ตบหน้าญาติที่คิดจะฮุบส่วนแบ่ง

"เอาข้าวสารและเนื้อติดมันพวกนั้นมาให้ฉัน! บ้านตระกูลหลินไม่ใช่ที่ของคนนอกจะมาเขมือบของดีๆ ในขณะที่คนในตระกูลต้องอดอยาก!" เสียงแหลมสูงของสะใภ้รองหลินดังก้องไปทั่วลานบ้าน ก่อนที่หล่อนจะปรี่เข้ามาคว้าตะกร้าไม้ไผ่ที่หลินเฟยวางไว้ข้างกาย มือหยาบกร้านของหญิงวัยกลางคนสั่นระริกด้วยความโลภ สายตาของหล่อนจับจ้องไปที่ถุงแป้งขาวละเอียดและชิ้นเนื้อหมูสีแดงสดที่หลินเฟยเพิ่ง 'นำออกมา' จากในครัว... หรือที่คนอื่นเข้าใจเช่นนั้น หลินเฟยไม่ได้กระชากตะกร้ากลับ แต่นางขยับตัวเพียงเล็กน้อย ก้าวเท้าออกไปด้านข้างอย่างแช่มช้อย มือเรียวบางคว้าข้อมือของสะใภ้รองไว้มั่น แรงบีบที่ดูเหมือนเบาบางกลับทำให้หญิงร่างท้วมต้องชะงักกึก สีหน้าของหลินเฟยยังคงเรียบเฉย แววตาคมกริบดุจน้ำแข็งที่ไม่ยอมละลาย "ป้าสะใภ้รองคะ..." หลินเฟยเอ่ยเสียงนุ่มทว่าเย็นเยียบ "การที่ท่านพังประตูเข้ามาในเรือนพักของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต มิหนำซ้ำยังจะแย่งชิงเสบียงที่ฉันแลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย... นี่คือมารยาทของคนที่เรียกตัวเองว่าญาติผู้ใหญ่หรือคะ?" สะใภ้รองเบิกตากว้าง พยายามสะบัดมือออกแต่กลับพบว่าเรี่ยวแรงของหลินเฟยวันนี้ดูจะผิดปกติไปจากสาวน้อยขี้โรคคนเดิม "แก... แกมันนังเด็กเนรคุณ! พ่อแม่ตายไปทิ้งมรดกไว้ให้ พวกเราในฐานะญาติก็มีสิทธิ์จัดการ! อาหารพวกนี้ ถ้าไม่มีฉันดูแล แกจะเอาที่ไหนกิน!" หลินเฟยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ดูแสนจะไร้เดียงสาแต่กลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจคนฟัง นางโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนสะใภ้รองต้องถอยกรูดไปชนกับโต๊ะไม้เก่าๆ "มรดกหรือคะ? ท่านคงลืมไปว่าหลังจากพ่อแม่ฉันเสียชีวิต ท่านเอาเงินก้อนสุดท้ายของครอบครัวฉันไปจ่ายค่าหนี้พนันของลูกชายท่านหมดแล้ว นี่น่ะหรือคือการ 'ดูแล'?" บรรยากาศในลานบ้านเริ่มตึงเครียด กลิ่นอายของการปะทะรุนแรงลอยวนไปมา ชาวบ้านที่แอบดูอยู่ริมรั้วต่างเริ่มกระซิบกระซาบกันด้วยความตกใจ "แกพูดจาเหลวไหล! ใครมีหลักฐาน!" สะใภ้รองแผดเสียงแก้ต่างพัลวัน แต่เหงื่อกาฬเริ่มผุดพรายตามไรผม "หลักฐานน่ะหรือคะ?" หลินเฟยผละมือออกแล้วปัดฝุ่นที่ปลายแขนเสื้ออย่างใจเย็น "ฉันไม่ได้มีแค่หลักฐาน แต่ฉันมี 'พยาน' ที่น่าสนใจกว่านั้นมาก" ในจังหวะนั้นเอง จ้าวเหวินหลงที่ยืนพิงต้นไม้ใหญ่อยู่ไม่ไกลนักก็ก้าวออกมา ชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบเก่าๆ ที่ดูสะอาดสะอ้าน ร่างกายสูงใหญ่กำยำของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาลโดยไม่ต้องเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว แววตาคมกริบดุจพยัคฆ์ของเขากวาดมองสะใภ้รองเพียงปราดเดียว ก็ทำเอาอีกฝ่ายตัวสั่นจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น "ผมเป็นคนเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเมื่อวาน" จ้าวเหวินหลงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง "เรื่องเงินก้อนนั้น และเรื่องที่คุณพยายามจะฮุบที่ดินแปลงหลังบ้าน ผมจดทุกอย่างลงในสมุดบันทึกของผมไว้หมดแล้ว หากต้องการให้แจ้งความต่อหน้าหัวหน้าหมู่บ้าน ผมก็ยินดีจะทำทันที" สะใภ้รองหน้าซีดเผือดเหมือนไก่ต้ม นางรู้ดีว่าจ้าวเหวินหลงไม่ใช่คนที่จะล้อเล่น และบารมีจากการเป็นอดีตทหารของเขาก็ไม่ใช่สิ่งที่คนอย่างนางจะหาเรื่องด้วยได้ง่ายๆ หญิงร้ายถอยกรูดไปทางประตูด้วยความอับอาย ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยคำขู่เบาๆ ที่แทบไม่มีน้ำหนัก "ฝากไว้ก่อนเถอะ! พวกแกสองคน... ระวังตัวไว้ให้ดี!" เมื่อร่างของสะใภ้รองลับตาไป หลินเฟยถอนหายใจยาว นางหันไปมองจ้าวเหวินหลงที่ยังคงยืนนิ่งเงียบ แสงแดดรำไรลอดผ่านกิ่งไม้มากระทบใบหน้าของชายหนุ่ม ทำให้เขาสงบนิ่งจนดูน่าเกรงขาม หลินเฟยยิ้มบางๆ ให้เขา เป็นรอยยิ้มที่มาจากใจจริง "ขอบพระคุณนะคะ ที่ช่วยให้ความร่วมมือ" จ้าวเหวินหลงพยักหน้าเล็กน้อย ทว่าสายตาของเขาไม่ได้หยุดอยู่ที่ใบหน้าของนาง แต่มองเลยไปที่ตะกร้าในมือหลินเฟย "ของพวกนี้... คุณจะเก็บไว้ทำอะไรหรือ?" หลินเฟยไม่ได้ตอบทันที นางหันไปหยิบถุงแป้งขาวละเอียดออกมาหนึ่งถุง ก่อนจะส่งยิ้มที่ซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ "มื้อเย็นนี้ ฉันจะทำอาหารที่คนทั้งหมู่บ้านนี้ต้องจำไม่ลืมเลยล่ะค่ะ... แต่ก่อนอื่น ฉันมีบางอย่างจะให้คุณดู" นางคว้ามือหนาของชายหนุ่ม แล้วกึ่งจูงกึ่งลากให้เดินตามเข้าไปในห้องเก็บของที่ปิดสนิท ทันทีที่ประตูไม้เก่าๆ ปิดลง แสงสว่างจ้าแปลกตาพลันวาบขึ้นจากมุมห้อง จ้าวเหวินหลงชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า... สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ห้องเก็บของที่ว่างเปล่า แต่เป็นชั้นวางของเหล็กที่เรียงรายไปด้วยข้าวของมหาศาล ทั้งกระป๋องอาหาร นมสด ผลไม้เมืองหนาวที่ไม่ควรจะมีในยุคนี้ รวมถึงเนื้อวัวสเต็กชั้นดีที่วางเรียงกันเป็นระเบียบ! เขามองภาพตรงหน้าสลับกับหญิงสาวตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน "นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" หลินเฟยเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยประกายระยับด้วยความสนุกสนาน "ยินดีต้อนรับสู่โลกของฉันค่ะคุณเหวินหลง... หวังว่าคุณจะเก็บความลับนี้เก่งพอๆ กับตอนที่คุณไล่ป้าสะใภ้ไปเมื่อกี้นะคะ" ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยถามอะไรบางอย่าง เสียงเคาะประตูบ้านก็ดังขึ้นถี่ๆ พร้อมกับเสียงตะโกนของชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่แผดก้องเข้ามา "ในนั้นมีใครอยู่ไหม! ฉันนำคำสั่งจากกรมทหารมาส่งถึงมือคนในบ้านนี้... เกี่ยวกับสิทธิพิเศษที่ถูกลืมเลือน!" หลินเฟยและจ้าวเหวินหลงสบตากัน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่เหงื่อเม็ดเล็กจะผุดขึ้นที่ขมับของนาง หรือว่าความลับในซูเปอร์มาร์เก็ตจะไม่ได้มีแค่พวกเขาที่รู้? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับหลินเฟยในก้าวแรกนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!