จ้าวเหวินหลงเผยความรู้สึก

"ฉันไม่ต้องการความสงสารจากคุณหรอกนะคะจ้าวเหวินหลง สิ่งที่ฉันต้องการคือความชัดเจนว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่กันแน่" หลินเฟยกระแทกถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ จนเกิดเสียงดัง 'กึก' ของเหลวสีอำพันข้างในกระฉอกออกมาเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยของเธอจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีเข้มของชายหนุ่มตรงหน้าโดยไม่หลบเลี่ยง จ้าวเหวินหลงขยับตัวเล็กน้อย เขาสวมเสื้อแจ็กเก็ตสีเขียวขี้ม้าตัวเก่งที่ดูสะอาดสะอ้าน ร่างกายสูงใหญ่กำยำของเขาสร้างความรู้สึกกดดันต่อบรรยากาศภายในห้องครัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพรและเนื้อตุ๋นที่หลินเฟยเพิ่งปรุงเสร็จ เขานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ นิ้วมือหยาบกร้านจากการฝึกฝนและจับอาวุธไล้ไปตามขอบถ้วยชาอย่างเชื่องช้า "ความสงสารหรือครับ?" เขาเอ่ยคำนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ตลอดเวลาที่ผมคอยส่งฟืนให้ คอยแอบจัดการคนของสะใภ้รองที่คิดจะมาป่วนคุณที่ไร่ หรือแม้แต่การพาคุณไปส่งที่ตลาดในวันที่ฝนตกหนัก... คุณคิดว่าทั้งหมดนั้นคือความสงสารงั้นหรือ?" หลินเฟยชะงัก ลมหายใจของเธอติดขัดเล็กน้อย เธอเป็นคนฉลาด เป็นคนทันคน แต่เมื่อต้องเผชิญกับความตรงไปตรงมาของชายหนุ่มที่ปกติมักจะพูดน้อยเสียยิ่งกว่าทอง เธอกลับรู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปกติ "แล้วมันคืออะไรล่ะคะ? ในเมื่อเราต่างก็รู้ว่าสถานะของฉันในตระกูลหลินตอนนี้เป็นอย่างไร การมายุ่งกับคนที่มีแต่ศัตรูรายล้อมอย่างฉัน ไม่ใช่เรื่องฉลาดเลยสำหรับคนที่เพิ่งกลับมาเริ่มต้นชีวิตใหม่แบบคุณ" จ้าวเหวินหลงลุกขึ้นยืน ร่างสูงตระหง่านก้าวเข้ามาใกล้เธออีกหนึ่งก้าว ระยะห่างที่เคยมีอยู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของเขา เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นในทันที แต่ก้มลงหยิบก้อนหินเล็กๆ ที่หลินเฟยเก็บมาจากริมลำธารเมื่อตอนสายขึ้นมาพิจารณา "คุณเคยบอกว่าชีวิตเหมือนการเดินหมาก ถ้าเราไม่เดิน เราก็เป็นเพียงเบี้ยที่รอวันถูกเขี่ยทิ้ง" เขาเงยหน้าขึ้น สายตาที่เขามองมานั้นไม่ได้เรียบเฉยเหมือนยามปกติ แต่มันวาวโรจน์ไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำบรรยาย "ผมไม่ได้เดินหมากเพื่อตัวเองมานานแล้วหลินเฟย ตั้งแต่วันแรกที่ผมเห็นคุณยืนกร้าวยืนหยัดต่อหน้าสะใภ้รองที่พยายามจะยัดเยียดความผิดให้... วันนั้นผมก็รู้ว่า เบี้ยตัวนี้มีความกล้าหาญมากพอที่จะเปลี่ยนกระดานได้ทั้งกระดาน" มือหนาของเขาค่อยๆ เอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของหญิงสาวเบาๆ หลินเฟยรู้สึกเหมือนร่างกายเป็นอัมพาต เธอไม่ได้ถอยหนี แต่ก็ไม่ได้ขยับเข้าไปหา ความเงียบงันในห้องทำงานหน้าที่เป็นพยานเพียงหนึ่งเดียวต่อความรู้สึกที่กำลังก่อตัว "ฉันไม่อยากเป็นหมากของใคร" หลินเฟยพึมพำ น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "และฉันก็ไม่อยากให้ใครต้องมาพังเพราะฉัน" "ถ้าเช่นนั้น... ลองมาเป็นคนคุมกระดานด้วยกันไหมครับ?" จ้าวเหวินหลงโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเธอ "ไม่ใช่ในฐานะพันธมิตร แต่ในฐานะคนที่จะอยู่ข้างๆ กัน ในวันที่คุณต้องสะบัดความจนทิ้งไป และในวันที่คุณก้าวไปสู่จุดที่คุณต้องการ... ผมจะเป็นเกราะป้องกันให้คุณเอง ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม" บรรยากาศที่เคยตึงเครียดพลันอ่อนยวบลงด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจหลินเฟย นี่คือสิ่งที่เขาไม่เคยพูด นี่คือตัวตนที่เขาซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึมมาตลอดหลายเดือน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน ขัดจังหวะช่วงเวลาที่กำลังละมุนละไมลงอย่างกะทันหัน เสียงเคาะประตูที่รัวแรงและดุดันทำเอาหลินเฟยสะดุ้งสุดตัว "หลินเฟย! ออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกอยู่ในนั้น!" เสียงของสะใภ้รองตระกูลหลินแผดก้องเข้ามาพร้อมกับเสียงถีบประตูไม้เก่าๆ จนมันสั่นสะเทือน หลินเฟยขมวดคิ้วแน่น เธอหันไปมองจ้าวเหวินหลงที่สีหน้าเปลี่ยนเป็นดุดันในพริบตา เขากำลังจะก้าวไปที่ประตู แต่ทว่าเสียงถัดมาที่ลอดผ่านรอยแยกของประตูไม้กลับทำให้ทั้งคู่ต้องชะงักกึกจนตัวแข็งทื่อ "ส่งของที่แกซ่อนไว้มาให้ฉันไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน... ของที่แกแอบไปเอามาจาก 'ห้างสรรพสินค้าลึกลับ' ที่แกพยายามปกปิดมาตลอดนั่นไงล่ะ!" หลินเฟยหน้าซีดเผือดลงทันที ข้อมูลที่ควรจะเป็นความลับสุดยอดและมีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ กลับหลุดรอดจากปากของหญิงสาวที่ขึ้นชื่อเรื่องความร้ายกาจได้อย่างไร? ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วสันหลัง ในขณะที่จ้าวเหวินหลงหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและเงื่อนงำที่ยากจะอธิบาย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและไขปริศนาชีวิตไปกับหลินเฟยในบทนี้ด้วยนะคะ!