ศัตรูเริ่มเคลื่อนไหว

“เอาของหลวงมาคืนเจ้าหน้าที่เดี๋ยวนี้ นังหลินเฟย! แกคิดว่าทำตัวเป็นแม่พระแจกจ่ายอาหารให้ชาวบ้านแล้วความจริงจะถูกกลบมิดหรือไง!” เสียงแหลมสูงของสะใภ้รองดังสนั่นหวั่นไหวกลางลานกว้างของหมู่บ้าน ร่างท้วมของนางยืนเท้าสะเอว นิ้วชี้หน้าหลินเฟยที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมวัตถุดิบเพื่อทำหมั่นโถวไส้เนื้อขายในตอนเย็น สายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมาเริ่มจับจ้องด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนเริ่มซุบซิบ บางคนมองด้วยความสงสัย หลินเฟยไม่ได้สะดุ้งสะเทือน นางค่อยๆ วางเขียงไม้ลงช้าๆ เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนด้วยท่าทีสงบนิ่งราวกับพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำไม่ได้มีความหมายต่อตัวนางแม้แต่น้อย สายตาคมกริบดุจน้ำแข็งมองสบกับแววตาแพรวพราวไปด้วยความสะใจของสะใภ้รอง “พี่สะใภ้รองคะ… หากท่านจะกล่าวหาใครด้วยเรื่องคอขาดบาดตายเช่นนี้ ดิฉันใคร่ขอให้ท่านมีหลักฐานที่แน่นหนาเสียหน่อย ไม่ใช่ออกมาเห่าหอนกลางหมู่บ้านเหมือนสุนัขที่ถูกเจ้าของลืมให้อาหารแบบนี้” “แก! ใครสุนัขกัน!” สะใภ้รองหน้าแดงก่ำ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้หมายจะกระชากคอเสื้อ “ฉันเห็นกับตา! ในครัวแกมีแป้งสาลีเนื้อละเอียดอย่างดี กับเนื้อหมูสดๆ ที่ชาวบ้านธรรมดาไม่มีทางหาได้ในยุคข้าวยากหมากแพงแบบนี้ ถ้าไม่ใช่ของที่ขโมยมาจากโกดังเสบียงของรัฐวิสาหกิจแล้วจะมาจากไหน!” จ้าวเหวินหลงที่ยืนพิงต้นไม้ใหญ่อยู่ห่างออกไป ขยับตัวเพียงเล็กน้อย แววตาดุดันของอดีตทหารจับจ้องไปยังสะใภ้รองด้วยความเย็นชา เขารู้อยู่เต็มอกว่าหลินเฟยมี ‘วิธี’ ของนาง แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่คนพาลอย่างสะใภ้รองจะมีสิทธิ์มาใช้วิธีสกปรกป้ายสีภรรยาของเขา “ในครัวของฉันมีอะไร พี่สะใภ้รองไป ‘ย่องเบา’ เข้ามาดูถึงในบ้านดิฉันแล้วหรือคะ?” หลินเฟยเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยคมมีด “การบุกรุกเคหสถานยามวิกาลเป็นคดีอาญานะคะ ยิ่งกว่านั้น หากท่านยืนยันว่าเห็นของหลวงในบ้านดิฉัน งั้นเราก็ไปพิสูจน์กันต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านและหน่วยงานความมั่นคงเลยดีไหมคะ?” สะใภ้รองชะงักไปครู่หนึ่ง ความลังเลฉายชัดในแววตา แต่นางรีบสลัดมันทิ้งแล้วหัวเราะร่วน “ไปก็ไป! ฉันไม่กลัวหรอก ของผิดกฎหมายอยู่ในบ้านแก ใครๆ ก็รู้ว่าแกมันพวกชอบทำตัวลึกลับ!” ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านนับสิบ หลินเฟยเดินนำไปยังบ้านของนางด้วยท่าทีผึ่งผาย ขณะที่สะใภ้รองเดินตามไปติดๆ ด้วยความมั่นใจว่าครั้งนี้หลินเฟยต้องจบเห่แน่นอน นางแอบเตรียมก้อนแป้งที่ปั๊มตราสัญลักษณ์ของรัฐวิสาหกิจยัดใส่ไว้ในแขนเสื้อ รอจังหวะที่จะโยนมันลงไปในตะกร้าของหลินเฟยเมื่อสบโอกาส เมื่อถึงบ้าน หลินเฟยผายมือให้คนเข้าสำรวจ “เชิญค่ะ พี่สะใภ้รอง หาให้ทั่วเลยนะคะ หากท่านเจอ ‘ของหลวง’ ที่ว่า ดิฉันยินดีให้ท่านลากตัวดิฉันไปโรงพักด้วยมือของท่านเอง แต่หากไม่เจอ…” “ถ้าไม่เจอฉันจะกราบขอขมาแก!” สะใภ้รองคำราม รีบพุ่งตัวเข้าไปในครัวทันที รื้อค้นตะกร้า เปิดไหดินเผา จนของกระจายเกลื่อนพื้น ทว่าในทุกจุดที่นางค้น มีเพียงวัตถุดิบธรรมดาๆ ที่หลินเฟยอ้างว่าเป็นของที่แลกเปลี่ยนมาจากตลาดมืดและป่าหลังเขาเท่านั้น หลินเฟยยืนกอดอก มองดูความพ่ายแพ้ที่กำลังก่อตัวขึ้นบนใบหน้าซีดเผือดของอีกฝ่าย นางรู้ดีว่าสะใภ้รองมีแผนสองเสมอ ความอดทนของนางเริ่มถึงขีดจำกัด เมื่อเห็นสะใภ้รองทำท่าจะหยิบถุงแป้งที่นางแอบพกมาเองขึ้นมาเพื่อ ‘ใส่ร้าย’ อีกครั้ง “หยุดเถอะค่ะ” เสียงทุ้มต่ำของจ้าวเหวินหลงดังขึ้นขัดจังหวะ เขาเดินเข้ามาประชิดตัวสะใภ้รอง แววตานิ่งสนิทนั้นทำให้คนขี้ขลาดอย่างนางถึงกับมือไม้สั่น “ถ้าเจ้ายังไม่หยุดสร้างความวุ่นวาย อย่าหาว่าข้าไม่เตือนเรื่องที่เจ้าแอบเอาเสื้อผ้าของหลวงไปขายที่ตลาดมืดเมื่อเดือนก่อน” สะใภ้รองหน้าถอดสี ทรุดลงนั่งกับพื้นทันที “แก… แกพูดเรื่องอะไร!” “ข้ามีหลักฐาน” จ้าวเหวินหลงพูดเพียงแค่นั้น ก่อนจะหันไปหาหลินเฟยที่อมยิ้มอย่างพึงพอใจ ทว่าในขณะที่สถานการณ์ดูเหมือนจะคลี่คลาย เสียงตะโกนจากหน้าบ้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบ “หยุด! ทุกคนอยู่ในความสงบ!” เจ้าหน้าที่ฝ่ายความมั่นคงของคอมมูนเดินเข้ามาพร้อมชายในชุดเครื่องแบบที่ดูเคร่งขรึมและเย็นชา “ได้รับแจ้งเหตุว่ามีการกักตุนสินค้าและครอบครองทรัพย์สินของหลวงโดยมิชอบ หลินเฟย… ออกมานี่!” ชายผู้นั้นไม่ได้มาเพียงลำพัง เขากำลังถือหมายเรียกตัวฉบับจริงที่ประทับตราแดงฉาน หลินเฟยมองตราประทับนั้นแล้วใจกระตุกวูบ มันไม่ใช่การแจ้งความเท็จธรรมดา แต่นี่คือการวางแผนที่ซับซ้อนและมี ‘คนเบื้องบน’ หนุนหลังสะใภ้รองอยู่ สะใภ้รองที่เคยหวาดกลัวพลันยิ้มออกมาจนกว้างถึงหู “เห็นไหม! สวรรค์มีตา! คราวนี้แกไม่รอดแน่ หลินเฟย!” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินเฟยมาถึงตอนนี้ด้วยใจระทึกนะคะ!