มิตรภาพท่ามกลางความหนาวเหน็บ

"ถ้าเจ้ายังไม่หยุดร้องไห้ ข้าจะจับเจ้าโยนออกไปรับลมหนาวข้างนอกนั่นเสียเดี๋ยวนี้!" เสียงตวาดกร้าวของหลินเฟยตัดผ่านความเงียบงันภายในกระท่อมไม้เก่าๆ ที่สั่นไหวตามแรงพายุหิมะภายนอก นางไม่ได้ใจร้าย ทว่าในยามที่สถานการณ์บีบคั้นเช่นนี้ ความอ่อนแอคือศัตรูที่น่ากลัวที่สุด หลินเฟยปาดหยาดเหงื่อบนหน้าผาก มือหนึ่งกดแผลที่ต้นแขนของจ้าวเหวินหลงไว้แน่น ขณะที่อีกมือพยายามประคองชามน้ำแกงสมุนไพรอุ่นๆ ที่เพิ่ง 'ดึง' ออกมาจากมิติลับเมื่อครู่นี้ จ้าวเหวินหลงเงยหน้าขึ้นมองนาง ดวงตาคมกริบที่เคยเย็นชาราวกับน้ำแข็งในฤดูเหมันต์บัดนี้กลับฉายแววสั่นไหว เขาฝืนยิ้มที่มุมปาก ทั้งที่ริมฝีปากซีดเผือด "เจ้า... ใจกล้าเกินไปแล้วหลินเฟย ถ้าสะใภ้รองนั่นเห็นเจ้าเข้า...” "นางไม่มีวันเห็น เพราะตอนนี้หน้าต่างทุกบานถูกตอกปิดตายด้วยความโง่เขลาของคนในบ้านนั้นแล้ว" หลินเฟยตอบพลางป้อนน้ำแกงรสเข้มข้นให้เขา กลิ่นหอมฟุ้งของโสมป่าและเนื้อตุ๋นยาจีนที่นางแอบเอามาจากซูเปอร์มาร์เก็ตกระจายไปทั่วห้อง ช่วยไล่ความหนาวเหน็บที่กัดกินกระดูกได้ชะงัดนัก สายลมหวีดหวิวข้างนอกพัดพาเอาหิมะกองใหญ่กระแทกฝาบ้านจนไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าด หลินเฟยขยับเข้าไปใกล้จ้าวเหวินหลงมากขึ้น ไออุ่นจากร่างกายของนางทำให้ชายหนุ่มชะงักงัน เขาไม่เคยได้รับความดูแลเช่นนี้มาก่อน โดยเฉพาะจากสตรีที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอและต้องการเพียงคนปกป้อง "กินเสีย อย่าถามมาก" นางกดช้อนลงบนริมฝีปากเขาเบาๆ จ้าวเหวินหลงจำยอมดื่มน้ำแกงนั้นลงคอ ความร้อนไหลผ่านลงไปในอก ปลุกเร้าหัวใจที่เคยด้านชาให้เต้นเป็นจังหวะอีกครั้ง เขาเหลือบมองตะกร้าใส่ของข้างตัวนาง ที่ดูอย่างไรก็เล็กเกินกว่าจะบรรจุเสบียงมหาศาลเช่นนี้ได้ แต่เขาฉลาดพอที่จะไม่ถาม เขาเป็นทหาร เขารู้ว่าความลับบางอย่างคือเส้นชีวิต และหลินเฟย... คือผู้กุมเส้นชีวิตนั้นไว้ "เจ้าทำเพื่ออะไร?" เขาถามเสียงเบาแหบพร่า ขณะที่นางกำลังเปลี่ยนผ้าพันแผลให้เขาอย่างเบามือ หลินเฟยหยุดมือ สายตาของนางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "เพราะในวันที่โลกทั้งใบผลักไสข้า มีเพียงท่านที่ไม่เคยขออะไรจากข้าแม้แต่คำเดียว จ้าวเหวินหลง... ความหนาวเหน็บข้างนอกนั่นไม่ได้ฆ่าคนได้น่ากลัวเท่าความเย็นชาของคนในครอบครัวหรอกนะ" คำพูดของนางเหมือนหยดน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้ในใจตลอดหลายปีเริ่มพังทลายลง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมเสียงตะโกนด่าทอด้วยสำเนียงแสบแก้วหูของสะใภ้รองก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน "หลินเฟย! ข้าเห็นแสงไฟลอดออกมา เจ้าซ่อนอะไรไว้ในนั้น! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ นังเด็กเนรคุณ!" หลินเฟยชะงัก สีหน้าของนางเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเยือกเย็นในพริบตา นางวางชามลงแล้วหันไปสบตาจ้าวเหวินหลง ชายหนุ่มพยายามจะขยับตัวลุกขึ้นด้วยความตื่นตระหนก แต่หลินเฟยกดไหล่เขาไว้ "นอนลง" นางสั่งเสียงเรียบ ก่อนจะหยิบมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมา "ข้าจัดการเอง คืนนี้อย่าว่าแต่สะใภ้รองเลย ต่อให้เป็นพายุหิมะที่โหดร้ายที่สุด ก็ไม่มีใครพรากความอบอุ่นนี้ไปจากเราได้" นางเดินตรงไปที่ประตู ถอดกลอนออกอย่างใจเย็น ท่ามกลางเสียงลมพายุที่บ้าคลั่ง ทันทีที่ประตูเปิดออก แสงไฟสลัวจากในห้องสะท้อนให้เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวของสะใภ้รองที่ถือตะเกียงมาด้วย แต่สิ่งที่สะใภ้รองเห็นกลับไม่ใช่หลินเฟยที่ยอมจำนน ทว่าบนเตียงด้านหลังหลินเฟย ชายหนุ่มที่ใครๆ ต่างลือว่ากำลังจะสิ้นใจในป่า กลับกำลังนั่งตัวตรงมองมาด้วยสายตาประดุจพญาอินทรีที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ มือของเขา... จับด้ามมีดวางไว้บนตักอย่างเงียบเชียบ! สะใภ้รองชะงักกึกจนตะเกียงในมือเกือบหลุดร่วง ใบหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ได้เป็นไปตามที่นางวางแผนไว้เลยแม้แต่น้อย "พี่สะใภ้รอง..." หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนขนลุก "มีธุระด่วนในคืนพายุเข้าขนาดนี้เชียวหรือคะ หรือว่า... กำลังมองหา 'ความลับ' อะไรอยู่?" หลินเฟยขยับตัวบังวิสัยทัศน์ของนางไว้ แต่จงใจปล่อยให้จ้าวเหวินหลงขยับตัวสวมเสื้อคลุมตัวนอก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่น่าเกรงขามบนแผ่นอก บรรยากาศภายในห้องกดดันจนแทบหายใจไม่ออก สะใภ้รองถอยหลังกรูดไปสามก้าว แต่ในจังหวะที่ความตึงเครียดกำลังถึงขีดสุด เสียงประตูรั้วหน้าบ้านกลับถูกพังลงด้วยแรงกระแทกจากภายนอก พร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดคลุมสีดำที่ดูไม่เหมือนชาวบ้านในหมู่บ้านนี้แม้แต่น้อย พวกเขาก้าวเข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม และเป้าหมายของคนเหล่านั้น... คือห้องที่นางและจ้าวเหวินหลงอยู่! หลินเฟยหันไปมองจ้าวเหวินหลงที่สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที "พวกเขาไม่ใช่คนของตระกูลหลิน... แต่น่าจะเป็นคนของท่าน" นางกระซิบ จ้าวเหวินหลงกำมือแน่น แววตาสั่นไหวด้วยความกังวลที่เพิ่งจะปรากฏชัด "หนีไปหลินเฟย... สิ่งที่ข้าพาท่านมาที่นี่ ไม่ใช่เพื่อมาหาความตาย" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความอบอุ่นไปพร้อมกับหลินเฟยในคืนที่หนาวเหน็บนี้นะคะ