การเดินทางเข้าสู่ตัวเมือง

“ถ้าหล่อนยังกล้าเอาข้าวต้มก้นหม้อไปประเคนให้พวกบ้านรองอีกแม้แต่ช้อนเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ!” เสียงกระแทกชามกระเบื้องบนโต๊ะไม้เก่าๆ ดังสนั่นจนฝุ่นในอากาศฟุ้งกระจาย หลินเฟยไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากสมุดจดบัญชี เธอเพียงแค่นั่งนิ่ง มือที่ถือปากกาหมึกซึมยังคงจรดลงบนกระดาษอย่างมั่นคง สายตาคมกริบมองไปยังสะใภ้รองตระกูลหลินที่ยืนเท้าสะเอวหน้าแดงก่ำอยู่ตรงหน้า “อาสะใภ้รองคะ… ที่นี่คือบ้านของฉัน ส่วนข้าวต้มหม้อนั้น ฉันเป็นคนซื้อข้าวสารมาเองจากตัวเมืองด้วยเงินที่หามาได้ด้วยหยาดเหงื่อ ไม่ใช่สมบัติที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษของคุณ ถ้าอยากกินของดีนัก ก็หัดไปหาเงินมาซื้อกินเองบ้าง ไม่ใช่จ้องแต่จะกัดกินเนื้อคนอื่นจนจะตายกันหมดทั้งบ้านแบบนี้” หลินเฟยเอ่ยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทุกคำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในความโกรธแค้นของอีกฝ่าย “นังเด็กเนรคุณ! แกจำไว้เลยนะ วันนี้แกไล่ฉัน แต่สักวันแกจะต้องคลานกลับมาขอความช่วยเหลือจากฉัน!” สะใภ้รองแค่นหัวเราะ กระทืบเท้าเดินหนีออกไปพร้อมกับสายตาอาฆาตที่หลินเฟยสัมผัสได้แม้ไม่ต้องหันไปมอง “อย่าไปใส่ใจคนพรรค์นั้นเลยครับ” เสียงทุ้มต่ำและอบอุ่นดังขึ้นจากมุมห้อง จ้าวเหวินหลงวางจอบที่แบกมาลงกับพื้น ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อตามกรอบหน้าคมสัน เขาก้าวเข้ามาใกล้หลินเฟย แล้ววางถุงผ้าใบใหญ่ลงบนโต๊ะ “นี่คือข้อมูลที่ผมไปสืบมาให้ เรื่องที่คุยกันคราวที่แล้ว… เกี่ยวกับตลาดสดในตัวเมือง” หลินเฟยละสายตาจากสมุดทันที เธอเปิดถุงผ้าออก ภายในมีทั้งแผนที่วาดมือคร่าวๆ และรายชื่อร้านค้าส่งที่น่าเชื่อถือในเมืองหลวง ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น นี่คือบันไดขั้นต่อไปที่จะทำให้ธุรกิจสินค้าแปรรูปและซูเปอร์มาร์เก็ตลับของเธอขยายตัวไปสู่ผู้บริโภคระดับกลางและสูงขึ้น “ขอบคุณนะคะเหวินหลง ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะเข้าถึงข้อมูลเหล่านี้” เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่จริงใจ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปยังมุมมืดของห้อง เธอเอื้อมมือไปสัมผัสผนังไม้เบาๆ ทันใดนั้น เงาร่างของเธอก็หายเข้าไปในมิติลับเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะออกมาพร้อมกับตะกร้าหวายที่บรรจุ ‘แยมผลไม้สูตรพิเศษ’ และ ‘เนื้อแดดเดียวรสละมุน’ ที่เธอเพิ่งผลิตขึ้นใหม่จากซูเปอร์มาร์เก็ตในมิติ “ของพวกนี้… คืออาวุธของเราในวันพรุ่งนี้ค่ะ” หลินเฟยกระซิบ ดวงตาของเธอสะท้อนภาพความฝันที่จะพลิกชีวิตจากคนยากจนในชนบทสู่เศรษฐีระดับแถวหน้า วันรุ่งขึ้น ทั้งสองเดินทางเข้าสู่ตัวเมืองด้วยรถบรรทุกเก่าๆ ของสหกรณ์ที่เหวินหลงอาสาเป็นคนขับ บรรยากาศในตัวเมืองเต็มไปด้วยความรีบเร่ง กลิ่นอายของการเปลี่ยนแปลงเริ่มโชยมากับสายลม ทั้งคู่เดินสำรวจย่านการค้าอย่างเงียบเชียบ หลินเฟยใช้สายตาสังเกตพฤติกรรมผู้บริโภค เธอเห็นช่องว่าง… ร้านขายของชำที่นี่มีเพียงสินค้าพื้นฐาน แต่ไม่มีใครกล้าจัดวางสินค้าให้ดูทันสมัยและสะอาดสะอ้านเหมือนที่เธอทำ “เหวินหลงคะ ดูตรงนั้นสิ ตึกแถวห้องริมสุดนั่นยังว่างอยู่” หลินเฟยชี้ไปยังอาคารไม้กึ่งปูนที่ดูเงียบเหงา “ถ้าเราเช่าที่นี่ได้ เราจะสามารถดึงลูกค้าจากสถานีรถไฟและโรงงานใกล้ๆ ได้มหาศาลเลยนะครับ” เหวินหลงวิเคราะห์อย่างแม่นยำ ขณะที่ทั้งคู่กำลังปรึกษาหารือกันอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายฉกรรจ์ก็ก้าวเข้ามาล้อมรอบพวกเขาไว้ ชายร่างใหญ่คนหนึ่งที่มีแผลเป็นบนใบหน้าก้าวออกมาข้างหน้า พร้อมกับยิ้มที่ทำเอาบรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบ “มาใหม่เหรอ? ไม่รู้หรือไงว่าย่านนี้ใครคุม ถ้าอยากขายของที่นี่ ก็ต้องมี ‘ค่าธรรมเนียม’ ให้เราก่อน” หลินเฟยไม่ได้ตกใจ เธอเพียงแค่กระชับตะกร้าในมือแน่นขึ้น สายตามองผ่านกลุ่มชายฉกรรจ์ไปเห็นรถยนต์สีดำสนิทที่แล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทห่างออกไปไม่กี่เมตร ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบก้าวลงมาจากรถ เขาไม่ได้มาพร้อมกับความรุนแรง แต่มาพร้อมกับท่าทีของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ ชายคนนั้นเดินตรงมาทางหลินเฟยและเหวินหลง ก่อนจะปัดชายฉกรรจ์เหล่านั้นออกไปอย่างไม่ใส่ใจ “ขอโทษทีนะแม่นาง พอดีคนของฉันมันมือไวไปหน่อย” หลินเฟยเลิกคิ้วมองบุคคลตรงหน้า พยายามรวบรวมสติและไหวพริบทั้งหมด “คุณคือใครคะ?” ชายคนนั้นยิ้มที่มุมปาก เผยให้เห็นอำนาจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าสุภาพ “ผมชื่อ ‘ฉินห่าว’ และผมสนใจข้อเสนอทางธุรกิจที่พวกคุณกำลังวางแผนอยู่… โดยเฉพาะสินค้าน่าสนใจในตะกร้านั่น” เขาชี้ไปที่ตะกร้าที่หลินเฟยถืออยู่ ซึ่งส่งกลิ่นหอมกรุ่นของผลไม้สดออกมาจางๆ ท่ามกลางกลิ่นอายของเมืองใหญ่ที่อบอวลไปด้วยความวุ่นวาย หลินเฟยรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และชายคนนี้อาจเป็นทั้งโอกาสครั้งใหญ่ หรือกับดักที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตของเธอก็เป็นได้ เธอยืดหลังตรง ประสานสายตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว พร้อมกับเตรียมใจที่จะเผชิญหน้ากับความท้าทายที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเรื่องราวสุดเข้มข้นในวันนี้ไปกับหลินเฟยด้วยกันนะคะ!