ขยายไลน์สินค้า

“ถ้าเจ้ายังกล้าโผล่หน้ามาที่หน้าบ้านฉันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเสแสร้งแบบนี้อีกครั้ง อย่าหาว่าฉันไม่เตือนเรื่องไม้เรียวในมือที่พร้อมจะต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญให้กระเด็นออกไปจากเขตที่ดินของฉันนะคะ พี่สะใภ้รอง” หลินเฟยวางมีดปังตอลงบนเขียงไม้เสียงดัง ‘ปึก’ กลิ่นหอมฉุนของพริกแห้งคั่วและเครื่องเทศชั้นดีที่เธอนำออกมาจากมิติลับลอยอบอวลไปทั่วห้องครัว จ้าวเหวินหลงที่ยืนพิงกรอบประตูมองเหตุการณ์เงียบๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย แววตาคมกริบของเขาไม่ได้จับจ้องที่ผู้บุกรุก แต่จับจ้องที่มือของหลินเฟยที่กำลังตำพริกแกงด้วยท่าทางทะมัดทะแมง สะใภ้รองตระกูลหลินชะงักฝีเท้า ใบหน้าที่เคยฉาบด้วยความเสแสร้งบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ นางเหลือบมองหม้อดินเผาที่มีไอระเหยกลิ่นหอมหวนจนน่าเหลือเชื่อ ก่อนจะแค่นหัวเราะ “แหม หลินเฟย... พูดจาใจร้ายไปได้ ฉันแค่เห็นว่าที่นี่หอมจนเพื่อนบ้านเขาเลิกคิ้วถามกันหมด ก็เลยแวะมาดูว่าเจ้าทำอะไรกิน จะได้ช่วยแบ่งเบาภาระเผื่อว่ามันจะขายได้ราคาดีไงล่ะ” “แบ่งเบาภาระ หรือแบ่งส่วนแบ่งคะ?” หลินเฟยถามกลับโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง เธอหยิบขวดน้ำมันคุณภาพเยี่ยมที่แอบนำออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตเทลงไปในกระทะ กลิ่นหอมเข้มข้นยิ่งตลบอบอวลจนสะใภ้รองต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างห้ามไม่อยู่ “พี่เหวินหลงคะ ช่วยกรุณาเชิญแขกคนนี้ออกไปทีค่ะ ฉันกำลังยุ่งกับการทำ ‘ของดี’ ที่จะเปลี่ยนฐานะครอบครัวเราให้พ้นจากคำว่ายากจนเสียที” จ้าวเหวินหลงก้าวมาข้างหน้าเพียงก้าวเดียว กลิ่นอายของชายชาติทหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักแผ่ซ่านออกมาจนสะใภ้รองหน้าซีดเผือด เขาไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียว แต่สายตานิ่งสนิทนั้นบอกชัดเจนว่าหากนางยังไม่ถอยออกไป ‘เรื่อง’ จะไม่จบแค่การไล่เฉยๆ เมื่อร่างของสะใภ้รองลับตาไป หลินเฟยจึงถอนหายใจยาว “คนพวกนี้ ไม่รู้จักพอจริงๆ ค่ะ” “คนพวกนั้นเป็นแบบนั้นมานานแล้ว เฟยเฟย” จ้าวเหวินหลงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เขาขยับเข้ามาช่วยเธอโขลกพริกแกงด้วยแรงมหาศาล “วันนี้เธอจะทำพริกแกงพวกนี้ไปขายที่ตลาดมืดจริงๆ หรือ มันเสี่ยงเกินไปไหม” หลินเฟยมองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่คอยปกป้องเธอมาตลอด “ในยุคที่ทุกอย่างต้องใช้คูปอง การจะมีรสชาติที่แตกต่างคือทางรอดเดียวค่ะ พริกแกงสูตรพิเศษนี้ ถ้าใครได้ลองชิมสักครั้ง จะไม่มีทางกลับไปกินอาหารรสจืดชืดในโรงอาหารได้อีก พี่เหวินหลงเชื่อฉันไหมคะ ว่าคืนนี้ เราจะปิดการขายได้ภายในหนึ่งชั่วโมง” เธอหยิบขวดแก้วใบเล็กที่เตรียมไว้ บรรจุพริกแกงสีแดงสดลงไปอย่างบรรจง มันไม่ใช่แค่พริกแกงธรรมดา แต่มันคือส่วนผสมลับที่มีสมุนไพรจากอนาคตและเครื่องปรุงที่เข้มข้นกว่ายุคสมัยนี้หลายเท่าตัว เมื่อตะวันเริ่มคล้อยต่ำจนแสงสีส้มอาบไล้หมู่บ้าน หลินเฟยและจ้าวเหวินหลงก็มุ่งหน้าสู่ตลาดมืดภายใต้ชุดเสื้อผ้าที่ดูมิดชิด พวกเขาเลือกมุมที่ลับตาคนที่สุด แต่กลับเป็นจุดที่มีผู้คนสัญจรไปมาอย่างเร่งรีบ หลินเฟยเปิดฝาขวดพริกแกงออกเพียงเล็กน้อย กลิ่นหอมร้อนแรงที่ปรุงด้วยความพิถีพิถันก็กระจายตัวออกไปทันที ไม่ถึงสิบนาที พ่อค้าแม่ค้าในตลาดเริ่มเดินมามุงดูด้วยความสงสัย “นี่มันกลิ่นอะไรกัน? ทำไมมันชวนหิวขนาดนี้?” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ดวงตาของเขาจ้องมองขวดพริกแกงราวกับเห็นสมบัติล้ำค่า หลินเฟยยิ้มมุมปาก “พริกแกงสูตรลับค่ะ แค่เติมลงไปในน้ำซุปที่จืดชืด อาหารของท่านจะเปลี่ยนเป็นรสเลิศในพริบตา ถ้าไม่เชื่อ ลองดมดูได้ค่ะ” การทดลองชิมขนาดเล็กเริ่มขึ้น และเพียงชั่วพริบตา ขวดพริกแกงที่เธอเตรียมมาสิบขวดก็ถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยง หลินเฟยเก็บเงินหยวนและคูปองเข้ากระเป๋าด้วยความใจเย็น เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงก้าวแรกของความมั่งคั่ง ขณะที่พวกเขากำลังจะเก็บของเพื่อเดินทางกลับ จ้าวเหวินหลงก็หยุดชะงัก มือหนาของเขาคว้าข้อมือหลินเฟยไว้แน่น แววตาของเขากลายเป็นเคร่งขรึมผิดปกติ “เฟยเฟย... อย่าเพิ่งหันไป” เขาพึมพำเสียงต่ำ “ทำไมหรือคะ?” “มีคนกำลังเดินมาทางนี้... คนจากหน่วยรักษาความสงบประจำเขต” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะขยับตัวมาบังร่างของหลินเฟยไว้อย่างมิดชิด “และคนที่นำหน้ามา... คือชายที่พ่อของเธอเคยบอกว่าติดหนี้ชีวิตตระกูลหลินไว้อย่างมหาศาล ก่อนที่ท่านจะจากไป” หัวใจของหลินเฟยเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความลับที่เธอกำลังจะเปิดเผยในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า มันอาจเปลี่ยนชะตากรรมของเธอไปตลอดกาล หรือไม่... มันก็อาจนำหายนะมาสู่ซูเปอร์มาร์เก็ตในมิติลับของเธอทันที หลินฮวายุคปฏิรูปขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายอาชีพของหลินเฟยไปพร้อมกันนะคะ