ผู้กล้าที่เหลือแต่ตัว

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นในห้องใต้ดินของมหาวิหารเซนต์การ์เดียนคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน บนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบที่เคยถูกประดับประดาด้วยพรมแดงราคาแพง ตอนนี้กลับเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนและรอยเลือดแห้งกรัง ร่างของชายหนุ่มในชุดเกราะหนังสีดำสนิททรุดฮวบลงคุกเข่า แขนซ้ายหักงอผิดรูปจนกระดูกสีขาวโพลนทะลุเนื้อออกมา หยดเลือดสีแดงสดหยดลงกระทบพื้นหินทีละหยด... ติ๋ง... ติ๋ง... เสียงนั้นก้องกังวานในความเงียบราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความตาย “จบสิ้นกันที เรย์มอนด์” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นจากเบื้องสูง ชายในชุดคลุมนักบวชสีทองอร่าม ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางหยิ่งผยอง ‘บิชอปวาลเทอร์’ ผู้นำแห่งกิลด์แสงนิรันดร์ใช้ปลายคฑาทองคำเชยคางของชายหนุ่มขึ้น บังคับให้เรย์ต้องสบตากับความสมเพชเวทนาที่ฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้น เรย์เงยหน้าขึ้นช้าๆ ใบหน้าคมคายมีรอยฟกช้ำและรอยแผลเป็นจากการต่อสู้กับบอสใหญ่เมื่อไม่กี่นาทีก่อน แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่บาดแผลทางกาย หากแต่เป็นดวงตาสีดำสนิทที่นิ่งสนิทราวกับห้วงมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง มันว่างเปล่า ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว... มีเพียงความเย็นชาที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน “พวกแก... หักหลังฉันแม้กระทั่งวินาทีสุดท้ายเลยสินะ วาลเทอร์” เสียงของเรย์แหบพร่า เลือดสีแดงไหลซึมมุมปาก แต่รอยยิ้มเยาะกลับปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของอดีตผู้กล้า “หักหลัง? อย่าใช้คำที่น่ารังเกียจแบบนั้นเลยเรย์นายมันก็แค่ ‘เครื่องมือ’ ชั้นดีที่หมดประโยชน์แล้วต่างหาก” วาลเทอร์แค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้เงาสูดดำที่ยืนอยู่ด้านหลัง ก้าวออกมาจากความมืดคือ ‘ซิลเวีย’ อดีตสหายร่วมรบและหญิงสาวที่เรย์เคยไว้วางใจที่สุด ใบหน้าที่เคยงดงามอ่อนโยน บัดนี้กลับเย็นชาไร้หัวใจ ในมือเรียวบางของเธอกำคريมคริสตัลโบราณที่กำลังเรืองแสงสีแดงฉาน—‘ศิลาชำระล้างสมบูรณ์แบบ’ ไอเทมต้องห้ามที่ใช้สำหรับลบข้อมูลตัวละครและไอเทมทั้งหมดอย่างไร้เงื่อนไข “ซิลเวีย... แม้แต่เธอด้วยงั้นเหรอ” เรย์เอ่ยถาม เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับสายลมหนาวที่พัดผ่านช่องหน้าต่าง ซิลเวียหลบสายตาไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความมั่นใจ แล้วจ้องกลับมาด้วยแววตาแข็งกระด้าง “อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นนะเรย์! นายมันก็แค่พวกดื้อรั้นที่ไม่ยอมเข้าใจว่าโลกนี้ขับเคลื่อนด้วยอะไร อำนาจ เงินตรา และสถานะต่างหากคือความจริง! ส่วนนาย... แกมันก็แค่นักเล่นเกมกระจอกๆ ที่บังเอิญดวงดีได้ไอเทมโกงมาครอบครอง นายไม่มีสิทธิ์ยืนเคียงข้างฉันในจุดสูงสุดหรอก” “เข้าใจล่ะ...” เรย์พยักหน้าช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองหน้าสหายร่วมกิลด์นับสิบคนที่ยืนรายล้อม ทุกคนต่างหลบสายตา ไม่กล้าสู้หน้าชายผู้เคยนำพาพวกเขาพิชิตดันเจี้ยนมานับไม่ถ้วน “พวกแกทุกคน... ลืมไปแล้วสินะ ว่าใครกันที่ดึงพวกแกขึ้นมาจากโคลนตม ใครกันที่แจกจ่ายไอเทมระดับตำนานให้พวกแกใส่จนเท่ระเบิดในบอร์ดเกม” “หุบปากซะ!” วาลเทอร์ตบหน้าเรย์ด้วยหัวคฑาทองคำอย่างแรงจนใบหน้าของเรย์สะบัดไปตามแรงกระแทก เลือดสดๆ กระเซ็นติดพื้น “แกมันก็แค่ไอ้เศษสวะที่โชคดี! และตอนนี้ โชคของแกมันหมดลงแล้ว! ซิลเวีย! จัดการมัน!” ซิลเวียกัดริมฝีปากแน่น เธอยกศิลาคริสตัลในมือขึ้นสูง ท่องบทสเวทมนตร์โบราณที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้องใต้ดิน แสงสีแดงฉานสาดส่องจนกลืนกินร่างของเรย์จนมิด [คำเตือนระบบ: กำลังดำเนินการลบไอดีผู้เล่น ‘Ray’ และไอเทมในคลังแสงทั้งหมด 100%] [ระดับความปลอดภัย: ขั้นสูงสุด (ไม่สามารถกู้คืนได้)] [กระบวนการ: 10%... 50%... 90%...] หน้าจอสีแดงฉานนับร้อยปรากฏขึ้นตรงหน้าเรย์ บ่งบอกถึงการถูกลบตัวตนออกจากเซิร์ฟเวอร์หลัก ไอเทมระดับพระเจ้าที่เขาใช้เวลาฟาร์มมาสามปี ดาบมารทลายสวรรค์ ชุดเกราะมังกรนิรันดร์ และสมบัติล้ำค่าอีกนับไม่ถ้วนกำลังสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองคำเปล่าประโยชน์ แต่น่าแปลก... เรย์ไม่ได้กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เขาไม่ได้ร้องขอชีวิตเหมือนสุนัขข้างถนน ตรงกันข้าม มุมปากของชายหนุ่มกลับยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่วาลเทอร์เคยเห็นมาในชีวิต “พวกแกคิดว่า... ฉันมีดีแค่ไอเทมในเกมงั้นเหรอ?” เรย์กระซิบถาม เสียงหัวเราะทุ้มต่ำหลุดออกมาจากลำคอ “แกพูดบ้าอะไรของแกวะ! ไอเทมหมดตัว สเตตัสถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์ เงินในเกมถูกยึดเกลี้ยง แกตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากขอทานข้างถนนแล้ว!” วาลเทอร์แผדเสียงตะคอกด้วยความหงุดหงิดที่มองไม่เห็นความหวาดกลัวในแววตาของเหยื่อ “ใช่... ในเกมฉันมันก็แค่ตัวละครกระจอกๆ ตัวหนึ่ง” เรย์ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนด้วยขาข้างเดียว แม้ร่างกายจะสั่นเทา แต่แผ่นหลังนั้นกลับเหยียดตรงอย่างสง่างาม “แต่พวกแก... ลืมไปแล้วสินะว่าโลกใบนี้... มันเชื่อมต่อกับ ‘โลกแห่งความเป็นจริง’ ด้วย” ซิลเวียชะงักงัน หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นรอยยิ้มนั้น “เรย์... นายหมายความว่ายังไง?” “ฉันไม่ได้เป็นแค่เกมเมอร์โนเนมที่ไหนหรอกนะ...” เรย์ยกมือซ้ายที่หักงอขึ้น ปลดแหวนโลหะเรียบๆ ที่นิ้วก้อยออกโยนลงบนพื้น เสียงโลหะกระทบพื้นหินดัง *กริ๊ง* เบาๆ แต่กลับดังก้องในโสตประสาทของทุกคน ทันใดนั้นเอง... พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ราวกับแผ่นดินไหวขนาดย่อม เสียงคำรามกึกก้องจากท้องฟ้าด้านนอกดังทะลุกำแพงหินหนาทึบเข้ามา แสงไฟนีออนนับพันดวงจากเฮลิคอปเตอร์ทหารนับสิบลำสาดส่องทะลุกระจกสีของมหาวิหารลงมาจนสว่างจ้าดั่งเวลากลางวัน สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานของระบบโลกจริงดังสนั่นหวั่นไหว หน้าจอโฮโลแกรมสีดำสนิทนับพันจอดีดตัวขึ้นกลางอากาศ เหนือศีรษะของวาลเทอร์และซิลเวีย พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้ลมหายใจของทุกคนต้องสะดุด [แจ้งเตือนระบบการเงินโลก: ตรวจพบคำสั่งซื้อกิจการ ‘เซิร์ฟเวอร์หลัก - มหาอาณาจักรลอสท์เวิลด์’ ทั้งหมด 100%] [ผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่: ประธานกรรมการบริหาร ‘เรย์มอนด์ กรุ๊ป’] [สถานะบัญชีปัจจุบัน: เงินสดไม่จำกัดวงเงิน (Unlimited Black Card)] วาลเทอร์หน้าซีดเผือก ร่างกายสั่นเทาจนคฑาในมือหลุดร่วงหล่นกระแทกพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด “มะ... เป็นไปไม่ได้! แก... แกเป็นแค่เด็กติดเกมในกิลด์! แกจะเป็นประธานบริษัทมหาอำนาจนั้นได้ยังไงกัน!” เรย์ปาดคราบเลือดที่มุมปากออกเบื้องหน้า ชายหนุ่มปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับเมื่อครู่ไม่ได้เพิ่งผ่านการถูกรุมทำร้ายมา รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายอีกครั้ง ขณะที่เขาเอื้อมมือไปหยิบบัตรสีดำสนิทที่ขอบบัตรเรืองแสงสีทองคำบริสุทธิ์ขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อ “ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งความจริงนะ... เหล่าสุนัขรับใช้” เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “ในเมื่อพวกแกชอบการลบตัวตนนัก งั้นฉันขอ ‘ลบ’ สิทธิ์การใช้งานเกมนี้ของพวกแก... ตลอดกาลก็แล้วกัน” นิ้วเรียวกดปุ่มยืนยันบนหน้าจอโฮโลแกรมพร้อมกับเสียงรูดบัตรเครดิตสีดำสนิทผ่านเครื่องอ่านระบบอัตโนมัติที่ลอยอยู่กลางอากาศ... *ติ๊ด!* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ จุดเริ่มต้นนี้ และพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!