ร่องรอยของการทรยศ

"วางปืนลงเดี๋ยวนี้... ก่อนที่นายจะไม่ได้แม้แต่โอกาสจะคลานกลับออกไปจากบ้านของฉัน" น้ำเสียงของหลินเฟยเรียบสนิท ทว่าเย็นเยือกดั่งน้ำแข็งที่กรีดลงบนผิวหนัง นางไม่ได้ถอยหนีแม้แต่นิ้วเดียว มือที่ถือไฟล์เอกสารลับเกี่ยวกับการทุจริตในโรงงานแปรรูปอาหารยังคงมั่นคง แม้ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบจะจ่ออยู่ที่ขมับขวาของนางก็ตาม ชายชุดดำที่บุกเข้ามามีแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อย มันไม่ได้คาดคิดว่าหญิงสาวที่ดูอ่อนหวานและทำอาหารเก่งอย่างหลินเฟยจะรักษาความเยือกเย็นได้ถึงเพียงนี้ "อย่ามาเล่นตลกกับผม นังผู้หญิงปากดี ส่งไฟล์นั่นมา แล้วแกจะตายอย่างไม่ทรมานนัก" ชายชุดดำเค้นเสียงต่ำ ขณะที่สายตาของมันเหลือบมองไปที่ตู้กับข้าวไม้เก่าๆ ซึ่งหลินเฟยมักใช้เก็บวัตถุดิบพิเศษที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนออกมาเสมอ หลินเฟยแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความเด็ดเดี่ยว "เหอะ... เจ้าพวกรับจ้างจากโรงงานคู่แข่งถึงกับต้องลงทุนพกปืนมาเพื่อแย่งสูตรอาหารกับบัญชีเงินเทาเชียวหรือ? บอกเจ้านายของพวกแกไปว่า ของที่อยู่ในมือฉัน มันมีค่ามากกว่าชีวิตเน่าๆ ของพวกแกทั้งกลุ่มรวมกันเสียอีก" ทันใดนั้น เสียงลมพัดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกละเอียดไม่ได้ทำให้หลินเฟยสะทกสะท้าน แต่เป็นจังหวะที่นางรอคอย! ในเสี้ยววินาทีที่ชายชุดดำเผลอเหลือบมองเงาดำที่พุ่งผ่านหน้าต่างเข้ามา หลินเฟยก็คว้าขวดน้ำปลาหมักสูตรเข้มข้นที่นางเตรียมไว้ขว้างใส่หน้าอีกฝ่ายอย่างแรง! "โอ๊ย! ตาฉัน!" ชายชุดดำร้องลั่นพร้อมกับกระบอกปืนที่เฉออกจากตำแหน่งเดิม หลินเฟยไม่รอช้า นางทิ้งตัวลงกับพื้นม้วนตัวหลบไปหลังเคาน์เตอร์ไม้เก่า พร้อมกับคว้ามีดปังตอคู่ใจที่ลับจนคมกริบเตรียมพร้อมไว้รับมือ *ปัง!* กระสุนนัดหนึ่งถากเฉียดไหล่นางไปจนเสื้อผ้าขาดวิ่น กลิ่นไหม้ของเนื้อผ้าอบอวลอยู่ในอากาศ ทว่าก่อนที่ชายชุดดำจะได้เหนี่ยวไกนัดที่สอง เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่ราวกับเสือที่กระโจนเข้าขย้ำเหยื่อ! จ้าวเหวินหลง... เขามาทันเวลาพอดี ชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารเก่าที่ดูทรุดโทรมแต่แววตากลับดุดันราวนักล่า เขาไม่ได้ใช้กำลังเกินความจำเป็น แต่ทุกจังหวะที่เขาเข้าประชิดตัวคนร้ายนั้นแม่นยำและรุนแรงเพียงพอที่จะทำให้กระดูกของอีกฝ่ายลั่นกรอบด้วยการบิดเพียงครั้งเดียว "ใครส่งพวกแกมา" จ้าวเหวินหลงกดไหล่คนร้ายลงกับพื้นด้วยเข่าข้างเดียว แววตาของเขามืดดำจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ชายชุดดำพยายามจะพูด แต่กลับถูกมือหนาปิดปากไว้แน่น จ้าวเหวินหลงหันมามองหลินเฟย แววตาที่เคยดุดันกลับอ่อนแสงลงในทันทีเมื่อเห็นรอยถลอกบนแก้มของหญิงสาว "คุณเป็นอะไรไหมเฟยเอ๋อร์?" เขาถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย "ฉันไม่เป็นไรค่ะเหวินหลง... แต่อย่าเพิ่งรีบจัดการมันจนตาย ฉันต้องการรู้ว่าใครเป็นคนบงการให้พวกมันมาทำลายโรงงานและเผาโกดังเก็บของของเราเมื่อคืนนี้" หลินเฟยลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่กระโปรงอย่างใจเย็น ก่อนจะเดินเข้าไปหาคนร้ายด้วยใบหน้าที่ไร้ความปรานี นางย่อตัวลง ใช้ปลายมีดปังตอแตะเบาๆ ที่คอของคนร้าย "ในเมืองนี้... นอกจากสะใภ้รองตระกูลหลินที่โกรธแค้นเรื่องส่วนแบ่งธุรกิจ แล้วยังมีใครที่กล้าลงทุนถึงขนาดนี้กัน?" คนร้ายนิ่งไป ดวงตาของมันฉายแววหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด มันไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับเลือกที่จะกัดลิ้นตัวเองเพื่อจบชีวิต! "ไม่! อย่าให้มันตาย!" จ้าวเหวินหลงรีบคว้าขากรรไกรของมันไว้ แต่ดูเหมือนมันจะเตรียมตัวมาดีเกินไป "ปล่อยมันค่ะ" หลินเฟยพูดขึ้นเบาๆ "คนอย่างมันตายไปก็ไม่เป็นไร แต่ในมือของมัน... มีสิ่งหนึ่งที่มันลืมทิ้งไว้ตอนที่ล้มลง" หลินเฟยหยิบตราประทับเล็กๆ ที่ร่วงออกมาจากกระเป๋าเสื้อของคนร้ายขึ้นมาดู ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดทันทีที่เห็นสัญลักษณ์บนตราประทับนั้น มันไม่ใช่ตราของโรงงานคู่แข่ง แต่เป็นตราของ 'สำนักงานจัดการทรัพยากรส่วนกลาง' ซึ่งเป็นหน่วยงานเดียวกับที่พ่อของจ้าวเหวินหลงเคยทำงานก่อนจะหายสาบสูญไป! ความเงียบเข้าปกคลุมบ้านหลังน้อย กลิ่นของคาวเลือดปะปนกับกลิ่นหอมของสมุนไพรที่หลินเฟยต้มทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ ความขัดแย้งไม่ได้จบลงแค่เรื่องการแย่งชิงผลประโยชน์ทางธุรกิจ แต่มันกำลังดึงพวกเขาทั้งสองคนเข้าสู่วงล้อมของความลับที่ใหญ่กว่านั้น "เหวินหลง..." หลินเฟยเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น "ดูเหมือนว่า 'ร่องรอยของการทรยศ' ครั้งนี้ จะไม่ได้มีแค่ญาติพี่น้องที่หวังฮุบสมบัติของเราแล้วล่ะค่ะ แต่มันคือคนที่มีอำนาจเหนือกว่านั้น... คนที่สั่งการมาจากส่วนกลาง" จ้าวเหวินหลงรับตราประทับนั้นมาถือไว้ มือของเขาเริ่มสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะกำมันแน่นจนเลือดซึมออกมาจากฝ่ามือ เขาหันไปมองหน้าต่างที่แตกหักและเงาสีดำที่วูบผ่านไปนอกบ้านอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับมาหาหลินเฟยด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป "เฟยเอ๋อร์... จากวันนี้ไป เราไม่สามารถใช้ชีวิตแบบเดิมได้อีกแล้ว" เขากล่าวพลางดึงร่างหญิงสาวเข้ามาโอบกอดไว้แน่น "เพราะคนที่ต้องการไฟล์ในมือคุณ... ไม่ใช่แค่ต้องการเงิน แต่พวกมันต้องการ 'กุญแจ' ที่พ่อผมทิ้งไว้ให้คุณเพียงคนเดียว" ในขณะที่หลินเฟยกำลังจะเอ่ยถามถึงกุญแจที่ว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มใหญ่ก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อของนางโดยหัวหน้าหน่วยความมั่นคงของเมืองที่น่าจะเป็นพวกเดียวกับคนร้าย! หลินเฟยมองไปที่ประตูบ้านที่กำลังถูกพังลงเป็นครั้งที่สองในคืนเดียว นางรู้ดีว่าทางเดียวที่จะรอดคือการเปิดใช้งาน 'ซูเปอร์มาร์เก็ต' เพื่อย้ายที่ซ่อนของสำคัญ แต่ทว่า... พลังมิติของนางกลับถูกล็อคด้วยแรงสั่นสะเทือนบางอย่างจากตราประทับในมือของจ้าวเหวินหลง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันที่อันตรายที่สุดนี้ไปพร้อมกับหลินเฟยนะคะ