ช่องโหว่ที่ไม่มีใครเห็น

เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวในห้องประชุมลับชั้นใต้ดินของกิลด์การค้าหลวง กลิ่นอายของความตื่นตระหนกคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอายกระดาษเวทมนตร์ราคาแพง "แกพูดว่าอะไรนะ! ข้อมูลการจัดสรรงบประมาณของอาณาจักรหายไปไหนครึ่งหนึ่ง!" เสียงตะคอกด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้นจากบารอนคาร์ล ชายร่างท้วมผู้กุมอำนาจการเงินของเมืองหลวง ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธจัด ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองหน้าจอผลึกมานาที่ปรากฏตัวเลขติดลบสีแดงฉาน ซึ่งมันไม่ควรจะเกิดขึ้นในระบบเศรษฐกิจที่ถูกควบคุมอย่างสมบูรณ์แบบโดยสมาคมผู้กล้า เรย์มอนด์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังอย่างเงียบเชียบ ใบหน้าคมคายฉายแวบความสุขุม เย็นชา และไร้ซึ่งความสะท้อนสะท้านใดๆ เขาสวมชุดคลุมสีดำสนิทที่ปกปิดร่องรอยของอดีตผู้กล้าผู้เคยถูกหักหลังและขับไล่ออกมาอย่างไม่ใยดี ในมือของเขามีแก้วไวน์สีแดงเข้มที่ถูกแกว่งช้าๆ สายตาคมกริบมองลอดผ่านความมืดไปยังหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า ข้างกายเขา ลินน์ อดีตจอมเวทสาวผู้รอบรู้และชาญฉลาด กำลังกวาดนิ้วเรียวยาวผ่านตัวอักษรโค้ดเวทมนตร์นับล้านบรรทัดที่ไหลผ่านอากาศอย่างรวดเร็ว แววตาของเธอนิ่งสนิทไร้ความกลัว มีเพียงรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนภัยว่าศัตรูพวกนี้กำลังเดินตกหลุมพรางที่พวกเขากับดักไว้ด้วยมือตนเอง "ท่านบารอน อย่าเพิ่งโมโหจนเส้นเลือดในสมองแตกไปเสียก่อนเลยครับ" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นุ่มนวล แต่น่าเกรงขามจนทำให้ห้องประชุมทั้งห้องเงียบกริบลงในทันที "เงินจำนวนนั้นไม่ได้หายไปไหนหรอกครับ... มันแค่กลับไปหาเจ้าของที่แท้จริงต่างหาก" "แก! ไอ้สวะเรย์!" บารอนคาร์ลลุกพรวดขึ้นชี้หน้าเรย์ด้วยมือที่สั่นเทา "แกกล้าดียังไงมาบุกรุกห้องนิรภัยของสมาคม! การเงินทั้งหมดถูกเข้ารหัสด้วยเวทมนตร์ระดับเทพเจ้า ไม่มีทางที่คนไร้ค่าอย่างแกจะเจาะระบบได้!" เรย์ไม่ได้โกรธเคืองกับคำดูถูกนั้นเลยแม้แต่น้อย เขายกยิ้มมุมปาก ชำเลืองมองลินน์ที่กำลังเคาะนิ้วครั้งสุดท้ายลงบนกลางอากาศ "ระบบเวทมนตร์ระดับเทพเจ้าอย่างนั้นหรือครับ?" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ "น่าเสียดายนะ... ที่สิ่งที่คุณเรียกว่าความมั่นคงสูงสุด กลับมีช่องโหว่ขนาดเท่ามหาสมุทรซ่อนอยู่ตรงบรรทัดที่สี่ร้อยสิบสองของระบบค่าเงินกลาง" ลินน์ส่งสัญญาณมือให้เรย์เห็นข้อมูลที่ดึงออกมาได้ สมุดบัญชีดิจิทัลปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันคือหลักฐานการทุจริต การยักยอกเงินภาษีของประชาชน และการปั่นป่วนค่าเงินในเกมที่พวกขุนนางและสมาคมผู้กล้าทำร่วมกันมานานหลายปี เพื่อสูบเลือดสูบเนื้อผู้เล่นระดับล่างและบีบให้ผู้บริสุทธิ์ต้องกลายเป็นหนี้สินท่วมตัว "คุณเข้าใจผิดแล้วครับบารอนคาร์ล" เรย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายสูงสง่าเดินเข้าไปใกล้ชายร่างท้วมทีละก้าว แรงกดดันอันมหาศาลจากจิตสังหารที่ถูกเก็บกดมานานนับแรมปีแผ่ซ่านออกมารอบตัว จนบารอนคาร์ลต้องถอยหลังกรูดจนสะดุดขอบเก้าอี้ล้มลงไปกองกับพื้น "ผมไม่ได้เจาะระบบ... ผมแค่ใช้ 'เงินสด' ซื้อช่องโหว่นั้นต่างหากล่ะครับ" "ตะ... แต่ว่า... เงินจำนวนมหาศาลขนาดนั้น ไม่มีทางที่แกจะหามาจากไหนได้!" บารอนคาร์ลกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้า เมื่อตระหนักได้ว่าอำนาจทั้งหมดที่ตนมีกำลังพังทลายลงในพริบตา เรย์หยุดยืนค้ำหัวอีกฝ่าย ก้มลงมองด้วยสายตาราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่ง รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนริมฝีปากของชายหนุ่มผู้กุมความมั่งคั่งใหม่ในมือ "ความจนมันน่ากลัวครับ... แต่มันก็ทำให้คนเรามองเห็นช่องโหว่ที่พวกคนรวยโง่เขลาอย่างพวกคุณมองข้ามไปหมดสิ้น" เรย์พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนหัวใจ "ในเมื่อพวกคุณชอบใช้เงินเหยียบย่ำคนอื่น นักธุรกิจผู้ใจบุญอย่างผม ก็คงต้องสอนให้พวกคุณได้รู้ซึ้งถึงคำว่า... 'ล้มละลายชั่วพริบตา' ว่ามันรสชาติเป็นอย่างไร" เรย์หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทขอบทองคำแท้ขึ้นมาถือไว้ในมือ บัตรที่ไม่มีวันหมดวงเงิน บัตรที่เชื่อมต่อโดยตรงกับระบบคลังสมบัติลับของทวีปที่ถูกลืมเลือน ลินน์กดปุ่มยืนยันคำสั่งครั้งสุดท้าย หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีเขียว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งอาณาจักร *[ระบบประกาศเตือน: บัญชีการเงินทั้งหมดของสมาคมการค้าหลวงถูกระكاتชั่วคราว ทรัพย์สินทั้งหมดถูกโอนสิทธิ์ไปยังเจ้าของใหม่นามว่า 'เรย์มอนด์']* เสียงประกาศนั้นดังขึ้นท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในห้อง และคงจะดังไปถึงหูของราชาและเหล่าผู้กล้าสายหลักที่กำลังเฉลิมฉลองกันอยู่ชั้นบนอย่างแน่นอน บารอนคาร์ลเบิกตาค้าง ลมหายใจติดขัด ร่างกายสั่นเทาด้วยความสิ้นหวัง เขาอ้าปากพะงาบๆ จะเอ่ยคำขอร้องชีวิต แต่ยังไม่ทันที่เสียงร้องแรกจะหลุดออกจากลำคอ ประตูห้องประชุมลับก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีเท้าอันเร่งรีบ ทหารยามในชุดเกราะทองคำวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าลงต่อหน้าเรย์และลินน์ทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตามองบารอนคาร์ลที่นอนอยู่บนพื้นอีกต่อไป "ทะ... ท่านเรย์มอนด์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" ทหารยามละล่ำละลักรายงานด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด "ทางกองบัญชาการหลักส่งกำลังพลหน่วยพิเศษมาปิดล้อมตึกนี้ไว้หมดแล้วครับ... และคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุด... คือองค์ชายอาร์เทอร์ ผู้กล้าอันดับหนึ่งที่ท่านตามหาครับ!" เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งในขณะที่เขายังคงถือบัตรเครดิตสีดำเอาไว้ในมือ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามอ่านกันมาจนถึงบรรทัดนี้นะครับ!