หลินเฟยเตรียมพร้อมรับมือ

"ถ้าท่านจะเซ็นชื่อลงในกระดาษแผ่นนี้ ก็เท่ากับว่าท่านเลือกข้างแล้วนะเจ้าคะ ท่านจาง" เสียงเรียบเรื่อยของหลินเฟยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นใบชาแห้ง เธอวางเอกสารปึกหนึ่งลงบนโต๊ะไม้เก่าคร่ำคร่า นิ้วเรียวสวยของเธอเคาะลงบนกระดาษแผ่นบนสุดเบาๆ แต่ทุกจังหวะการเคาะกลับราวกับเสียงค้อนที่ตอกลงบนหัวใจของชายชราตรงหน้า จางเหวินหัวหน้าคณะกรรมการหมู่บ้านชะงักมือที่กำลังถือพู่กัน เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาที่ผ่านโลกมามากของเขาไหววูบ หลินเฟยในวันนี้ไม่ได้มีเพียงความงามที่อ่อนหวานอย่างที่ใครต่อใครคุ้นตา แต่ในแววตาคู่นั้นกลับมีความเด็ดขาดและคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับมาเป็นอย่างดี "เจ้าแน่ใจแล้วหรือหลินเฟย? การงัดข้อกับคนตระกูลจ้าวที่มีเส้นสายในตัวเมือง ไม่ใช่เรื่องสนุกเหมือนการทำอาหารขายในตลาดนะ" จางเหวินเอ่ยเสียงแหบพร่า หลินเฟยไม่ได้ตอบทันที เธอหมุนกายไปที่หน้าต่างมองดูหมู่บ้านที่เริ่มเข้าสู่ช่วงพลบค่ำ ก่อนจะหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก "หากความยุติธรรมต้องแลกด้วยความสนุก ข้าคงไม่อาจยอมรับได้เจ้าค่ะ สะใภ้รองตระกูลหลินคนนั้น... นางไม่ได้เพียงแค่ใส่ร้ายข้า แต่นางกำลังโกงกินส่วนแบ่งเสบียงที่ควรจะเป็นของคนในหมู่บ้านในช่วงหน้าหนาว ท่านคิดว่าหากเรื่องนี้ถึงหูทางการ ท่านจะยังนั่งอยู่ในตำแหน่งนี้ได้อย่างสง่างามหรือเจ้าคะ?" คำพูดของเธอคือการปักหมุดที่แม่นยำ จางเหวินหน้าซีดเผือด เขาตระหนักดีว่าหลักฐานที่อยู่ในแฟ้มนั้น—สมุดบัญชีลับที่หลินเฟยไป 'ยืม' มาจากห้องลับของสะใภ้รองได้ในค่ำคืนก่อน—มันมีน้ำหนักมากเกินกว่าจะเพิกเฉยได้ ในขณะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้น จ้าวเหวินหลงที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ มาตลอด ก็ขยับตัวเข้ามาใกล้ เขาขยับเสื้อแจ็คเก็ตทหารให้เข้าที่ ดวงตาคมกริบปรายมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะพึมพำเสียงต่ำ "มีคนกำลังมา... มากกว่าห้าคน และไม่ได้มาแบบมิตร" หลินเฟยไม่ได้ตกใจ เธอเพียงแค่กระชับผ้าพันคอแน่นขึ้น พลางหยิบขวดแก้วใบเล็กที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าออกมาขยับเบาๆ ภายในนั้นคือเครื่องเทศชนิดพิเศษที่เธอแอบดึงมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตมิติลับ มันไม่ใช่แค่เครื่องปรุง แต่เป็น 'อาวุธ' ที่จะทำให้ใครก็ตามที่คิดจะบุกเข้ามาต้องจดจำไปอีกนาน "จ้าวเหวินหลง ท่านไปเตรียมช่องทางหนีด้านหลัง ส่วนท่านจาง..." หลินเฟยหันไปสบตาชายชรา "โปรดตัดสินใจเดี๋ยวนี้ ว่าท่านจะเป็นผู้บงการที่ถูกกวาดล้าง หรือจะเป็นวีรบุรุษผู้เปิดโปงความจริง" เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวขึ้นมาบนชานบ้านไม้ด้านหน้าอย่างรวดเร็ว เสียงพังประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหวทำให้จางเหวินสะดุ้งสุดตัว สะใภ้รองตระกูลหลินเดินนำหน้าชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันที่เห็นได้ชัดในความมืด "หลินเฟย! ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำตัวเป็นหนามยอกอก วันนี้ข้าไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อจบเรื่องทุกอย่างที่นี่!" หลินเฟยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอไม่ถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว ตรงกันข้าม เธอกลับก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยท่าทีสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด "ท่านมาได้จังหวะพอดีเลยเจ้าค่ะ เพราะข้าเองก็กำลังเบื่อที่จะต้องเล่นบทนางเอกผู้แสนดีอยู่พอดี" เธอกดสวิตช์บางอย่างในมือ เสียงกลไกเล็กๆ ดังขึ้นพร้อมกับที่หลินเฟยปาขวดแก้วในมือลงพื้นกลางวงล้อมของเหล่าชายฉกรรจ์ กลิ่นฉุนกึกของพริกไทยป่นสูตรเข้มข้นที่สุดจากโลกอนาคตฟุ้งกระจายไปทั่วห้องทันที พร้อมกับความชุลมุนที่เกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา ทว่า ในขณะที่สะใภ้รองกำลังสำลักและกรีดร้องด้วยความแสบตา จ้าวเหวินหลงก็พุ่งตัวผ่านฝุ่นควันเข้าประชิดตัวนาง แต่สิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดคือ เสียงปืนที่ดังขึ้นจากมุมมืดของมุมห้อง ไม่ใช่เสียงจากฝ่ายศัตรู แต่เป็นเสียงจากคนที่ยืนซ่อนตัวอยู่หลังม่านมาตลอดเวลา เงาร่างที่ปรากฏตัวออกมาจากเงามืดนั้นทำให้หลินเฟยถึงกับชะงักกึก—มันไม่ใช่สะใภ้รอง ไม่ใช่คนของจ้าวเหวินหลง แต่เป็นคนจากกรมสารวัตรทหารที่เธอคิดว่าน่าจะอยู่ห่างจากเรื่องนี้ไปหลายร้อยกิโลเมตร! "หลินเฟย... ข้ามาตามคำสั่งลับ เพื่อจับกุมคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด รวมถึงตัวเจ้าด้วย" ชายผู้มาใหม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะโยนตราสัญลักษณ์ที่ทำเอาหลินเฟยต้องหน้าถอดสี เพราะนั่นคือตราประทับของตระกูลใหญ่ที่เธอเพิ่งค้นพบว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ตั้งแต่วันแรกที่ย้อนเวลากลับมา นี่ไม่ใช่แค่การเอาผิดญาติใจร้าย แต่มันคือกับดักที่วางไว้รอเธอตั้งแต่เริ่มต้น... และดูเหมือนว่าคนที่ชักใยอยู่เบื้องหลังทั้งหมด ก็คือคนใกล้ตัวที่เธอไว้ใจที่สุด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ระทึกใจที่สุดไปพร้อมกับหลินเฟยนะคะ