กลิ่นหอมของข้าวต้มมื้อแรก

"ถ้าเจ้ายังกล้าก้าวเท้าเข้ามาในครัวของข้าอีกเพียงก้าวเดียว อย่าหาว่าหลินเฟยคนนี้ไม่เกรงใจพี่สะใภ้รองเลยนะเจ้าคะ!" เสียงของหลินเฟยเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสเย็นเยียบจนคนฟังต้องชะงัก หลินเฟยในชุดผ้าฝ้ายเก่าคร่ำคร่าแต่สะอาดสะอ้านยืนตระหง่าน มือหนึ่งถือตะหลิวไม้ อีกมือหนึ่งเท้าสะเอว สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่หญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่พยายามจะยื่นหน้าเข้ามาดูหม้อข้าวในเตา สะใภ้รองตระกูลหลิน – 'หวังซื่อ' ชะงักเท้าที่ก้าวเข้ามา นางกระแอมไอแก้เก้อ พยายามปรับสีหน้าให้ดูเป็นห่วงเป็นใย ทว่าแววตาโลภโมทูลยังคงเหลือบมองไอความร้อนที่พวยพุ่งขึ้นจากหม้อดินเผาไม่วางตา "โอ๊ย แม่หลินเฟย เจ้าก็พูดเกินไป ข้าแค่เป็นห่วง เห็นเจ้ากลับมาจากป่ามือเปล่าก็เกรงว่าเจ้าจะอดตายเสียก่อนถึงเช้าวันพรุ่งนี้ นี่... ข้าอุตส่าห์นำผักกาดดองเก่าๆ มาเผื่อ กะว่าจะเอามาแลกเปลี่ยนความรู้เรื่องการทำกับข้าวสักหน่อย ไม่คิดว่าเจ้าจะใจแคบเช่นนี้" หวังซื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดจริตชวนคลื่นเหียน หลินเฟยแค่นยิ้มมุมปาก ความทรงจำในร่างเดิมบอกนางชัดเจนว่า 'ผักกาดดอง' ที่ว่า คือของเหลือติดก้นถังที่หวังซื่อจงใจเอามาหลอกแลกวัตถุดิบดีๆ ไปจากนางเสมอ นางกวาดสายตาผ่านไหล่ของอีกฝ่ายไปเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของจ้าวเหวินหลงที่ยืนพิงผนังไม้เรือนไม้ซีกตรงข้าม เขากำลังลับมีดพกเงียบๆ ทว่าสายตาคมกริบนั้นกลับจับจ้องมาที่เหตุการณ์นี้ไม่คลาดเคลื่อน "ขอบใจในน้ำใจของพี่สะใภ้นะคะ แต่พอดีข้าโชคดี ไปเจอรากไม้กินได้ในป่า เลยพอจะมีปัญญาหาข้าวต้มประทังชีวิตได้โดยไม่ต้องพึ่งผักดองของท่าน" หลินเฟยเอ่ยพลางจงใจเปิดฝาหม้อออก กลิ่นหอมฟุ้งของข้าวต้มที่หุงด้วยข้าวหอมมะลิเกรดพรีเมียมจากซูเปอร์มาร์เก็ตมิติลับ พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที กลิ่นหอมนี้ไม่ใช่กลิ่นข้าวปนแกลบราคาถูกที่ชาวบ้านแถบนี้กินกัน แต่มันคือความหอมหวานของข้าวใหม่ที่ผ่านการคัดสรรมาเป็นอย่างดี หวังซื่อถึงกับสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นเม็ดข้าวขาวอวบอิ่มที่กำลังเดือดปุดๆ ในน้ำซุปใสที่มีกลิ่นหอมของกระดูกหมูอ่อนจางๆ ลอยอบอวล "นี่เจ้า... เจ้าเอาข้าวมาจากไหน! ข้าวขาวขนาดนี้ เจ้าไปเอาเงินมาจากไหนไปซื้อ!" หวังซื่อหลุดปากตะโกนออกมาด้วยความลืมตัว ความหิวโหยและความอิจฉาพุ่งพล่านจนปิดไม่มิด หลินเฟยเพียงแต่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ความลับของสวรรค์ค่ะพี่สะใภ้ คนขยันย่อมไม่อดตาย ส่วนคนที่คอยแต่จะจ้องตาเป็นมันใส่จานข้าวชาวบ้าน... ข้าว่าควรกลับไปดูหม้อข้าวที่บ้านตนเองดีกว่านะคะ เพราะกลิ่นข้าวไหม้จากทางนั้นเริ่มลอยมาแตะจมูกข้าแล้ว" หวังซื่อหน้าถอดสี รีบหันกลับไปทางเรือนของตนเมื่อได้ยินเสียงหม้อไหม้จากฝั่งนั้นจริงๆ นางถลึงตาใส่หลินเฟยด้วยความแค้นเคืองก่อนจะรีบวิ่งกลับไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่โรยตัวลงในครัวแคบๆ หลินเฟยถอนหายใจยาว พลันรู้สึกถึงเงาร่างที่ทาบทับลงมาด้านหลัง จ้าวเหวินหลงวางมีดลง เขาก้าวเข้ามาในครัวอย่างเงียบเชียบ กลิ่นอายบุรุษเพศที่สะอาดและหนักแน่นทำให้หลินเฟยต้องกระเถิบถอยหลังเล็กน้อย เขาไม่ได้เอ่ยถามถึงที่มาของข้าวขาวนั่น มีเพียงสายตาที่มองนางด้วยความซับซ้อน "เจ้าเก่งมาก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเพียงแค่นั้น ก่อนที่เขาจะหยิบชามใบเก่ามาวางให้ "ท่านอยากชิมไหมคะ?" หลินเฟยถามหยั่งเชิง พร้อมกับตักข้าวต้มส่งให้ มือของเขาสัมผัสกับมือของนางชั่วครู่ อุณหภูมิจากปลายนิ้วเขาร้อนผ่าวจนนางต้องใจสั่น ขณะที่จ้าวเหวินหลงกำลังจะจรดช้อนลงในชาม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากทางหน้าบ้าน พร้อมเสียงเอะอะโวยวายของหัวหน้าหมู่บ้านที่ฟังดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย "หลินเฟย! ออกมาเดี๋ยวนี้! มีคนแจ้งว่าเจ้าลักขโมยของจากสหกรณ์หมู่บ้าน และตอนนี้กลิ่นข้าวต้มของเจ้ามันฟ้องชัดเจนว่าเจ้ากำลังกินของหลวง!" หลินเฟยสบตากับจ้าวเหวินหลงทันที แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันราวกับสัตว์ป่าที่พร้อมจะปกป้องอาณาเขต ประตูบ้านถูกถีบผางเข้ามา พร้อมกับใบหน้ายิ้มเยาะของหวังซื่อที่ยืนอยู่ข้างหลังหัวหน้าหมู่บ้าน ความลับของซูเปอร์มาร์เก็ตกำลังจะถูกเปิดโปง ท่ามกลางสถานการณ์ที่บีบคั้น หลินเฟยรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือกับดักที่วางไว้เพื่อบีบให้นางจนมุมตั้งแต่ก้าวแรกของชีวิตใหม่! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับหลินเฟยในก้าวแรกที่เต็มไปด้วยอันตรายนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!