้าบอกได้เลยว่าเจ้ากำลังหาเรื่องใส่ตัวหลินเฟย" เสียงของสะใภ้รองตระกูลหลินแหลมเล็กและเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน นางกอดอกพิงกรอบประตูโรงครัวสายตากวาดมองแป้งสาลีเนื้อละเอียดที่หลินเฟยกำลังนวดอย่างตั้งใจ ราวกับกำลังมองดูคนโง่เขลาที่กำลังตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ หลินเฟยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง มือเรียวงามที่เปื้อนแป้งนวดคลึงก้อนแป้งอย่างเป็นจังหวะจะโคน ความยืดหยุ่นของแป้งใต้ฝ่ามือนั้นต่างจากแป้งเกรดต่ำที่ชาวบ้านทั่วไปใช้กันราวฟ้ากับเหว นางยิ้มที่มุมปากเบาบางก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย "อาสะใภ้รองดูท่าทางจะเชี่ยวชาญเรื่องตลาดมืดดีเหลือเกินนะคะ หรือที่บ้านเราแทบจะไม่มีอะไรตกถึงท้อง เป็นเพราะท่านเอาเงินส่วนกลางไปละลายกับเรื่องแบบนี้หรือเปล่าคะ?" ใบหน้าของสะใภ้รองเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำทันที นางกระแทกเท้าเดินเข้ามาใกล้ "นังเด็กปากดี! อย่าให้ข้ารู้เชียวว่าเจ้าแอบซ่อนเงินไว้ ถ้าข้าบอกท่านพ่อว่าเจ้าทำตัวลับๆ ล่อๆ..." "ท่านพ่อคงอยากรู้มากกว่านะคะ ว่าเงินค่าขายไก่ตัวเมียเมื่อเดือนก่อนหายไปไหน" หลินเฟยเงยหน้าขึ้น สบตาอีกฝ่ายด้วยแววตาที่เย็นเยียบจนสะใภ้รองต้องชะงัก "ความลับมีค่ามากกว่าเงินนะคะอาสะใภ้ อย่าได้พยายามมาขวางทางทำมาหากินของคนอื่นเลยค่ะ" สะใภ้รองกัดฟันกรอด สะบัดหน้าเดินหนีไปพร้อมคำสาปแช่งเบาๆ หลินเฟยถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบเอาเนื้อหมูสามชั้นที่แอบดึงมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตในมิติออกมาสับอย่างประณีต กลิ่นหอมของเครื่องเทศที่เธอผสมเองฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวชั่วคราว การทำซาลาเปาในยุคที่อาหารการกินขาดแคลนเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่การทำให้มัน 'พิเศษ' จนคนยอมควักกระเป๋าจ่ายต่างหากคือศิลปะ เมื่อซาลาเปาล็อตแรกนึ่งจนสุก กลิ่นหอมโชยลอยออกจากซึ้งนึ่งไม้ไผ่ หลินเฟยรีบเก็บมันลงตะกร้าบุผ้าหนาเพื่อรักษาความร้อน เธอสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่ปิดบังรูปร่าง ก่อนจะก้าวเท้าออกจากบ้านในยามค่ำคืนที่ลมหนาวเริ่มกรรโชก ที่มุมมืดหลังโรงงานร้าง ตลาดมืดกำลังคึกคักไปด้วยกลุ่มคนที่แลกเปลี่ยนของกันอย่างรวดเร็ว หลินเฟยเดินตรงไปยังจุดที่คนงานหนุ่มกลุ่มหนึ่งนั่งล้อมวงกันอยู่ เธอไม่ได้ตะโกนขายเหมือนพ่อค้าแม่ค้าทั่วไป แต่เธอเดินเข้าไปใกล้แล้วเปิดผ้าคลุมตะกร้าเพียงครู่เดียว กลิ่นหมูปรุงรสเข้มข้นผสมกับแป้งนุ่มๆ ลอยแตะจมูกชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นจนทุกคนหยุดชะงัก "ซาลาเปาเนื้อหมู แป้งนุ่มไม่มีกากหยาบ... ชิ้นละห้าเฟิน" หลินเฟยกล่าวสั้นๆ ชายร่างใหญ่ผู้หนึ่งมองนางด้วยสายตาสงสัย "ห้าเฟิน? เจ้าเพี้ยนไปแล้วหรือเปล่า ของแพงขนาดนี้ใครจะซื้อ" หลินเฟยไม่ได้โต้ตอบ นางเพียงหยิบซาลาเปาหนึ่งลูกยื่นให้เขา "ถ้ากินแล้วไม่พอใจ ข้ายินดีคืนเงินครึ่งหนึ่ง" ชายคนนั้นรับไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่เพียงกัดคำแรก ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง รสชาติเนื้อที่ชุ่มฉ่ำและแป้งที่ละลายในปากนั้นคือสิ่งที่เขาไม่เคยได้สัมผัสมานานหลายปี ท่ามกลางยุคสมัยที่ทุกอย่างถูกจำกัดด้วยคูปอง รสชาติ 'หรูหรา' แบบนี้คือสวรรค์บนดิน ในขณะที่หลินเฟยกำลังจะหยิบซาลาเปาชิ้นที่สองให้ลูกค้าคนถัดไป มือหนาของใครบางคนจากด้านหลังก็คว้าข้อมือนางไว้แน่น "นี่ไม่ใช่ที่สำหรับผู้หญิงมาเดินคนเดียวในเวลานี้" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นข้างหู หลินเฟยใจกระตุกวูบเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบุรุษที่คุ้นเคย เธอหันไปมองพบกับดวงตาคมกริบของจ้าวเหวินหลงที่จ้องมองมายังเธอราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงวิญญาณ "คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่?" หลินเฟยถามด้วยน้ำเสียงติดขัด จ้าวเหวินหลงไม่ได้ตอบทันที แต่เขากวาดสายตาไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์ที่เริ่มล้อมเข้ามาด้วยท่าทีไม่เป็นมิตร ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูนาง "มีสายตรวจกำลังมาทางนี้ ทิ้งของไว้แล้วตามข้ามา... หรืออยากจะไปนอนในคุกตั้งแต่คืนแรกที่เริ่มแผนการ?" ก่อนที่หลินเฟยจะทันได้ตอบรับ ทันใดนั้นแสงไฟฉายกราดส่องมาที่จุดที่พวกเขายืนอยู่ พร้อมกับเสียงตะโกนดังก้อง "หยุด! ตรวจตลาดมืด!" หลินเฟยยังไม่ทันได้ขยับตัว จ้าวเหวินหลงก็ดึงแขนนางให้หมอบลงหลังกองลังไม้เก่าๆ ขณะที่เธอกำลังจะเปิดมิติเพื่อหลบหนี เธอพลันเหลือบไปเห็นเงาของคนผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ใต้แสงไฟฉายของเจ้าหน้าที่... สะใภ้รองตระกูลหลินกำลังยืนยิ้มเยาะอยู่ข้างนายตรวจคนนั้น! การเดินทางที่แสนหวานกำลังจะกลายเป็นกับดักที่คาดไม่ถึงเสียแล้ว... รี้ดเดอร์ทุกท่านคะ เตรียมพบกับการเอาคืนที่เผ็ดร้อนกว่าเดิมในตอนหน้าได้เลยนะคะ! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับหลินเฟยในก้าวที่เริ่มซับซ้อนและเร้าใจเช่นนี้นะคะ!