อดีตของจ้าวเหวินหลง

"นั่นไม่ใช่รอยแผลเป็นธรรมดา ใช่ไหมคะ?" หลินเฟยเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องครัวเล็กๆ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำซุปกระดูกหมูที่เธอกำลังเคี่ยวในหม้อดินเผาไม่อาจกลบความตึงเครียดที่ลอยอวลอยู่ในอากาศได้ เธอวางทัพพีไม้ลงอย่างแผ่วเบา สายตาจับจ้องไปที่รอยแผลเป็นลากยาวที่แผ่นหลังของจ้าวเหวินหลง ซึ่งบัดนี้เจ้าตัวกำลังเปลือยท่อนบนเพื่อจัดการกับบาดแผลใหม่ที่ได้จากการไปช่วยงานในป่าหลังหมู่บ้าน จ้าวเหวินหลงชะงักมือที่กำลังจะสวมเสื้อตัวนอก เขานิ่งงันไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ หันกลับมา แววตาที่มักจะนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในฤดูหนาวบัดนี้กลับไหววูบดั่งเปลวเทียนต้องลม "มันเป็นเรื่องของอดีตที่ผมพยายามจะลืมมันไปแล้วครับ... เอ่อ ขอโทษที ผมหมายถึง ลืมมันไปแล้วนะ" เขาแก้คำพูดทันควันเมื่อเห็นคิ้วเรียวของหลินเฟยขมวดเข้าหากัน "เหวินหลง" หลินเฟยเดินเข้าไปใกล้ เธอไม่กลัวความเย็นชาที่เขามักจะสร้างไว้เป็นเกราะกำบัง เธอหยิบขวดยาแต้มแผลจากมิติลับในซูเปอร์มาร์เก็ตออกมาอย่างแนบเนียน แล้วบรรจงทาลงบนรอยแผลเป็นนั้นอย่างแผ่วเบา "ถ้าคุณเลือกที่จะอยู่ข้างฉัน เราต้องไม่มีความลับต่อกันนะคะ ฉันไม่ใช่เด็กสาวในหมู่บ้านที่จะตกใจกลัวเพียงเพราะเห็นรอยแผลจากสนามรบ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันกังวล คือความลับที่กัดกินใจคุณอยู่ต่างหาก" จ้าวเหวินหลงสูดลมหายใจเข้าลึก เขาหลับตาลง ภาพเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อนย้อนกลับมาฉายชัด เขาไม่ใช่แค่ทหารธรรมดา แต่เขาคือหน่วยสืบราชการลับที่ถูกส่งไปทำภารกิจกวาดล้างกลุ่มอิทธิพลเถื่อนที่พยายามแทรกซึมเข้ามาทางชายแดนเหนือ ภารกิจนั้นจบลงด้วยชัยชนะของประเทศชาติ แต่แลกมาด้วยชีวิตของลูกน้องในหน่วยเกือบทั้งหมด และคำสั่ง 'เก็บกวาด' ที่ทำให้เขาต้องหลบหนีจากโลกที่เขาสังกัดอยู่มาใช้ชีวิตเป็นเพียงชายหนุ่มธรรมดาในชนบท "ภารกิจ 'กรงเล็บพยัคฆ์'..." เขากระซิบเสียงแหบพร่า "เราได้รับคำสั่งให้บุกทลายรังของพวกพ่อค้าของเถื่อนข้ามชาติ แต่ข้อมูลที่ได้รับมาผิดพลาด... พวกมันไม่ได้มีแค่ปืน แต่มันมี 'แผนผัง' บางอย่างที่คนในระดับสูงต้องการจะทำลายทิ้ง ผมคือคนเดียวที่ถือครองไมโครฟิล์มนั้นไว้จนถึงวินาทีสุดท้ายก่อนจะตัดสินใจทำลายมันเพื่อรักษาชีวิตของประชาชนในหมู่บ้านใกล้เคียง" หลินเฟยหยุดมือที่ทาแผล เธอรู้ดีว่าในยุคสมัยนี้ ข้อมูลข่าวสารคืออาวุธที่อันตรายยิ่งกว่ากระสุนปืนเสียอีก "คุณกำลังจะบอกว่า... คนที่ส่งคุณไปในตอนนั้น อาจจะไม่ใช่ฝ่ายเดียวกันกับคนที่คุณปกป้องใช่ไหมคะ?" หลินเฟยถามเสียงเรียบ แต่ในใจกลับเต้นรัว จ้าวเหวินหลงลืมตาขึ้นมองสบตากับเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น "ใช่ เพราะหลังจากนั้น ผมก็ถูกขึ้นบัญชีดำว่าเป็นทหารนอกแถวที่หนีทัพ... หลินเฟย ผมไม่ได้หนีเพราะกลัวตาย แต่ผมหนีเพื่อให้พวกมันหาผมไม่เจอ เพื่อให้พวกมันไม่รู้ว่าผมรู้อะไรมาบ้าง" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน สะใภ้รองตระกูลหลินที่แอบย่องมาหวังจะขโมยถุงแป้งสาลีชั้นดีที่หลินเฟยเพิ่งเอาออกมาจากมิติลับ ชะงักกึกอยู่ข้างหน้าต่างเมื่อได้ยินเสียงพูดคุยเรื่อง 'ภารกิจ' และ 'บัญชีดำ' นางเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง มือที่กำลังจะเอื้อมไปเปิดหน้าต่างสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น นางรู้แล้วว่านางกำจุดอ่อนของคู่สามีภรรยาคู่นี้ไว้ในมือ! หลินเฟยหูผึ่ง เธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ผิดปกติจากนอกหน้าต่าง เธอส่งสัญญาณให้จ้าวเหวินหลงเงียบเสียงลง ก่อนจะหยิบมีดทำครัวขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างมั่นคง "ออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะทนความอดทนไม่ไหว" หลินเฟยตะโกนออกไปทางหน้าต่างด้วยน้ำเสียงทรงพลัง ร่างของสะใภ้รองตระกูลหลินกระโดดถอยหลังด้วยความตกใจ แต่นางยังไม่ยอมแพ้ นางรีบวิ่งไปที่โคนต้นไม้ใหญ่ข้างบ้านแล้วตะโกนด่าทอกลับมา "นังหลินเฟย! แกคิดว่าแกมีผัวเป็นทหารนอกแถวแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ? คอยดูเถอะ ฉันจะไปบอกหัวหน้าหมู่บ้านว่าพวกแกมันเป็นสายลับของพวกกบฏ!" จ้าวเหวินหลงรีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมแล้วพุ่งตัวออกไปที่หน้าบ้านทันที เขาไม่ได้ใช้กำลังทำร้ายนาง แต่เขาใช้เพียงสายตาที่คมกริบราวกับพยัคฆ์ร้ายกดดันจนสะใภ้รองตระกูลหลินเข่าอ่อนลงกับพื้น "ถ้าเจ้ากล้าพูดเรื่องนี้ออกไปแม้แต่ครึ่งคำ..." จ้าวเหวินหลงกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนถึงกระดูก "เจ้าคงรู้ว่าข้าไม่ได้เป็นเพียงแค่อดีตทหาร แต่ข้าเป็น 'อะไร' ได้มากกว่าที่เจ้าจะจินตนาการถึง" ทว่าในวินาทีที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงเครื่องยนต์รถจี๊ปสีเขียวขี้ม้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเข้าหมู่บ้าน รถคันนั้นหยุดลงที่หน้าบ้านของหลินเฟย ชายในเครื่องแบบทหารระดับสูงสองคนก้าวลงมาจากรถ คนหนึ่งในนั้นยศพันตรี แววตาของเขาจ้องมองมาที่จ้าวเหวินหลงราวกับจะกลืนกิน "พบตัวจนได้... จ้าวเหวินหลง นายหนีจากหน้าที่มานานเกินไปแล้วนะ" ชายในเครื่องแบบกล่าวพร้อมกับหยิบหมายจับออกมา "ในนามของหน่วยข่าวกรองลับ เรามีคำสั่งให้นำตัวคุณกลับไปสอบสวนด่วนที่สุด... เกี่ยวกับคดีทุจริตในกองทัพที่เพิ่งถูกเปิดโปงเมื่อเช้านี้!" หลินเฟยที่เดินตามออกมาถึงกับหน้าถอดสี เธอไม่คิดเลยว่าอดีตที่เขาพยายามหนีมาตลอด จะย้อนกลับมาในรูปแบบที่เลวร้ายที่สุดในเวลานี้ หลินเฟยกำมือแน่น สายตามองไปยังจ้าวเหวินหลงที่ดูเหมือนจะตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ในเสี้ยววินาทีนั้น เขาหันมาสบตาเธอเพียงครู่เดียว ก่อนจะก้าวเท้าเข้าหาชายในเครื่องแบบเหล่านั้นโดยไม่ขัดขืน แต่ทว่า... ในจังหวะที่มือของนายทหารกำลังจะเอื้อมไปแตะไหล่ของเขา จ้าวเหวินหลงกลับคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้อย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ "นั่นไม่ใช่หมายจับของรัฐบาล..." จ้าวเหวินหลงกล่าวเสียงเรียบ แต่สายตาดุดัน "นั่นคือหมายจับที่ทำปลอมขึ้นมาโดยพวกเดียวกับที่สั่งฆ่าลูกน้องของผมเมื่อห้าปีก่อน!" หลินเฟยเบิกตากว้าง เมื่อเห็นรอยสักรูปงูที่ข้อมือของนายทหารคนนั้นโผล่พ้นแขนเสื้อออกมา ความลับที่ซ่อนไว้กำลังถูกกระชากออกมาต่อหน้าต่อตาคนทั้งหมู่บ้าน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเรื่องราวสุดเข้มข้นในวันนี้ไปกับหลินเฟยด้วยกันนะคะ!