พบเจอกับจ้าวเหวินหลง

"วางลงเสียเถอะ ถ้าเจ้ายังไม่อยากให้กระดูกสันหลังหักเสียก่อน" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงหินบดทับบนผืนทรายดังขึ้นจากด้านหลังของหลินเฟย ร่างบางที่กำลังกัดฟันแน่น มือทั้งสองข้างจิกเข้ากับเชือกป่านที่รัดมัดฟืนขนาดมหึมาจนขึ้นรอยแดงก่ำ ชะงักกึกทันที เธอไม่ได้หันไปมองในทันที แต่กวาดสายตาผ่านความพร่าเลือนของเหงื่อที่ไหลเข้าตาเพื่อประเมินสถานการณ์ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายความชื้นของป่าหลังหมู่บ้านปะทะเข้ากับจมูก ก่อนจะตัดสินใจทิ้งมัดฟืนลงกับพื้นดินจนเกิดเสียงดัง 'ตึ้ง!' สะเทือนไปถึงฝ่าเท้า หลินเฟยหันกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียง เธอพบกับชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าสีเทาเข้มที่ดูเก่าคร่ำแต่สะอาดสะอ้าน ร่างกายของเขากำบังแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านกิ่งไม้ ทำให้ใบหน้าของเขากลายเป็นเงาครึ่งหนึ่งที่ซ่อนเร้นทว่าแววตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกลับจ้องมองมาที่เธออย่างไม่ลดละ "คุณเป็นใคร?" หลินเฟยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความระแวดระวัง นี่ไม่ใช่คนในหมู่บ้านที่เธอคุ้นเคย และที่สำคัญ... กลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขามันต่างจากชาวนาทั่วไปโดยสิ้นเชิง "คนที่เดินผ่านมาเห็นเด็กสาวโง่เขลา กำลังจะฆ่าตัวตายด้วยฟืนเพียงไม่กี่มัด" เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างที่ลดลงทำให้หลินเฟยเห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปากของเขา ชายหนุ่มโน้มตัวลงหยิบมัดฟืนที่เธอแบกไม่ไหวขึ้นมาไว้บนบ่าข้างเดียวราวกับมันเป็นเพียงขนนก หลินเฟยมองภาพนั้นด้วยความทึ่ง แวบหนึ่งเธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่องและดินปืนผสมกับกลิ่นป่าไม้ ชายคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ "ขอบคุณค่ะ แต่ฉันดูแลตัวเองได้" เธอขยับถอยหลังหนึ่งก้าว ระยะห่างคือความปลอดภัย เธอรู้ดีว่าในยุคที่ความขัดสนบีบคั้นให้คนกลายเป็นโจรได้ทุกเมื่อ ความใจดีของคนแปลกหน้ามักมีราคาที่ต้องจ่ายแพงลิบลิ่ว ชายหนุ่มหยุดชะงัก สายตาที่นิ่งเฉยของเขามีร่องรอยของความขบขันวาบผ่าน "ดูแลตัวเอง? ด้วยการแบกฟืนจนมือแตกอย่างนั้นน่ะหรือ? หากเจ้ายังดื้อรั้น อยากจะเจ็บตัวมากกว่านี้ก็เชิญ แต่ข้าจะเดินไปส่งถึงหน้าบ้านเจ้าเอง จะได้ไม่ต้องเห็นใครมานอนตายอยู่กลางป่าให้เสียเวลา" เขาไม่รอคำอนุญาต เดินดุ่มๆ นำหน้าเธอไปทางเส้นทางออกป่าโดยไม่หันกลับมามอง หลินเฟยกัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นผ่านใจอย่างประหลาด เธอตัดสินใจเดินตามไปห่างๆ พลางกวาดสายตาไปรอบๆ สองข้างทางอย่างระวังตัว ระหว่างทาง ทั้งคู่ไม่ได้สนทนากัน มีเพียงเสียงเท้าที่ย่ำไปบนใบไม้แห้ง หลินเฟยใช้จังหวะนี้สำรวจชายหนุ่มตรงหน้า ท่าทางการเดินของเขามั่นคง มีจังหวะจะโคนเหมือนคนที่ผ่านการฝึกฝนวินัยทหารมาอย่างโชกโชน 'จ้าวเหวินหลง...' ชื่อนี้แวบเข้ามาในหัวของเธอโดยไม่มีที่มาที่ไป แต่มันกลับแจ่มชัดเหมือนชื่อที่ถูกจารึกไว้ในความทรงจำส่วนลึกที่เพิ่งตื่นขึ้น เมื่อใกล้ถึงเขตชายป่าที่มองเห็นบ้านเรือนจางๆ ชายหนุ่มก็หยุดกะทันหัน เขาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับหลินเฟย มัดฟืนถูกวางลงกับพื้นอย่างนุ่มนวล "ต่อไปนี้ อย่าได้เข้าไปในป่าลึกตอนพระอาทิตย์ใกล้ตกดินอีก" เขากล่าวเสียงเข้ม "คนตระกูลหลินไม่ใช่คนใจดีอย่างที่เจ้าคิด โดยเฉพาะสะใภ้รองที่กำลังวางแผนบางอย่างเกี่ยวกับสัญญากู้ยืมเงินของพ่อเจ้า" หลินเฟยชะงักกึก ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลัง "คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?" ชายหนุ่มยกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มแรกที่ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง "โลกใบนี้กว้างใหญ่กว่าที่เจ้าเห็นในซูเปอร์มาร์เก็ตลับของเจ้ามากนัก แม่สาวน้อย" เขาผละจากไปทันที ทิ้งให้หลินเฟยยืนแข็งค้างอยู่กับที่ ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่อตระหนักได้ว่าความลับที่ใหญ่ที่สุดของเธอถูกล่วงรู้แล้วโดยคนที่เธอเพิ่งพบหน้า! ขณะที่เธอกำลังจะร้องเรียกถาม เงาของเขาก็หายวับไปในพุ่มไม้หนาทึบ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นจางๆ ของยาสูบคุณภาพดีและกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้น หลินเฟยรีบก้มลงหยิบมันขึ้นมา หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำเมื่อเห็นตราประทับสีแดงสดบนกระดาษที่เป็นหลักฐานสำคัญในการหักล้างหนี้สินจอมปลอมที่สะใภ้รองกำลังใช้ข่มขู่ครอบครัวเธออยู่ นี่ไม่ใช่แค่ความช่วยเหลือธรรมดา... แต่เป็นจดหมายเชิญเข้าสู่เกมการเมืองที่อันตรายกว่าที่เธอคิดไว้หลายเท่า! ท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มเข้าปกคลุม เสียงฝีเท้าของใครบางคนที่เดินใกล้เข้ามาจากทิศทางของบ้านตระกูลหลิน ทำให้หลินเฟยต้องซ่อนกระดาษแผ่นนั้นไว้ในซอกแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว เธอหันไปมองต้นเสียงด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... คืนนี้คงไม่ใช่คืนที่เงียบสงบอย่างที่เธอคาดหวังไว้เสียแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับหลินเฟยในก้าวที่เริ่มซับซ้อนและเร้าใจเช่นนี้นะคะ!