งานแต่งงานแห่งยุค

กุญแจทองเหลืองในมือสะใภ้รองตระกูลหลินร่วงหล่นลงกระทบพื้นดินเสียงดัง *เคร้ง* กลิ่นอายความชื่นมื่นของงานแต่งงานในห้องโถงใหญ่พลันถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด หลินเฟยหดมือกลับจากอ้อมกอดของจ้าวเหวินหลงอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยหรี่ลงมองเงาดำที่ทาบทับอยู่หลังบานกระจกฝ้าของประตูเรือนหอ เงาร่างนั้นสูงใหญ่และมีโครงไหล่ที่คุ้นตาอย่างประหลาด—มันคือโครงร่างของคนที่ควรจะใช้แรงงานชดใช้กรรมอยู่ในคุกมืดห่างจากหมู่บ้านไปหลายร้อยลี่เมื่อสามปีก่อน "ใครกัน..." เสียงกระซิบของชาวบ้านที่มาร่วมอวยพรเริ่มดังขึ้นอย่างหวาดระแวง จ้าวเหวินหลงก้าวเท้าบังร่างของหลินเฟยไว้ครึ่งหนึ่ง แผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มแผ่ไอสังหารที่ผ่านการฝึกฝนจากสนามรบออกมาโดยไม่รู้ตัว มือหนาเอื้อมไปกุมด้ามมีดสั้นที่ซ่อนไว้ใต้ร่มผ้าตามสัญชาตญาณดิบ เขากวาดตามองผ่านกระจกใสที่สะท้อนภาพเงาบิดเบี้ยว ก่อนที่บานประตูไม้จะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ เอี๊ยด... เสียงบานประตูเก่าแก่กรีดร้อง ร่างในชุดเสื้อผ้าคลุมกันหนาวเก่าๆ ขาดรุ่งริ่ง ปรากฏแก่สายตา ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนในห้องถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ คือใบหน้าครึ่งซีกที่มีรอยแผลเป็นจากไฟลวกจนน่ากลัว และดวงตาคู่เล็กที่เต็มไปด้วยความริษยาและแค้นเคือง—หลินต้าหมิง! พี่ชายแท้ๆ ของหลินเฟยที่หนีคดีติดสินบนและทำร้ายร่างกายเจ้าหน้าที่รัฐไปเมื่อหลายปีก่อน "ฮ่าๆๆ งานแต่งงานใหญ่โตถึงเพียงนี้... น้องสาวตัวดีของฉันกินดีอยู่ดีจนลืมหัวนอนปลายเท้าไปแล้วสินะ ถึงกับกล้าจัดงานแต่งโดยไม่บอกกล่าวพี่ชายคนนี้เลยสักคำ!" เสียงแหบแห้งเหมือนกระดาษทรายถูกเสียดสีดังขึ้น หลินต้าหมิงก้าวขาเข้ามาในห้องโถง กลิ่นอายความอับชื้นและกลิ่นเหล้าฉุนกานต์โชยเข้าจมูกผู้คนจนต้องเบือนหน้าหนี สะใภ้รองตระกูลหลินที่ล้มลงไปกองกับพื้นรีบตะเกียบคายลุกขึ้น ใบหน้าที่เคยซีดเผือดเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ทันที นางเหลือบมองหลินต้าหมิงสลับกับหลินเฟยราวกับเห็นฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยกอบกู้หน้าตาและผลประโยชน์ของตนเอง "ต้าหมิง! หลานรัก... เอ้ย ลูกรัก! เจ้า... เจ้ายังไม่ตายหรอกหรือ?" สะใภ้รองอุทานเสียงหลง แสร้งทำเป็นตกใจปนดีใจ "หุบปากน่าอีแก่ไร้ประโยชน์!" หลินต้าหมิงตวาดกร้าว ผลักสะใภ้รองจนเซถอยหลัง ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะจัดเลี้ยงที่เต็มไปด้วยอาหารชั้นเลิศ หมูตุ๋นน้ำแดง ไก่ต้มสมุนไพร และเป็ดพะโล้ที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่น เขาคว้าขาไก่ขึ้นมาเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมูมมาม น้ำหูน้ำตาไหลด้วยความหิวกระหาย ราวกับสัตว์ป่าที่หลุดออกมาจากกรง หลินเฟยสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นเทาในอก ความทรงจำอันโหดร้ายในอดีตชาติและร่างเดิมผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ หลินต้าหมิงคนนี้ไม่เพียงแต่เคยขายเธอให้กับชายแก่ขี้เมาเพื่อแลกกับเงินพนัน แต่ยังเคยเกือบทำร้ายเธอปางตายหากจ้าวเหวินหลงไม่เข้ามาช่วยไว้ทันเวลาในวันนั้น การปรากฏตัวของมันในวันนี้... ย่อมไม่ใช่ความบังเอิญอย่างแน่นอน "พี่ใหญ่..." หลินเฟยเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนิทไร้ความหวาดกลัว ดวงตาคู่คมจ้องมองพี่ชายแท้ๆ ของตนด้วยแววตาเย็นชาจนน่าขนลุก "ท่านหนีออกจากคุกมา หรือว่า... มีใครจ้างให้ท่านมาพังงานแต่งของฉันกันแน่?" จ้าวเหวินหลงหันมามองภรรยาแวบหนึ่ง เห็นความเด็ดเดี่ยวในแววตานั้น เขาก็ผ่อนคลายมือที่กำมีดสั้นลงเล็กน้อย แต่รังสีอำมหิตรอบตัวกลับเพิ่มทวีคูณ ชายหนุ่มก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว บังร่างของหลินเฟยไว้มิดชิด น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ดังขึ้น "ก้าวเดียวจากนี้ ถ้าแกยังกล้าขยับเข้ามาทำลายบรรยากาศ... อย่าหาว่าฉันไม่เตือน" หลินต้าหมิงชะงักมือที่กำลังฉีกเนื้อเป็ด ดวงตาข้างที่ปกติเหล่มาที่จ้าวเหวินหลงด้วยความกลัวฝังใจ แต่เมื่อนึกถึงคำสั่งและเงินมัดจำก้อนโตที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อ มันก็แค่นหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น "ขู่ข้าหรือไอ้ทหารพิการ! แกคิดว่าแกใหญ่มาจากไหน? สะใภ้รองบอกข้าหมดแล้วว่านังนี่... น้องสาวเนรคุณของข้า แอบซ่อนทรัพย์สินผิดกฎหมายไว้ในซูเปอร์มาร์เก็ตประหลาดอะไรนั่น! ถ้าแกไม่อยากให้ฉันแหกปากฟ้องคอมมิวนิตี้ประจำอำเภอตอนนี้ว่าพวกแกซุกซ่อนสินค้าทุนนิยม... ก็ส่งโฉนดที่ดินแปลงใหม่กับเงินสดทั้งหมดมาให้ฉันซะดีๆ!" สิ้นคำพูดของหลินต้าหมิง บรรยากาศในห้องโถงพลันเงียบกริบยิ่งกว่าเดิม ชาวบ้านต่างกระซิบกระซาบกันด้วยความตกใจ คำว่า "สินค้าทุนนิยม" และ "ทรัพย์สินผิดกฎหมาย" ในยุคนี้มีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้คนคนหนึ่งถูกส่งตัวเข้าค่ายดัดสันดานหรือหายสาบสูญไปตลอดกาล สะใภ้รองยิ้มเยาะอย่างได้ใจ นางแอบลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นที่ชายเสื้อ ตั้งท่ารอรับส่วนแบ่งความมั่งคั่งที่จะแย่งชิงกลับมา หลินเฟยขบกรามแน่น ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ นางรู้ทันทีว่านี่คือแผนการสกปรกที่สะใภ้รองร่วมมือกับพี่ชายสารเลวเพื่อฮุบทุกอย่าง แต่นางเตรียมใจไว้แล้วสำหรับคนพวกนี้... ซูเปอร์มาร์เก็ตในมิติลับของนางไม่เคยเป็นความลับที่ใครจะแตะต้องได้ง่ายๆ "ท่านพี่..." หลินเฟยเอ่ยเบาๆ พร้อมกับยื่นมือไปแตะแขนแกร่งของจ้าวเหวินหลง นางส่งยิ้มบางๆ ที่เต็มไปด้วยความมั่นใจให้สามี "ดูเหมือนว่าแมลงสาบตัวนี้จะลืมไปเสียสนิท... ว่าการบุกรุกเคหสถานในวันมงคล มีโทษทางกฎหมายสถานใด" จ้าวเหวินหลงพยักหน้ารับช้าๆ มุมปากหนาหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมที่แม้แต่โจรภูเขายังต้องยอมสยบ "ไม่ต้องเปลืองมือเธอหรอกเฟยเฟย..." จ้าวเหวินหลงหันไปมองหน้าภรรยาด้วยสายตาที่ลึกซึ้งและอ่อนโยน ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับหลินต้าหมิงที่กำลังถือวิสาสะคว้าขวดเหล้าเหมาไท่ราคาแพงขึ้นมาเปิดดื่ม "เพราะฉันเป็นคนโทรศัพท์แจ้งสหายสารวัตรตำรวจประจำตำบลไว้ตั้งแต่ตอนที่เห็นเงาหน้าต่างเมื่อสิบนาทีที่แล้ว..." ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นพร้อมกับเสียงรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นดินหลายคู่ พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้สีหน้าของหลินต้าหมิงและสะใภ้รองเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือในพริบตา "เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและตำรวจประจำอำเภอ! มีรายงานว่ามีนักโทษหลบหนีคดีอุกฉกรรจ์กบดานอยู่ที่นี่ จงเปิดประตูเดี๋ยวนี้!" หลินต้าหมิงหน้าถอดสี ทำขวดเหล้าร่วงหล่นแตกกระจายเต็มพื้น เขาลนลานหันซ้ายแลขวาเพื่อหาทางหนีทีไล่ แต่หน้าต่างทุกบานถูกปิดตายด้วยผ้าม่านเนื้อหนา และด้านนอก... มีเงาร่างของเจ้าหน้าที่ถือปืนยืนล้อมเรือนหอไว้ทุกด้านเรียบร้อยแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทาง สู้ชีวิต และอมยิ้มไปกับความสุขของหลินเฟยและเหวินหลงนะคะ แล้วมาลุ้นบทสรุปส่งท้ายด้วยกันในตอนหน้าค่ะ!